ภาพลักษณ์ของสายลับในยุคคลาสสิกมักจะนึกถึงรอยยิ้มเย็น ๆ กับมุกคม ๆ ที่ชวนให้คลายเครียด ช่วงเวลาหนึ่งผมชอบเวอร์ชันที่เบาแต่มีสไตล์อย่าง Roger Moore
ผมชอบวิธีที่ Roger Moore เล่นบอนด์ใน 'The Spy Who Loved Me' — มุกของเขาไม่ซับซ้อนแต่ทำให้ฉากอันตรายดูสนุกขึ้น ความเป็นตัวเอกในตอนนั้นไม่ได้เน้นความโหดร้ายจนเกินไป แต่เป็นคนที่ควบคุมสถานการณ์ด้วยไหวพริบและความบังเอิญที่ดูพอดี