Beranda / วาย / คุณหมอกับหมาเด็กของเขา / แน่ใจเหรอครับว่าผมจะยังไม่เคยลอง

Share

คุณหมอกับหมาเด็กของเขา
คุณหมอกับหมาเด็กของเขา
Penulis: เจ้ามูนวูฟล์

แน่ใจเหรอครับว่าผมจะยังไม่เคยลอง

last update Tanggal publikasi: 2026-04-01 15:26:43

ทุกอย่างเหมือนจะเรียบง่ายเกินไปสำหรับธาม ไม่ว่าจะเป็นการสวมถุงมือยางที่แนบสนิทกับข้อมือก่อนผ่าตัด การยื่นมือไปรับเครื่องมือจากพยาบาลข้างกายอย่างแม่นยำ หรือการกล่าวลาเวรเมื่อถึงตีสองครึ่ง เวลาที่ร่างกายเริ่มส่งสัญญาณว่า “พอเถอะ” กับการยืนทำงานต่อเนื่องกว่าสิบห้าชั่วโมง

เขาถอดเสื้อกาวน์สีขาวออกจากไหล่พาดไว้ในล็อกเกอร์ เผยให้เห็นเสื้อเชิ้ตสั่งตัดพอดีตัวที่ซ่อนอยู่ข้างใน ก่อนจะถอดสายนาฬิกาคลาสสิกออกอย่างระมัดระวัง ร่างกายของเขาถูกฝึกให้เคลื่อนไหวอย่างสุขุม มีวินัย แม้แต่ตอนถอดนาฬิกา ยังไม่มีเสียงกระทบใดให้ใครได้ยิน

หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนชุดเรียบร้อย กลิ่นของยาและความเครียดจากห้องทำงานค่อย ๆ จางหายไป เขาคือหัวหน้าแผนกอายุรกรรมมะเร็งวิทยาในโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังที่อายุน้อยที่สุด ผู้เป็นที่ยอมรับในวงการ ไม่เพียงเพราะฝีมือ แต่ยังเพราะบุคลิกที่นิ่งขรึม สุภาพเรียบง่าย และมีชีวิตเพอร์เฟกต์ที่หลายคนได้แต่ฝันถึง

“หมอธาม จะกลับแล้วเหรอคะ” พยาบาลเวรดึกเอ่ยทักขณะหมอธามเดินผ่านล็อบบี้ ภายในโรงพยาบาลยังคงสว่างจ้า แม้จะใกล้ตีสาม

“คนไข้ห้อง 512 อาการคงที่แล้ว ถ้ามีอะไรก็โทร. มาบอกผมได้ทันทีนะ”

“ค่ะ คุณหมอพักผ่อนเยอะ ๆ นะคะ”

เขาพยักหน้าเล็กน้อยโดยไม่หันกลับมามอง ไม่มีคำพูดที่ไม่จำเป็น ไม่มีรอยยิ้มที่ให้ฟรีกับใคร ความนิ่งสงบและห่างเหินคือกำแพงที่ธามตั้งไว้กับทุกคน คนทั้งโรงพยาบาลรู้ดีว่า ดร.ธาม เวชวานิช อายุ 35 ปี คือหมอที่เก่งที่สุดในสาขา ทุ่มเทให้งาน เย็นชาแต่สุภาพกับทุกคน และไม่มีใครรู้อะไรเกี่ยวกับชีวิตส่วนตัวของเขาเลย นอกจากเสียงเล่าลือว่า เขามาจากครอบครัวมีฐานะ และอาศัยอยู่ในคอนโดมิเนียมหรูย่านธุรกิจ

ธามขับรถเบนซ์สีดำสนิทเคลื่อนตัวออกจากลานจอดอย่างเงียบงัน แสงไฟจากตึกระฟ้าที่เรียงรายสองฝั่งถนนสะท้อนบนผิวตัวถังราวกับคลื่นแสงในยามค่ำ ตึกทั้งหลายไม่เคยหลับใหล เช่นเดียวกับเมืองนี้ที่ไม่เคยปล่อยให้ความมืดครอบงำแสงไฟสว่างไสวอยู่ตลอดเวลา

เมื่อถึงคอนโดมิเนียมหรูย่านใจกลางธุรกิจ ลิฟต์ส่วนตัวพาเขาขึ้นสู่ชั้น 38 อย่างไร้เสียง ไม่ต้องมีคำทักทาย ไม่มีพนักงานต้อนรับ เพียงแค่คีย์การ์ดเฉพาะของเจ้าของห้อง ห้องชุดกว้างขวางแต่งด้วยโทนสีเข้ม ผนังเทากับเฟอร์นิเจอร์ดำเข้าชุดกันทุกมุม โซฟาหนังแท้ดีไซน์เรียบ โต๊ะกลางกระจกไร้ลวดลาย ไม่มีแม้กระทั่งกรอบรูป ภาพถ่าย หรือสิ่งของส่วนตัวที่บ่งบอกว่าที่นี่มีใครอยู่ เหมือนห้องตัวอย่างที่เอาไว้โชว์เท่านั้น

ธามวางกุญแจลงบนโต๊ะ เสียงกระทบเบา ๆ ของโลหะกับพื้นกระจกดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบสงัด เขาเดินตรงไปยังตู้เหล้ามุมห้อง รินวิสกี้ลงแก้วคริสตัลใบโปรด กลิ่นฉุนของเครื่องดื่มราคาแพงแทรกขึ้นปลายจมูกในทันทีที่ยกจิบแรกขึ้นสัมผัสริมฝีปาก

เขานั่งลงบนโซฟาทอดสายตามองแสงไฟจากตึกด้านนอกผ่านกระจกใสบานใหญ่ที่ครอบคลุมผนังเกือบทั้งด้าน ดวงตาคู่นั้นสะท้อนความเหนื่อยล้าอย่างประหลาด ไม่ใช่แค่ความล้าจากการทำงานหนัก แต่เหมือนเป็นความว่างเปล่าที่กำลังสั่งสม ไม่ใช่เพิ่งเกิดแต่สะสมมานานเกินกว่าจะรู้ตัว สำหรับเขาการกลับมาที่นี่ในทุกคืนไม่ต่างอะไรกับการย้ำเตือนว่า เขายังคงอยู่คนเดียวเสมอ

ค่ำคืนนี้กลับแตกต่าง ไม่ใช่เพราะมีอะไรเกิดขึ้นที่โรงพยาบาล แต่เป็นเพราะความรู้สึกบางอย่างในร่างกายเขาที่มันกำลังกระเพื่อม มันไม่ใช่ความอ่อนล้า ไม่ใช่ความหิว ไม่ใช่แม้แต่ความเหงา แต่เป็นความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย

คล้ายสัญชาตญาณดิบของสัตว์ป่าที่อยากจะล่าเหยื่อที่ปลุกขึ้นจากเงามืดในจิตใจ เป็นความรู้สึกที่เขามักกดมันไว้ในใจภายใต้หน้ากากของความเรียบเฉย ความสุภาพ และระเบียบวินัยที่สังคมคาดหวังจากคนอย่างเขา ภายใต้สังคมจอมปลอมที่ต้องคอยปั้นหน้าใส่กัน

ธามยกแก้วขึ้นจิบอีกครั้ง ความเผ็ดร้อนของแอลกอฮอล์แล่นผ่านลำคอคล้ายปลุกบางอย่างให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาปลดล็อกแล้วเลื่อนเข้าสู่โฟลเดอร์ลับที่ถูกใส่รหัสเอาไว้อย่างแน่นหนา มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่รู้ เพื่อปกปิดตัวตนที่แท้จริงของเขาจากสังคมที่ผู้คนคาดหวัง

ภายในโฟลเดอร์มีเพียงแอปเดียว เป็นแอปหาคู่เฉพาะกลุ่มชายรักชาย ที่ไม่ได้โปร่งใสหรือเปิดเผยนัก แต่ก็ไม่ต่ำทรามหรือต่ำตม มันแค่เป็นอีกโลกที่ไม่มีใครในชีวิตจริงของเขารู้จักเท่านั้น ที่นี่เป็นที่ที่ธามใช้เพื่อนัดผู้ชายที่ไม่รู้จักมาเพื่อนัดพบกัน

โพรไฟล์ของเขาใช้เพียงตัวอักษรย่อ “T” ไม่มีรูปใบหน้า มีเพียงภาพเงาและคำอธิบายสั้น ๆ ว่า

“ไม่ผูกมัด ไม่ถามชื่อจริง ไม่ซ้ำคนเดิม”

เซ็กซ์สำหรับธามไม่ใช่เรื่องของความรัก ไม่ใช่ความโรแมนติก แต่มันคือการปลดปล่อย ความไว้วางใจชั่วคราวในเงื่อนไขที่ปลอดภัยพอ และการเปิดโอกาสให้ใครบางคนได้เห็นเขาในมุมที่คนอื่นไม่มีวันได้เห็น

นิ้วเรียวยาวเลื่อนหน้าจอผ่านโพรไฟล์มากมาย รูปภาพของชายหนุ่มหลากใบหน้าปรากฏขึ้นพร้อมคำโปรยที่ธามมองเพียงผิวเผิน บางคนสวมเสื้อกล้ามเปิดแผงอก บางคนแต่งชุดนักศึกษา บางคนเปลือยเปล่าใส่เพียงกางเกงในสีขาวที่แทบจะไม่ปกปิดลำกายขนาดใหญ่ แต่ไม่ว่าใครก็ไม่อาจหยุดสายตาเขาได้จนกระทั่ง

‘RIW21’

ภาพโพรไฟล์ไม่ได้เปิดเผยใบหน้า เห็นเพียงช่วงคอลงมาถึงหน้าอกในเสื้อคอวีสีดำที่เผยผิวขาวเนียนตัดกับเงาแสงได้พอดี แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว พอจะให้ความอยากรู้อยากเห็นแทรกตัวเข้ามาได้อย่างเงียบเชียบ ข้อมูลในโพรไฟล์ไม่ได้มีอะไรมาก แต่พอจะทำให้ธามหยุดชะงัก

“นักศึกษาปี 3 ชอบความตื่นเต้น พร้อมลองประสบการณ์ใหม่ กล้าที่จะเจ็บ...ถ้ามันทำให้รู้สึกดี” ธามไลก์โพรไฟล์นั้นทันที และไม่กี่วินาทีต่อมาการจับคู่ก็เกิดขึ้น

RIW21: “คืนนี้นอนไม่หลับเหมือนกันเหรอครับ”

T: “อื้ม พอดีวันนี้ยังไม่มีใครที่จะมาช่วยทำให้หลับฝันดีเลย”

RIW21: “แล้วมาไลก์รูปกันแบบนี้ หมายความว่าผมพอที่จะเป็นคนคนนั้นให้ได้ใช่ไหมครับ”

T: “ก็ขึ้นอยู่กับว่า นายอยากที่จะสัมผัสประสบการณ์ใหม่ ๆ หรือเปล่า”

RIW21: “ถ้าเป็นประสบการณ์ใหม่ ๆ ผมในตอนนี้อยากสะสมประสบการณ์ที่ไม่เคยลองมากครับ”

บทสนทนาไม่ยาว แต่แรงดึงดูดระหว่างถ้อยคำมันแรงเกินกว่าจะปฏิเสธได้โดยเฉพาะกับคนที่ใช้ชีวิตตามกรอบอย่างธาม การได้แหกกฎของตัวเองสักครั้งมันก็ทำให้เขารู้สึกสนุกจนกลายเป็นคนที่แหกกฎบ่อยครั้งเงียบ ๆ

หลังจากคุยกันได้สักพักพวกเขานัดเจอกันโดยบอกลักษณะและเสื้อผ้าที่ใส่ในอีกสี่สิบห้านาที ที่บาร์เล็ก ๆ แห่งหนึ่งในซอยทองหล่อ บาร์ที่ไม่มีชื่อเสียง แต่เป็นที่รู้กันในกลุ่มคนเฉพาะว่า ที่นี่คือแหล่งนัดที่รวมตัวคนแบบพวกเขา

บาร์ที่นัดพบกันเป็นสถานที่ซ่อนตัวอยู่ในซอยแคบของทองหล่อ ขนาดไม่ใหญ่แต่จัดแสงไว้อย่างมีชั้นเชิง โคมไฟสีน้ำเงินอมม่วงสร้างบรรยากาศที่นี่ให้น่าหลงใหล เพลงแจ๊สคลอเบา ๆ ปะทะกับเสียงน้ำแข็งในแก้วค็อกเทลที่ถูกคนเบา ๆ อย่างเป็นจังหวะ

ธามเลือกนั่งในมุมลึกของบาร์จะได้มองเห็นประตูเข้าออกได้ถนัด เพื่อที่จะได้รู้ว่าเด็กหนุ่มที่เขานัดนั้นคือใครก่อนที่อีกฝ่ายจะเจอตัว เพราะในแอปอย่างนี้การสร้างโพรไฟล์หลอกคนนั้นเป็นเรื่อง่าย ถ้าอีกฝ่ายเป็นคนที่สร้างโพรไฟล์หลอก ธามก็จะได้ปลีกตัวกลับไปอย่างเงียบ ๆ คืนนี้เขาก็คงจะไม่มีอารมณ์อีกต่อไป

ธามนั่งจิบวิสกี้อย่างเงียบ ๆ ดวงตากวาดมองคนที่เดินเข้าออกผ่านประตูด้วยสายตาสแกนอย่างละเอียด การเป็นแพทย์ผู้ชำนาญการทำให้สายตาเขานั้นว่องไวมองในจุดที่คนปกติมันมองข้าม เพราะในการวินิจฉัยอาการการใช้สายตาสำรวจคนไข้ก็คือหลักการพื้นฐาน

ประตูไม้บานหนาของบาร์ถูกเปิดออกอีกครั้ง ชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวเข้ามาในแสงไฟสลัวเสื้อคอวีสีดำตัวซึ่งเป็นตัวเดียวกันกับในรูปคนที่ธามนัด ทรงผมปัดข้างที่อีกฝ่ายเสยขึ้นทำให้ใบหน้าหล่อนั้นดูมีเสน่ห์ ผิวขาว และรูปร่างสูงโปร่งเหมือนักกีฬา

ทันทีที่เข้ามาภายในบาร์ ริวก็กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก่อนที่จะไปสะดุดตาเข้ากับผู้ชายคนหนึ่งที่ดูดีมาก ๆ เสื้อผ้าที่อีกฝ่ายใส่นั้นตรงกับที่คนในแอปบอกเป๊ะ ๆ ไม่รอช้าเขาก็รีบเข้าไปทักทายคนขี้เหงาในคืนนี้

“พี่ T ใช่ไหมครับ” ริวยิ้มหวานเอ่ยทักคนที่นั่งจิบวิสกี้มองเขาตั้งแต่เข้ามาภายในบาร์

ธามพยักหน้าเล็กน้อย ดวงตาคมกวาดมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่ปิดบัง เขามองตั้งแต่ปลายผมที่หน้าผาก ไล่ลงมาถึงช่วงล่างที่ดูเหมือนจะเต่งตึงของอีกฝ่าย

“นายสายตาดีใช้ได้เลยนะ ชื่อริวใช่ไหม” ธามเอ่ยชมคนหนึ่งหน้าที่สามารถหาตัวเองเจอได้ในเวลาไม่นาน

อีกฝ่ายยิ้มกว้างเผยให้เห็นฟันขาวสะอาด ริมฝีปากสีชมพูดูเป็นธรรมชาติ อีกฝ่ายย่อตัวลงนั่งข้างธามอย่างมั่นใจรอยยิ้มที่ตั้งแต่เข้ามายังไม่เคยหุบทำให้เขาไม่อาจละสายตา

“ใช่ครับ ไม่คิดเลยนะครับว่า จะมีวันที่ผมได้แมตช์กับพี่ ในแอปนี่คงมีคนอยากแมตช์กับพี่เยอะมาก” ริวเอ่ยอย่างตื่นเต้น บอกไปตามจริงว่าเขานั้นเห็นอีกฝ่ายมานานแล้ว

ความจริงเขาแอบส่องอีกฝ่ายมานาน แต่ยังไม่กล้าที่จะกดใจให้ ในหัวใจริวในตอนนี้เต้นตึกตักไม่เคยหยุด แม้จะคิดว่าอีกฝ่ายจะต้องดูดีจากการที่มีคนเล่ามาว่า พี่ T นั้นหล่อ ดูดีมาก ด้วยเสียงเล่าลือเล่าอ้างหลายคนที่เล่นแอปแม้จะไม่มีรูปใบหน้าอีกฝ่ายแต่ก็อยากแมตช์กับพี่ T หวังว่าจะเป็นคนโชคดีคนนั้น

“ช่วงนี้พี่งานยุ่งไม่ได้แมตช์กับใครมานานแล้ว ว่าแต่ริวอยากดื่มอะไรไหม สั่งได้เลยพี่เลี้ยงเอง” ธามตอบเรียบ ๆ ยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบช้า ๆ ดวงตายังจับจ้องอีกฝ่ายอย่างนิ่งแน่ว

“เอาแบบเดียวกับพี่ก็ได้ครับ” ริวยิ้มตอบพลางไล่ตามสายตาไปตามรูปร่างพี่ T คนดังอย่างไม่ปิดบังนัก

“ถึงว่าทำไมคนที่เคยแมตช์กับพี่ต่างบอกว่าพี่ดูดี พอได้เจอตัวจริง...พี่ดูดีกว่าที่ผมคิดไว้เยอะเลย” ริวเอ่ยชมออกไปตามตรง เพราะคนตรงหน้านี้เรียกได้ว่าตรงสเปกเขามาก ๆ

ธามยิ้มมุมปากเล็กน้อยรับคำชมโดยไม่เอ่ยอะไร เขาเรียกบาร์เทนเดอร์ แล้วสั่งเครื่องดื่มให้ริวตามของตัวเอง

บทสนทนาเริ่มต้นด้วยเรื่องทั่วไป ริวเล่าอย่างเป็นธรรมชาติว่า เรียนอยู่นิเทศฯ ปีสาม ทำงานพิเศษเป็นบาริสตาร้านกาแฟเล็ก ๆ และมีความฝันอยากเขียนบทละครสักเรื่องที่มีคนจดจำ

แม้จะไม่เข้าใจที่อีกฝ่ายเล่าทั้งหมด แต่ธามตอบบ้างในสิ่งที่ตัวเองพอรู้ เขาโกหกอีกฝ่ายไปว่าตัวเองเพียงทำงานในบริษัทแห่งหนึ่ง ทำงานอย่างหนักจนไม่มีเวลาในชีวิตของตัวเอง แม้เงินดี แต่เขาไม่มีเวลาศึกษาใครสำหรับความสัมพันธ์ที่ต้องใช้มากกว่าแค่ร่างกาย

ระหว่างที่คุยธามก็สังเกตอีกฝ่ายไปด้วย นิสัยเก่าแบบแพทย์ยังติดตัว เด็กหนุ่มช่างพูดตรงหน้านี้มักจะชอบกัดริมฝีปากเบา ๆ เวลาใช้ความคิด เอียงคอนิด ๆ เวลาเกิดความสนใจดูเหมือนหมาน้อยที่น่ารัก

“นี่ก็น่าจะพอให้เรารู้จักกันคร่าว ๆ แล้ว ริวพร้อมที่จะไปสัมผัสประสบการณ์แบบใหม่หรือยัง ในโพรไฟล์เราบอกไว้ว่า ชอบลองอะไรใหม่ ๆ” ธามเอ่ยขึ้นหลังเครื่องดื่มแก้วที่สามหมดไป

“แล้วใหม่ของพี่ T แน่ใจเหรอครับว่า ผมจะยังไม่เคยลอง” ริวยิ้มดวงตาเป็นประกายภายใต้แสงสลัวของบาร์

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • คุณหมอกับหมาเด็กของเขา   บางที...ความรักก็ไม่ได้จะสมหวังกันทุกคน

    ภาพตรงหน้าที่ริวเข้ามาภายในห้องเห็น คือผู้ชายแปลกหน้าในสภาพที่ไร้เสื้อผ้าบนร่างกาย กำลังซุกไซ้ซอกคอแฟนตัวเองที่ในตอนนี้เองก็อยู่ในสภาพที่ไร้เสื้อผ้าบนร่างกายเหมือนกัน ซอกคอขาวและตามร่างกายของคนพี่ในตอนนี้ เต็มไปด้วยร่องรอยน่ารังเกียจที่ผู้ชายแปลกหน้าทิ้งเอาไว้ ความโกรธ ความหึงหวงปะทุขึ้นมาภายในใจจนออกมาข้างนอกอย่างห้ามไม่อยู่“มึงเป็นใคร! ทำอะไรกลับแฟนกู”พลั่ก! พลั่ก!ริวไม่สนใจคำตอบของอีกฝ่ายแต่อย่างใด ความโกรธที่มันพวยพุ่งทำให้เขาควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ พุ่งตัวเขาไปดึงร่างผู้ชายปริศนาที่คร่อมตัวหมอธามออกมา เขากระหน่ำชกต่อยใบหน้าอีกฝ่ายเต็มแรงอย่างไม่ยั้งมือเขาไม่สนใจว่าความจริงมันเป็นยังไงในตอนนี้เขาเพียงต้องการระบายความโกรธ อัดเจ้าหมอนี่ให้เละยิ่งกว่าโจ๊ก ด้วยอาศัยจังหวะที่เจ้าตัวไม่ทันระวัง ริวอัดใส่อีกฝ่ายไม่ยั้งจนมุมปากทั้งสองข้างต่างก็เลือดกบปาก ใบหน้าเขียวฟกช้ำไปหมด แต่ริวก็ยังไม่พอใจชกใส่ใบหน้าอีกฝ่ายไม่หยุดเคล้ง!“อั๊กก”“ไอ้หมาบ้าเอ๊ย! มึงระวังตัวไว้เถอะ” พร้อมอาศัยจังหวะที่ถีบอีกฝ่ายล้มได้รีบเก็บของตัวเองวิ่งออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว“อัก! มึงอย่าคิดจะหนีได้” ริวรีบลุก

  • คุณหมอกับหมาเด็กของเขา   ไปตายไกลๆซะ

    หลังโดนไล่ให้ออกมาจากงานศพพ่อของริว ธามก็ไม่ได้รีบเร่งที่จะกลับคอนโดหรือไปทำงานที่โรงพยาบาลแต่อย่างใด เขาขับรถคันเดิมมุ่งหน้าไปยังบาร์ลับที่เปิดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงร้านในความทรงจำของตัวเองแทนเข้ามาภายในร้านมองบรรยากาศที่แทบไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยนอกจากคนที่ดูบางตาลงไปมากก็ปลงใจ แม้ร้านนี้จะมีความทรงจำแย่ ๆ และดีผสมกันไป เขาเลิกมาที่นี่ได้หลายปีมากแล้ว หลังจากที่เลิกกับแฟนเก่าไปความจริงเขาก็ไม่อยากที่จะก้าวย่างเข้ามาภายในบาร์นี้แต่อย่างใด แต่เหล้าและวิสกี้ที่อยู่ในห้องนั้นเขาทั้งดื่มทั้งเททิ้งจนไม่มีเหลือแล้ว นอกจากบาร์แห่งนี้ที่เปิดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงแล้ว เขาก็ไม่รู้ว่ามีที่ไหนอีกที่จะสามารถนั่งดื่มเหล้าได้ตลอดทั้งวัน เขาเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์นั่งที่มีบาร์เทนเดอร์ที่คุ้นเคยดูแลอยู่“เอ้า! นี่มันธามนี่ ไม่เจอกันนานเลย อะไรดลใจให้มาที่นี่วันนี้ล่ะ” บาร์เทนเดอร์ที่จำธาม ลูกค้าประจำสมัยก่อนได้ก็เอ่ยทักทาย“แค่ไม่มีที่ไปเท่านั้นแหละ เอาเหมือนเดิม หมดก็เติมมาได้เรื่อย ๆ เลย” ธามนั่งเก้าอี้เอ่ยตอบอย่างไร้อารมณ์ ในตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์ที่จะต่อร้องหรือหยอกเล่นกับใคร“คงจะเป็นเรื่องใหญ่สินะ ไ

  • คุณหมอกับหมาเด็กของเขา   ขอโทษ

    ภายในห้องของธามที่คอนโด แสงไฟภายในห้องไม่ถูกเปิดทำให้ภายในห้องมีแต่แสงสลัวที่มาจากนอกห้อง ภายในห้องมีแต่ความเงียบงัน กลิ่นวิสกี้เกรดดีผสมกับเหล้าเกรดดีอีกหลายชนิดลอยอวลไปทั่วห้อง พร้อมกับร่างของธามในเวลานี้ที่เมาปลิ้นนั่งอยู่บนโซฟาใบหน้าเขาซีดเซียว รอยคล้ำใต้ตาชัดเจนจากการไม่หลับไม่นอน ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อเชิ้ตหลุดลุ่ย และเข็มขัดที่ยังคาเอวจากเมื่อวานเย็น รอบตัวเต็มไปด้วยขวดเหล้ามากมายที่ถูกเปิดดื่มจนหมดธามไม่รู้ว่าตัวเขาดื่มเหล้าไปมากแค่ไหนแล้วระหว่างสองวันที่ผ่านมา นับตั้งแต่ที่เขาผ่าตัดพลาดธามก็กลับห้องไม่ได้โผล่หน้าไปที่โรงพยาบาลอีก เขาสายตาเหม่อลอยยกขวดเหล้าขึ้นมาจิบ เฝ้ามองสายฝนที่โหมกระหน่ำภายนอกห้อง เสียงฝนกระทบกระจกหน้าต่างดังสม่ำเสมอ สายฝนในตอนนี้ราวกับรู้ความในใจเขาที่กำลังเศร้าเสียใจจึงตกลงมาไม่หยุด“มันไม่ควรผิดพลาด...มึงควรช่วยพ่อริวเอาไว้ได้สิ”ธามมือปิดหน้าเอ่ยออกมาเสียงดังขณะที่น้ำตาค่อย ๆ ไหลออกมา เขายังไม่เข้าใจว่าตัวเองทำผิดพลาดตรงไหน จากที่มันนควรเป็นการผ่าตัดเป็นไปได้ด้วยดี แต่มันกลับมีความผิดพลาดเกิดขึ้นจนไม่สามารถที่จะยื้อชีวิตพ่อริวเอาไว้ได้ในหัวเขาค่อย ๆ

  • คุณหมอกับหมาเด็กของเขา   รอยร้าว

    “วันนี้ผมมีเคสด่วนอะไรไหมครับคุณพยายาบาลพิมพ์แข”“วันนี้คุณหมอมีแต่ตรวจเยี่ยมอาการคนไข้เท่านั้นค่ะ”ธามรับรายงานจากพยาบาลพิมพ์แขขณะเดินไปพร้อมกัน วันนี้เป็นอย่างที่เขาคิดว่าไม่ค่อยมีงานอะไร นาน ๆ ทีจะมีวันที่เหมือนจะว่างแบบนี้สักครั้งหนึ่งในรอบหลายเดือน ถ้าไม่มีเคสด่วนเข้ามาเลยวันนี้ก็ถือว่าเป็นวันที่ชิลวันหนึ่งวันนี้ธามตั้งใจที่จะเตรียมเซอร์ไพรส์ริวในคืนนี้ หลังจากที่พวกเราเป็นแฟนกัน ทั้งที่พวกเขาควรที่จะได้สวีตหวานแหววด้วยกัน แต่ตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมานั้นมีแต่เรื่องเกิดขึ้นไม่เว้นแต่ละวันทั้งหมอปาล์มขอลาหยุดพักผ่อนอย่างไม่มีสาเหตุเป็นเวลาหลายวัน ทำให้อาจารย์ที่เป็นคนรับผิดชอบอย่างธามวุ่นมากในช่วงนี้ ริวเองหลังจากที่กลับจากค่ายก็ต้องเตรียมอ่านหนังสือสอบ ทำให้ไม่มีเวลาว่างที่จะมาเจอหน้ากันมากนักแถมเมื่อสองวันก่อนยังมีเรื่องพ่อเข้ามาอีก วันนั้นริวว่างจึงตั้งใจมาหา จากที่พวกเขาจะได้ชีวิตหวานแหววสวีตกัน กลายเป็นริวต้องมาคอยปลอบใจธามซะงั้นคืนนี้ธามจึงตั้งใจที่จะชวนริวไปเดตด้วยกันครั้งแรกหลังจากที่เป็นแฟนกันที่ห้องซะหน่อย และก็เพื่อขอบคุณที่อีกฝ่ายพร้อมที่จะเดินไปด้วยกัน พร้อมที่จะเ

  • คุณหมอกับหมาเด็กของเขา   โดนจับแต่งงาน

    “อ๊าส์ สดชื่นจริง ๆ วันนี้” ริวตื่นนอนในยามเช้าอย่างมีความสุข เมื่อวานเขาได้เป็นแฟนกับหมอธามจริง ๆ ซะที หลังจากที่เป็นเพียงวันไนต์สแตนด์มานาน“เสียดาย ถ้าไม่ใช่ว่าเข้าค่ายอยู่นะ...จะจัดถึงเช้าเลย” ริวมองที่นอนที่ยับยู่ยี่เป็นหลักฐานบ่งบอกว่า เมื่อคืนนั้นผ่านกิจกรรมเข้าจังหวะที่ร้อนแรงมาเมื่อคืนนั้นริวไม่สามารถจัดให้หนำใจได้เพราะที่นี่คือค่าย ตีสองหมอธามก็ต้องออกจากระต๊อบเขาไปแล้ว เพื่อกันไม่ให้คนที่ตื่นเช้าสงสัย“รีบเก็บของดีกว่า วันนี้ต้องกลับแล้ว” ริวรีบเก็บของแล้วออกไปทันที เขาถือกล้องถ่ายวิดีโอบันทึกบรรยากาศช่วงเวลานี้เอาไว้ทำคลิป“สวัสดีตอนเช้าครับพี่ปาล์ม” ริวเห็นหมอธามก็เอ่ยทักทายยามเช้า“สวัสดีครับ” ปาล์มตอบกลับไปด้วยใบหน้าที่ซีดขาว รอบดวงตาดำเป็นแพนด้า น้ำเสียงหอบแห้ง“พี่ป่วยเหรอครับ ทำไมหน้าพี่ดูซีด ๆ” ริวเห็นใบหน้าหมอปาล์มดูไม่ดีก็เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง“ไม่เป็นไรครับ แค่นอนน้อยนิดหน่อย พี่ขอตัวไปที่อื่นก่อนนะ” สิ่งที่เห็นเมื่อคืนยังติดตาทำให้เขาไม่สามารถที่จะลืมมันไปได้ เขาไม่สะดวกใจที่จะคุยกับริวหรือหมอธามในเวลานี้“พี่ปาล์มแปลกจังเช้านี้” ริวสงสัยแต่ก็ไม่ได้ตามไปเซ้าซ

  • คุณหมอกับหมาเด็กของเขา   เขาไม่ควรมาที่นี่เลย

    ก๊อก ๆ“รู้ใช่ไหมว่า ต้องทำยังไงฉันถึงจะหายโกรธ” ทันทีที่ประตูกระต๊อบริวเปิดออก ธามก็ยิ้มมองเรือนร่างอีกฝ่ายที่สวมเพียงผ้าขนหนูสีขาวตัวบางพันรอบเอว“ผมรอพี่อยู่ครับ” ริวยิ้มกว้างดึงร่างคนพี่ที่อยู่หน้าประตูให้เข้ามาภายในห้องก่อนที่จะปิดประตู พอหันไปอีกทีก็พบคนพี่นั้นนั่งลงบนฟูกนอนรอเขาอยู่แล้ว“เข้ามาทำให้ฉันหายโกรธเร็ว ๆ เจ้าหมาน้อย” ธามแกะกระดุมเสื้อเอ่ยเรียกริวเสียงกระเส่าได้สัญญาณจากคนพี่ริวก็ไม่รอช้าที่จะกระโจนเข้าใส่คนพี่ เขาช่วยคนพี่ถอดเสื้อผ้าที่รกหูรกตาออกไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะประกบปากจูบอีกฝ่ายอย่างหิวกระหาย นี่ก็เป็นเวลาหลายวันแล้วที่พวกเขาไม่ได้ทำอะไรแบบนี้กันมือริวลูบไล้ร่างกายสีขาวของหมอธามลงต่ำไปจนถึงแก่นกายร้อนที่เริ่มขยายตัว เขาใช้มือตัวเองจับมันชักรูดขึ้นลงอย่างเป็นจังหวะ ธามเองก็ไม่ปล่อยให้ริวได้ทำอะไรตามใจตัวเอง เขาใช้มือทั้งสองข้างถอดผ้าขนหนูที่พันเอวอีกฝ่ายโยนทิ้งไป ใช้มือทั้งสองข้างจับแก่นกายใหญ่ของริวชักรูดมันบ้างอย่างรวดเร็ว“คืนนี้...ผมจะทำให้พี่หายโกรธเองครับ” ริวกระซิบข้างหูหมอธามเสียงแผ่วเบา ซุกไซ้ซอกคอสีขาวอย่างหิวกระหาย ใจอยากที่จะทิ้งรอยรักเอาไว้ แต

  • คุณหมอกับหมาเด็กของเขา   เป็นลูกหมาเชื่อฟังทุกคำสั่ง

    เขาเปิดก๊อกน้ำล้างหน้าด้วยน้ำเย็นเพื่อเรียกสติ สมองของธามทำงานอย่างรวดเร็ว วิเคราะห์สถานการณ์และพยายามหาทางออกเขาไม่สามารถปฏิเสธการรักษาคนไข้รายนี้ได้โดยไม่มีเหตุผลอันสมควร และเขาก็ไม่อยากให้คนไข้ต้องถูกย้ายโรงพยาบาลในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ มะเร็งตับระยะที่สามต้องการการรักษาอย่างเร่งด่วน คนไข้ที่มาที

  • คุณหมอกับหมาเด็กของเขา   ลูกคนไข้

    ที่โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังใจกลางกรุงเทพมหานคร วันใหม่ของหมอธาม เวชวานิช เริ่มต้นขึ้นตามกิจวัตรที่เป๊ะราวกับเครื่องจักร เขาเข้าร่วมประชุมทีมแพทย์ตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า ตรวจผู้ป่วยในตั้งแต่แปดโมง และต่อด้วยคลินิกผู้ป่วยนอกจนถึงเที่ยง ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น ภายใต้กรอบเวลาที่วางไว้อย่างเป็นระบบ เช่นเดี

  • คุณหมอกับหมาเด็กของเขา   ขอเข้าไปอาบด้วยได้ไหมครับ

    ริวพยักหน้าเท่าที่จะทำได้ภายใต้แรงบีบ ดวงตาเบิกกว้างเปล่งแสงระยิบระยับ แม้จะเจ็บปวดจากการถูกบีบคอ แต่แทนที่เขาจะกลัวพี่ T ในตอนนี้ เขากลับตื่นเต้นแทนเวลาที่เห็นสีหน้าที่ออกคำสั่งในตอนนี้ มองใบหน้าสวยตรงหน้าอย่างหลงใหลธามคลายมือผ่อนคลายนิดหนึ่ง แต่ยังวางไว้ที่ลำคออย่างหลวม ๆ เขาเริ่มขยับสะโพกขึ้นลง

  • คุณหมอกับหมาเด็กของเขา   เชื่อสิ...เราจะชอบมัน

    “เคยถูกมัดมาก่อนไหม” ธามถามขณะเดินเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลังริว ใช้มือที่จับเชือกลูบไล้ไปตามแผ่นหลังแกร่ง“ไม่เคยครับ แต่ผม…อยากลองดู” ริวตอบตามตรง ส่วนประโยคท้ายนั้นมีความสั่นนิดหน่อยในน้ำเสียง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาจะโดนมัด“เอามือไพล่หลัง และอยู่นิ่ง ๆ ล่ะ จะได้ไม่มัดแรงจนเสียดสีกับผิว” ธามยิ้มมุมปาก

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status