โทนเสียงที่เลือกมักขึ้นอยู่กับกลุ่มเป้าหมายของผลงานและอารมณ์ของฉาก ซึ่งทำให้สตูดิโอมักตั้งคำถามก่อนว่าอยากให้คนดูรู้สึกอย่างไรกับสุนัขตัวนี้ ตัวอย่างคลาสสิกอย่าง 'Lady and the Tramp' กับ '101 Dalmatians' เลือกนักพากย์และโทนเสียงเพื่อขับความเป็นตัวละครและเรื่องราว ขณะที่งานสำหรับเด็กอย่าง 'Clifford the Big Red Dog' มักใช้เสียงที่นุ่มและเป็นมิตรเพื่อให้เด็กเชื่อมโยงได้ง่าย