วาเนโลปี้พูดคำไหนบ่อยที่สุดใน Zootopia?

ชาติก่อน... มู่ชิงเยว่ทุ่มเททุกสิ่งให้ศิษย์พี่ทั้งสาม เลี้ยงสัตว์เทพแทบตายก็ถูกแย่ง หาของวิเศษมาได้ก็ถูกชิงไป ทำงานหนักจนแทบสิ้นใจ กลับถูกมองเป็นเพียงคนรับใช้ สุดท้ายยังถูกคนที่ไว้ใจผลักตกหน้าผาจนตายอย่างอนาถ เมื่อสวรรค์มอบโอกาสให้กลับมาอีกครั้ง มู่ชิงเยว่จึงตัดสินใจเพียงเรื่องเดียว "ข้าจะรักตัวเอง" ศิษย์พี่งี่เง่าพวกนั้น ไม่เอาแล้ว! คนทรยศ รอรับผลกรรมได้เลย! ส่วนสัตว์เทพอสูรที่เคยถูกแย่งไป ชาตินี้นางจะทำพันธสัญญากับพวกมันทุกตัว! แมวเทพจอมอ้วน สุนัขเทพสายกิน มังกรทองผู้เย่อหยิ่ง หงส์เพลิงตัวแสบ กิเลนขี้อ้อน งูดำกลืนสวรรค์ และสัตว์เทพสุดป่วนอีกนับไม่ถ้วน ต่างพร้อมใจกันยืนข้างนายหญิงคนเดียว! แต่ใครจะคิดว่า... ระหว่างทางไปเก็บเห็ดพันปี นางจะช่วยจิ้งจอกเก้าหางบาดเจ็บตัวหนึ่งเอาไว้ และเจ้าจิ้งจอกตัวนั้น ดันเป็นราชาแห่งเผ่าจิ้งจอกผู้ยิ่งใหญ่ ที่ย้อนเวลากลับมาเพื่อปกป้องนางเช่นกัน จากหญิงสาวผู้ถูกทุกคนรังแก สู่เจ้าสำนักฝึกสัตว์เทพผู้โด่งดังไปทั่วสามภพ พร้อมแก๊งสัตว์เทพอสูรจอมอ้วนสุดน่ารัก ที่พร้อมสร้างความวุ่นวายและความฮาในทุกวัน

ฉันตกหลุมรักคนแปลกหน้าปริศนาคนหนึ่งในโลกออนไลน์ มอร์เฟียส ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา ฉันนอนหน้าแดงทุกคืนเพราะข้อความทะลึ่งและตรงไปประมาณของเขา "รู้สึกไหมว่าฉันต้องการเธอมากแค่ไหน ที่รัก" "เมื่อคืนฉันเห็นเธอในฝันอีกแล้ว นอนตัวสั่นอยู่ใต้ร่างกายฉัน แล้วก็ร้องเรียกชื่อฉัน" ในที่สุดฉันก็กล้าพูดเพื่อขอนัดเจอเขา แต่ว่าเขากลับส่งรูปถ่ายรูปหนึ่งมาให้ซะก่อน มันเป็นแค่ภาพถ่ายโต๊ะทำงานธรรมดาของเขา แต่ตรงกลางโต๊ะกลับมีหนังสือเก่าๆเล่มหนึ่งวางอยู่ บนหน้าปกมีตราสัญลักษณ์ที่ฉันจำได้จนขึ้นใจ ตราอูโรโบรอส (งูกินหาง) ของตระกูลแวมไพร์วาเลเรียส และฉันก็ดันทำงานอยู่ในพิพิธภัณฑ์แห่งเดียวกับที่ตระกูลวาเลเรียสใช้เก็บรักษาอัฐิเก่าแก่ของพวกเขาพอดี ตลอดสามเดือนเต็ม ฉันส่งข้อความเร่าร้อนโต้ตอบกับผู้ล่าที่เป็นอมตะ แวมไพร์ที่คงกำลังเฝ้ามองฉันจากในเงามืดอยู่ในทุกๆวัน ในขณะที่สมองของฉันกำลังหมุนติ้ว พยายามปะติดปะต่อภาพใบหน้าของเขา สายตาของฉันก็พลางเหลือบไปเห็นสิ่งนั้น แหวนตราประจำตระกูลประดับด้วยเพชรโกเมนสีเลือดสั่งทำพิเศษ ที่ฉันเคยช่วย 'มอร์เฟียส' ออกแบบ... ตอนนี้กำลังส่องประกายระยิบระยับอยู่บนนิ้วมือของอลิสแตร์ เจ้านายของฉันเอง

แน๊ก : นายเอกอายุ25ตัวขาวบางสูงผอมคนกรุงเทพรักอิสระและชอบสัตว์ชนิดเดียวคืองู แมว : งูแสงอาทิตย์ตัวสีดำของแน๊กที่ชื่อแมว น้องเป็นตัวเมียนิสัยเรื่อยเปื่อยเหมือนเจ้าของ สมิง : ผู้จัดการหนุ่มอายุ30จากเมืองเลยเป็นคนรอบคอบทำงานไวหล่อเหลาตัวสูงใหญ่ผิวสีน้ำผึ้งมีสัตว์เลี้ยงติดตัวตลอดเป็นหนูแรทสีขาวตาแดงชื่อน้องหนู น้องหนู : หนูแรทสีขาวตัวน้อยมากเท่านิ้วโป้งเล็กจนนายเอกของเราแทบไม่เคยเห็นอยู่ในกระเป๋าเสื้อคลุมพระเอกแทบจะตลอดเวลา

“ดูดเข้าสิหนูน้อย ดูดแรงๆ” เจ้าหญิงสโนวไวท์ โฉมงามผู้สูงศักดิ์แห่งแคว้นนาโปลี ความงามเลิศของนางทำให้เหล่าราชาและเจ้าชายทั้งหลายต่างหมายครอบครองเรือนร่างอวบอั๋นแสนบริสุทธิ์ ชายผู้โชคดีคนนั้นคือเจ้าชายฟิลิป รัชทายาทแห่งเวเนเซียน ดินแดนอันแสนมั่งคั่งและทรงอำนาจ ดรุณีน้อยไร้เดียงสากลับตกอยู่ในกำมือของไททัน เผ่าพันธุ์ยักษ์แห่งดินแดนแอชเมียร์ เผ่าพันธุ์ที่ได้ชื่อว่าโปรดปรานการหลั่งน้ำกามเป็นที่สุด นางมิได้เจอเพียงหนึ่ง แต่ต้องรองรับความใคร่ของไททันถึงเจ็ดตน!

ฉันเป็นแค่เด็กจากสลัม ที่ดันไปหลงรัก เดม่อน วิทาเล่ เจ้าพ่อมาเฟียที่น่ากลัวที่สุดของนิวยอร์ก ตลอดห้าปี ฉันเป็นของเขา ฉันรับกระสุนแทนเขาถึงเก้านัด เขาจะจูบแผลเป็นของฉันขณะที่ฉันเลือดไหลไม่หยุดเพื่อเขา กอดฉันไว้แน่นๆ คล้องสร้อยคอของราชินีไว้ที่คอฉัน แล้วพอฉันหายดี เขาก็เอาฉันจนไม่เหลือสติ ด้วยความเร่าร้อนที่ทำให้ฉันคิดว่ามันจะคงอยู่ตลอดไป ฉันคิดว่าเราจะใช้ชีวิตร่วมกัน ฉันคิดว่าเขาจะแต่งงานกับฉัน แต่ในคืนที่เก้าร้อยเก้าสิบเก้าของเรา เขาบอกฉันว่าเขาหมั้นแล้ว กับบิอังก้า เจ้าหญิงมาเฟียจากตระกูลคู่แข่ง ฉันกลั้นน้ำตาไว้ เขาแค่จับคางฉัน พ่นควันใส่หน้า แล้วก็หัวเราะ “เธอไม่ได้คิดจริง ๆ ใช่ไหม ว่าจะได้แต่งงานกับฉัน นอร่า เอาให้ชัดนะ เราแค่เอากัน แค่นั้น เธอไม่ใช่คู่ชีวิต เธอคือของสะสม งานศิลป์ชิ้นหนึ่ง…สัตว์เลี้ยงที่ฉันเป็นเจ้าของ” สัตว์เลี้ยง นั่นแหละคือทั้งหมดที่เขาต้องการจากฉัน แทนที่จะร้องไห้ ฉันกลับหยิบโทรศัพท์มือถือแบบใช้แล้วทิ้งขึ้นมา [ฉันรับข้อเสนอของคุณ สามวัน พาฉันออกจากนิวยอร์กนรกนี่ให้พ้นที]

แวมไพร์หนุ่มส่งเสียงครางในลำคออย่างแสดงถึงความพึงพอใจในขณะที่คมเขี้ยวอันแหลมคมเองก็กำลังไล่ขบกัดตั้งแต่ปลายขาของเหยื่อคนสวยไปยังขาอ่อนด้านในด้วยความหลงใหล และรสชาติของเลือดอันหอมหวานที่แตะสัมผัสอยู่ที่ปลายลิ้น หากแต่ว่ายังไม่ทันที่เขานั้นจะทันได้ทำอะไรไปมากกว่านี้ เรียวขาสวยของมนุษย์ ( เมีย ) ขี้วีนก็ได้จัดการยกขึ้นมายันที่แผงอกแกร่งของเขา พลางออกแรงถีบไปด้วยจนร่างของเขานั้นได้ลอยไปกระแทกเข้ากับหัวเตียง แล้วจัดการเอ่ยออกมาไปด้วยอย่างหงุดหงิดเต็มทน "บอกมาเดี๋ยวนี้เลยนะว่าสรุปแล้วเป็นแวมไพร์หรือว่าเป็นปลิงกันแน่!! ดูดไปทั้งตัวแบบนี้...เอาให้ตายคาอกไปเลยมั๊ย!! ห๊ะ!!" "ไม่เอาแล้วค่ะเมีย เดี๋ยวลงไปซื้อชานมไข่มุกด้านล่างคอนโดให้นะคะ ไม่หงุดหงิดแล้วนะคะ"