วิธีปลดล็อกตัวละครใหม่ใน Devil May Cry 5 คืออะไร

ฉากเปิดที่เห็นตัวละครใหม่ทำให้ผมตื่นเต้นไม่ใช่น้อย — 'Devil May Cry 5' เติมสีสันด้วยตัวละครหลักสองคนที่ไม่เหมือนใคร: V และ Nico โดย V ถูกนำเสนอในฐานะชายลึกลับที่ชอบนั่งอ่านบทกวีและพูดเป็นปริศนา เขาเป็นตัวละครเล่นได้ใหม่ที่เน้นการสั่งให้สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าสัตว์รับใช้สู้แทน มากกว่าจะออกไปฟาดฟันด้วยตัวเอง วิธีเล่นของเขาเลยให้ความรู้สึกเหมือนคุมกองทัพนิ้วเดียว แถมการเล่าเรื่องยังเผยทีละน้อยว่าเขามีความเกี่ยวโยงกับ Vergil อย่างลึกซึ้ง ซึ่งทำให้บทบาทของเขาไม่ใช่แค่ตัวละครใหม่ธรรมดา Nico คืออีกคนที่ผมชอบ — เธอเป็นช่างปืนช่างประดิษฐ์ที่เก๋ไก๋และคอยอัพเกรดอาวุธของ Nero โดยเฉพาะตระกูล 'Devil Breaker' ที่ทำให้สไตล์การเล่นของ Nero เปลี่ยนไป เธอมีมุขตลกร้ายๆ และเป็นจุดเชื่อมระหว่างตัวละครหลายคน ผมชอบที่นักพัฒนาให้บทบาทเธอทั้งในเชิงเกมเพลย์ (เป็นร้าน/ผู้ให้ของ) และในเชิงนิยาย (เป็นคนที่สร้างแรงขับเคลื่อนให้ตัวเอกได้ต่อสู้ต่อ) ส่วนฝั่งศัตรูใหม่อย่าง Urizen ก็โดดเด่นในฐานะแกนนำของวิกฤต เขาไม่ใช่แค่บอสเท่ๆ แต่เป็นการสื่อถึงความทะเยอทะยานและการแยกส่วนของ Vergil ทำให้เรื่องราวมีมิติ ผมรู้สึกว่าความสมดุลระหว่างตัวละครใหม่กับขาประจำทำได้ดี ส่งให้เกมทั้งสนุกและซับซ้อนขึ้น

ยังจำความหวั่นไหวแรกที่เห็นหน้าตัวละครใหม่ใน 'Devil May Cry 5' ได้ชัดเจน—มันเหมือนเห็นคนแปลกหน้าที่พยายามเก็บความลับไว้ใต้รอยยิ้ม ฉันมองว่าเกมนี้เพิ่มจุดศูนย์กลางของเรื่องราวด้วยตัวละครใหม่สามตัวที่โดดเด่น: V, Nico และ Urizen ซึ่งแต่ละคนเข้ามาเติมช่องว่างทั้งเชิงเนื้อหาและสไตล์การเล่น V เป็นตัวละครใหม่ที่จับใจหลายคนด้วยบุคลิกเงียบขรึมและวิธีต่อสู้ที่ไม่เหมือนใคร เขาไม่ฟาดฟันตรงๆ แต่เรียกสิ่งมีชีวิตที่ชื่อ Shadow กับ Griffon มาสู้แทน แล้วค่อยบงการจากระยะไกล ความเปราะบางในตัวเขา—ทั้งทางกายภาพและความหมายเชิงเรื่องราว—ทำให้บทของเขาเป็นเหมือนบทกวีในเกมแอ็กชัน ฉันชอบการออกแบบเสียงและการตัดภาพเวลาพูดประโยคสั้นๆ ของเขา เพราะมันทำให้ตัวละครมีมิติแบบนิยายมากกว่าจะเป็นแค่ตัวละครเกม Nico มาในฐานะนักประดิษฐ์ที่ทำให้ระบบอาวุธของเกมสดใหม่ขึ้น เธอเป็นคนออกแบบ 'Devil Breaker' ให้กับ Nero ซึ่งความเป็นช่างเทคนิคผสมกับความกวนหน่อยๆ ของเธอ ทำให้ฉากพูดคุยสั้นๆ ก่อนการต่อสู้มีรสชาติ ฉันชอบว่าการสร้างตัวละครเธอไม่ได้ทำให้เกมหนักไปทางดาร์กเสมอไป แต่เพิ่มความเป็นคนธรรมดาที่ชวนให้หัวเราะได้บ้าง Urizen คือฝั่งมืดที่เป็นจุดหักเหของเนื้อเรื่อง เป็นปีศาจระดับบอสที่ดูข่มขวัญและมีพลังมหาศาล เมื่อตีความแล้วเขาเป็นการนำเสนอภัยคุกคามที่ต่างจากตัวร้ายเก่าๆ ของซีรีส์ เพราะรูปลักษณ์และการกระทำของเขาพูดแทนคำอธิบายหลายอย่าง ทั้งความโลภของพลังและการแยกตัวตนที่เกมตั้งใจจะสื่อ สำหรับฉัน การผสมผสานของตัวละครใหม่ทั้งสามคนนั้นทำให้ 'Devil May Cry 5' รู้สึกสดและมีมิติ ทั้งในเชิงเล่าเรื่องและรูปแบบการเล่น—ไม่ได้มาแทนที่ตัวละครเก่า แต่เติมจังหวะใหม่ให้แฟรนไชส์ ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้ผมยังอยากกลับมาเล่นซ้ำอีกครั้ง

การปลดล็อกตัวละครใน 'Devil May Cry 5' มีชั้นเชิงที่ชวนให้ตื่นเต้นและอยากเล่นซ้ำหลายรอบเลยทีเดียว ผมมองมันเหมือนประตูที่เปิดให้เข้าถึงมุมมองการเล่นใหม่ ๆ มากกว่าจะเป็นแค่ระบบอนุญาตชั่วคราว: พอจบเนื้อเรื่องครั้งแรกก็จะได้ปลดล็อก Dante ให้เล่นในโหมดภารกิจ (Mission Mode) กับเนื้อหานอกเนื้อเรื่องอื่น ๆ ที่ช่วยให้ได้ลองสไตล์การเล่นและท่าต่อสู้ที่แตกต่างจาก Nero หรือ V ซึ่งเป็นตัวละครที่เล่นในเนื้อเรื่องหลักอยู่แล้ว การปลดล็อก Vergil มีวิธีที่แยกจากกันไป ถ้ายังเล่นเวอร์ชันพื้นฐานของเกม Vergil จะมาเป็น DLC เสริมชื่อ 'Vergil's Downfall' ซึ่งเป็นตอนเสริมที่ทำให้ได้เล่นเป็น Vergil แบบเต็ม ๆ ถ้าใครมี 'Special Edition' เวอร์ชันใหม่ ๆ จะรวม Vergil มาให้เลยพร้อมฟีเจอร์เพิ่มเติม ฉะนั้นถ้าชอบสไตล์ดุดันและความเร็วของ Vergil ทางเลือกคือซื้อ DLC หรือหาเวอร์ชันที่รวม DLC มาแล้ว นอกจากนี้ยังมีการปลดล็อกโหมดพิเศษอย่าง Bloody Palace และตัวเลือกแต่งตัวสีสันต่าง ๆ รวมถึงไอเท็มเสริมที่ได้จากการทำภารกิจ คะแนน S-Rank หรือสะสม Red Orbs ให้เพียงพอเพื่อซื้อในร้านภายในเกม มุมมองส่วนตัวที่ทำให้ผมยังกลับมาเล่นใหม่บ่อย ๆ คือความรู้สึกของการเปลี่ยนมุมมองการต่อสู้เมื่อได้ตัวละครใหม่ เช่น การเอา Dante ไปเล่นซ้ำในภารกิจเดิม ๆ แล้วรู้สึกว่าท่าไม้ตายหรือคอมโบใหม่ ๆ ทำให้ทุกการต่อสู้กลายเป็นปริศนาที่ต้องแก้ ซึ่งเติมพลังให้กับการเก็บงานท้าทายและการล่าคะแนนจนอยากกลับมาเล่นอีกครั้ง ข้อแนะนำเล็ก ๆ คือถ้าอยากปลดล็อกตัวละครทั้งหมดไวที่สุด ให้ตั้งใจจบเนื้อเรื่องหลักก่อน แล้วค่อยเลือกว่าจะซื้อ DLC หรืออัปเกรดเป็น Special Edition เพื่อให้ได้ประสบการณ์เต็มรูปแบบแบบที่ผมเพิ่งจะตระหนักว่ามันคุ้มค่าเมื่อย้อนกลับไปเล่นอีกครั้ง

ในฐานะแฟนเก่าเกมนี้ ฉันบอกได้เลยว่าในกรณีของ 'Devil May Cry 3: Special Edition' Vergil ถูกเพิ่มเข้ามาเป็นตัวละครที่เล่นได้ในเวอร์ชันพิเศษ — นั่นหมายความว่าหลังจากติดตั้งหรือซื้อเวอร์ชัน Special Edition คุณจะสามารถเลือกเล่นเป็น Vergil ได้โดยตรงจากเมนูตัวละครโดยไม่ต้องทำเงื่อนไขพิเศษเพิ่มเติม เล่น Vergil แล้วรู้สึกต่างจาก Dante ชัดเจนเลย เขาเน้นการเคลื่อนไหวคมและฟาดดาบหนักอย่าง 'Yamato' หรือคัทลาย 'Judgement Cut' ที่มีสไตล์เป็นของตัวเอง การฝึกคอมโบกับอาวุธของเขาต้องอดทน แต่พอคล่องแล้วจะให้ความรู้สึกทรงพลังแบบที่แตกต่างจากการเล่นแบบสเกลของ Dante มาก ถ้าจุดประสงค์คืออยากเห็นเรื่องราวหรือบอสไฟท์ของ Vergil ในฉากดั้งเดิม การเล่นเป็น Dante ในแคมเปญหลักของ 'Devil May Cry 3' ก็ยังได้เจอสายสัมพันธ์และการปะทะระหว่างทั้งสองคน แต่ถาอยากเล่นแบบเน้นสไตล์ Vergil เลย Special Edition นี่แหละตอบโจทย์สุด — เป็นวิธีที่ตรงไปตรงมาที่สุดในการสัมผัสตัวละครนี้

พูดแบบไม่อ้อมค้อม 'Devil May Cry 5' มีตัวละครหลักสามคนที่ทำให้เรื่องราวเดินหน้าและแต่ละคนก็มีบทบาทชัดเจนในแบบของตัวเอง ผมรู้สึกทึ่งกับเนโระตั้งแต่ฉากเปิด เพราะเขาเป็นภาพของคนหนุ่มที่ยังต่อสู้เพื่อความถูกต้อง แม้จะบาดเจ็บและกลายเป็นคนพึ่งพาอุปกรณ์อย่างแขนเทียม 'Devil Breaker' แต่บทบาทของเขาคือความหวัง—เป็นตัวแทนของคนธรรมดาที่ได้รับพลังมาและต้องเลือกว่าจะใช้มันยังไงในโลกที่วุ่นวาย ฉากที่เนโระต้องปรับตัวกับแขนใหม่และเรียนรู้ทักษะการต่อสู้ใหม่ ๆ แสดงให้เห็นทั้งพัฒนาการตัวละครและความเป็นฮีโร่ที่ไม่ได้เพอร์เฟ็กต์ Dante คือเสาหลักอีกคนที่เข้ามาเติมเต็มส่วนของความเก๋า ความขี้เล่น และความเก่งกาจ เขาทำหน้าที่ทั้งเป็นแรงสนับสนุนและเป็นพลังหลักเวลาสถานการณ์วิกฤต—ไม่ใช่แค่คนที่ตะลุยศัตรู แต่ยังเป็นสัญลักษณ์ของรุ่นก่อนที่ยอมเสียสละเพื่อโลก ในขณะที่ V เพิ่มมิติที่ต่างออกไปด้วยความลึกลับและความอ่อนแอที่ขัดกับรูปลักษณ์ของนักล่า เหมือนกับว่าทั้งสามคนนี้ผสมกันเป็นจุดสมดุลของเรื่องที่ทำให้ 'Devil May Cry 5' มีทั้งบาดแผล ความตลก และความอลังการตามสไตล์เกมแอ็คชั่นอย่างลงตัว

ฉันรู้สึกว่าการเปิดตัวตัวละครใหม่ใน 'Devil May Cry 5' ทำให้เกมมีมิติมากขึ้นกว่าที่คาดคิดไว้ V เป็นตัวละครใหม่ที่ชัดเจนที่สุด — คนลึกลับสูงโปร่ง ใส่สูท ย้อมผมดำ น้ำเสียงนิ่ง เขาใช้วิธีต่อสู้ที่ต่างจาก Dante กับ Nero อย่างสิ้นเชิง เพราะเล่นเหมือนคนคุมกองกำลังจากระยะไกลมากกว่า ตัวละครนี้ไม่ได้ฟาดฟันด้วยตัวเองบ่อย ๆ แต่เรียกสิ่งมีชีวิตอย่าง Shadow, Griffon และ Nightmare มาช่วย ต่อสู้แล้วรู้สึกเหมือนกำลังคุมวงออเครสตร้าแทนที่จะเป็นนักสู้เดี่ยว ๆ ฉากที่ V ปรากฏครั้งแรกและวิธีบทพูดของเขาทำหน้าที่สร้างบรรยากาศลึกลับได้ดีจนตัวละครนี้กลายเป็นประเด็นสนทนาในหมู่แฟน ๆ นอกเหนือจาก V ยังมี 'Nico' ซึ่งเป็นช่างทำอุปกรณ์ใหม่ของซีรี่ส์—เธอทำแขน 'Devil Breakers' ให้ Nero และมีมุขการพูดคุยสดใสแบบช่างฝีมือที่เป็นเอกลักษณ์ ร้านเวิร์กช็อปของเธอกลายเป็นจุดพักที่มีสีสัน ทุกรายละเอียดของนิสัยและผลงานชี้ให้เห็นว่านักพัฒนาอยากเติมความเป็นโลกจริงเข้าไปในแง่ของการออกแบบอุปกรณ์และตัวละคร ไม่ควรลืมว่ามีตัวร้ายใหม่ที่เด่น ๆ อย่าง Urizen ซึ่งเป็นภัยพิบัติโลกและเป็นโฟกัสของเรื่องราวบางส่วน รวมถึงเหล่าปีศาจประเภทต่าง ๆ ที่เดบิวต์ในภาคนี้ด้วย ถึง Vergil จะไม่ใช่ตัวละครใหม่ของแฟรนไชส์ แต่การกลับมาของเขาในบทบาทสำคัญและการเปิดเผยที่ผูกโยงกับตัวละครใหม่ ๆ ทำให้บรรยากาศโดยรวมของ 'Devil May Cry 5' รู้สึกทั้งคุ้นเคยและสดใหม่ไปพร้อมกัน — นี่คือเหตุผลว่าทำไมภาคนี้ถึงยังน่าจับตามองแม้จะเป็นภาคต่อไปแล้ว

สิ่งที่โดดเด่นที่สุดของ DLC คือการได้เล่นมุมมองอีกด้านของเรื่องราว — นั่นคือการเพิ่มตัวละคร 'Vergil' ให้เล่นได้พร้อมกับแคมเปญสั้น ๆ ที่เล่าเหตุการณ์จากมุมมองของเขา, และผมรู้สึกว่ามันเติมเต็มความอยากรู้ของแฟน ๆ ได้ดี พอพูดถึงรายละเอียดแบบเจาะลึก DLC นี้เพิ่มการเล่นที่ต่างจากตัวละครเดิมอย่างชัดเจน: ทักษะและคอมโบของ Vergil ไม่ได้เป็นแค่การเปลี่ยนสกิน แต่เป็นสไตล์การต่อสู้ใหม่ที่โฟกัสไปที่การแทงแบบรวดเร็ว, การใช้ดาบ Yamato ในการตัดศัตรูด้วยจังหวะพิเศษ และท่าเฉพาะตัวที่ทำให้การเล่นรู้สึกคมและรวดเร็วกว่าเดิม ช่วงเนื้อเรื่องสั้น ๆ มีบอสหรือเหตุการณ์พิเศษบางฉากที่ออกแบบให้โชว์สกิลของเขาโดยเฉพาะ ซึ่งทำให้การเล่นต่างจากการควบคุม Nero หรือ Dante อย่างชัดเจน นอกจากตัวละครและแคมเปญแล้ว DLC ยังมีการปรับบาลานซ์เล็กน้อยกับการเล่นและเพิ่มความท้าทายให้กับผู้เล่นที่ชอบเก็บอันดับหรือรีเพลย์ฉากเดิม ๆ, มีการรองรับการเก็บสถิติต่าง ๆ ที่ช่วยให้ผมอยากกลับมาไต่ระดับสกอร์อีกครั้ง และโดยรวมแล้วความรู้สึกคือ DLC ทำหน้าที่เป็นเนื้อหาเสริมที่คุ้มค่าสำหรับคนที่รักระบบการต่อสู้และอยากเห็นมุมของตัวละครอีกด้าน — จบด้วยความคิดว่านี่คือ DLC ที่ให้ทั้งความตื่นเต้นและความพึงพอใจแบบแฟนเซอร์วิสที่ไม่ใช่แค่การแต่งตัวเฉย ๆ

ริฟกีตาร์เปิดตัวเกมยังคงทำให้เราอยากหยิบจอยกลับมาเล่น 'Devil May Cry 5' อยู่เสมอ — และโชคดีที่มีเนื้อหาเสริมที่เติมเต็มความรู้สึกนั้นได้ค่อนข้างครบถ้วน สิ่งที่ชัดเจนที่สุดคือการเพิ่มตัวละครที่หลายคนรอคอยอย่าง 'Vergil' เป็นโหมดที่ให้เล่นในสไตล์ที่ต่างจากตัวละครหลัก ทำให้การคอมโบและจังหวะการเล่นเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน นอกจากตัวละครแล้ว ยังมีโหมดใหม่ ๆ ที่ทำให้เกมเล่นสนุกขึ้น เช่น 'Turbo Mode' ที่เพิ่มความเร็วในการเล่น และโหมด 'Legendary Dark Knight' ที่เปลี่ยนการเผชิญหน้ากับศัตรูเป็นแบบฝูงศัตรูจำนวนมาก ทำให้ประสบการณ์คล้ายกับฉากฮอรห์ของเกมแอ็กชันสมัยก่อน ในแง่ของกราฟิกและฟีเจอร์เวอร์ชันต่อมา มีการใส่ระบบเรย์เทรซิง (ray tracing) และการปรับเฟรมเรตให้สูงขึ้นในเวอร์ชันคอนโซลยุคใหม่ ซึ่งรวมอยู่ในเวอร์ชันพิเศษที่ออกมาทีหลัง โดยรวมแล้วแพ็กเสริมและเวอร์ชัน 'Special Edition' ทำให้ทั้งการเล่นและภาพดูคมขึ้น เหมาะกับคนที่อยากสัมผัสทั้งความท้าทายใหม่ ๆ และฟีเจอร์กราฟิกที่อัปเกรด — เราชอบที่มันยังรักษาจิตวิญญาณความบ้าคอมโบของซีรีส์ไว้ได้ คล้ายความรู้สึกเมื่อเล่น 'Devil May Cry 3' ในวันวาน

บอกเลยว่าการสู้บอสใน 'Devil May Cry 5' ให้ความรู้สึกเสมือนการเต้นที่ต้องมีจังหวะและความใจเย็นพร้อมกัน การเริ่มต้นสำหรับฉันคือการสังเกตจังหวะพื้นฐานของบอสก่อนจะพุ่งเข้าใส่ ถ้าบอสมีการฟาดรุนแรงเป็นชุด ฉันจะเล็งหาหน้าต่างสั้น ๆ ที่มันต้องหยุดนิ่งหลังท่าฟาดนั้น เพื่อเข้าไปต่อคอมโบแบบรวดเร็วแล้วรีบถอยออก การใช้การสลับอาวุธอย่างฉับไวช่วยมาก — เปลี่ยนจากดาบเป็นปืนเพื่อเก็บคอนเน็กชันที่ยังไม่ครบ หรือโยนเทคนิคอากาศขึ้นไปต่อให้ศัตรูลอยแล้วกดปิดฉากด้วยท่าที่สตั้นศัตรูได้ ส่วนเรื่องตัวละคร ฉันมักปรับวิธีเล่นตามคนที่ใช้: ถ้าเล่นเป็นดันเต้ จะโฟกัสที่การสลับสกิลและการคอมโพสระหว่างอาวุธเพื่อรักษาสตายร์ ถ้าเล่นเป็นเนโร การใช้แขนกล (Devil Breaker) เพื่อดึงบอสออกจากมุมหรือยกศัตรูขึ้นเป็นสิ่งที่ให้โอกาสทำดาเมจมากกว่า สำหรับบางบอสที่มีเฟสเปลี่ยนฉับพลัน การเก็บ Devil Trigger ไว้ใช้ในเฟสที่สองมักคุ้มค่ากว่าเผาไปตอนแรก สุดท้ายคือการจัดการความเสี่ยง: ฉันเลือกความปลอดภัยมากกว่าการไล่ทำคอมโบต่อเนื่องเมื่อเลือดเหลือน้อย เพราะการโดนคอมโบเดียวจากบอสอาจจบการสู้ได้ การฝึกอ่านท่าเป็นสิ่งที่ให้ผลระยะยาวกว่าการพยายามสไตล์ให้ดูเจ๋ง จบการสู้ด้วยรอยยิ้มที่รู้สึกว่าทำดีที่สุด — นั่นคือสิ่งที่ทำให้ฉันกลับมาเล่นซ้ำเสมอ