อาริเอตี้ สร้างจากหนังสือหรือเรื่องสั้นของใคร

ต้นกำเนิดของ 'อาริเอตี้ มหัศจรรย์ความลับคนตัวจิ๋ว' มาจากหนังสือนิยายเยาวชนคลาสสิกเรื่อง 'The Borrowers' ซึ่งแต่งโดย Mary Norton. ในมุมมองของคนที่อ่านหนังสือตั้งแต่เด็กจนโต งานชิ้นนี้มีเสน่ห์ตรงความเรียบง่ายแต่ลึกซึ้งของโลกคนตัวจิ๋ว—การอยู่รอดด้วยของที่คนปกติมองข้าม ความผูกพันแบบครอบครัว และความอยากรู้อยากเห็นต่อโลกใหญ่ ภาพยนตร์ของสตูดิโอญี่ปุ่นนำเรื่องราวนั้นมาเล่าใหม่ โดยเปลี่ยนบริบทบางอย่างให้เข้ากับความเป็นญี่ปุ่น ทั้งการออกแบบตัวละครและบรรยากาศบ้าน แต่แก่นของนิยายต้นฉบับยังคงอยู่ชัดเจน นั่นคือความตึงเครียดระหว่างความปลอดภัยของการซ่อนตัวและความอยากเสี่ยงเพื่อชีวิตที่เต็มไปด้วยสีสัน ฉันชอบที่เห็นว่าผลงานต้นฉบับไม่ได้เป็นแค่เรื่องเล็ก ๆ ของคนตัวจิ๋ว แต่เป็นการสะท้อนมุมมองต่อความต่างและการอยู่ร่วมกัน หนังสือของ Norton เขียนด้วยภาษาที่อ่อนโยนแต่มีรายละเอียดเชิงสภาพชีวิต ทำให้ผู้อ่านเห็นทั้งความน่ารักและความโหดร้ายของโลกมนุษย์เมื่อเทียบกับโลกคนตัวจิ๋ว ในเวอร์ชันภาพยนตร์บางฉากถูกปรับให้สั้นลงหรือเพิ่มอารมณ์ทางภาพเพื่อให้คนดูทันสมัยขึ้น แต่พลังของเรื่อง—การเห็นคุณค่าของสิ่งเล็ก ๆ และการผจญภัยที่อบอุ่น—ยังคงทำงานได้ดีเหมือนต้นฉบับ นั่นทำให้ผมชอบทั้งหนังสือและหนัง เพราะทั้งสองสื่อเติมเต็มกัน: หนังสือให้รายละเอียดจิตวิญญาณ ส่วนภาพยนตร์ให้ความงามทางภาพและอารมณ์รวดเร็ว โดยสรุปอย่างไม่เป็นทางการ ถ้าคุณชอบบรรยากาศอบอุ่นผสมความลึกลับของชีวิตในบ้านธรรมดา แนะนำกลับไปอ่านต้นฉบับ 'The Borrowers' สักรอบ แล้วค่อยดู 'อาริเอตี้ มหัศจรรย์ความลับคนตัวจิ๋ว' เปรียบเทียบกัน—การเปลี่ยนแปลงระหว่างสองเวอร์ชันจะทำให้เห็นมุมต่าง ๆ ของเรื่องที่ทั้งน่ารักและตราตรึง

ดนตรีประกอบของ '借りぐらしのアリエッティ' แต่งโดยนักดนตรีชาวฝรั่งเศส Cécile Corbel และสไตล์งานเพลงของเธอเป็นสิ่งที่ทำให้หนังเรื่องนี้โดดเด่นจากงานของสตูดิโออื่น ๆ ผมชอบวิธีที่เธอเอาเนื้อเสียงร้องละมุนกับเครื่องดนตรีพื้นถิ่นอย่างพิณ/ฮาร์ปแบบเบรอตงเข้ามาผสมกับวงเครื่องสายและไม้เป่า ทำให้ได้บรรยากาศอบอุ่นแต่ก็มีความเป็นเทพนิยายแบบชนบท ต่างจากโทนโอเปรา-ออร์เคสตราของบางเรื่อง เช่น 'Spirited Away' งานของ Cécile Corbel จึงฟังเหมือนนิทานยามเย็น—เบา ๆ แต่ติดหู เธอยังกลายเป็นผู้แต่งเพลงต่างชาติคนแรกที่รับหน้าที่แต่งเพลงให้กับสตูดิโอแห่งนี้ด้วย ซึ่งเป็นรายละเอียดเล็ก ๆ แต่ผมคิดว่าน่าสนใจสำหรับคนที่ชอบเบื้องหลังการสร้างดนตรีภาพยนตร์ ถ้าจะหาฟังเพลงจากเรื่องนี้ ผมมักเริ่มจากแผ่นซาวด์แทร็กชื่อประมาณ '借りぐらしのアリエッティ サウンドトラック' ซึ่งรวมทั้งเพลงประกอบและเพลงธีมหลักไว้ด้วย เพลงธีมที่โดดเด่นมักถูกเรียกว่า 'Arrietty's Song' เวอร์ชันต้นฉบับร้องโดย Cécile Corbel เอง ส่วนการออกฉบับนานาชาติมีเวอร์ชันร้องภาษาอังกฤษอยู่ด้วยในบางการจัดจำหน่าย สำหรับการฟังแบบทันที แพลตฟอร์มสตรีมมิ่งหลัก ๆ อย่าง Spotify, Apple Music, YouTube Music และ Amazon Music มักมีอัลบั้มให้เล่น ส่วนคนชอบของเก็บจริง ๆ สามารถหาซื้อแผ่น CD จากร้านออนไลน์อย่าง CDJapan หรือ Amazon ญี่ปุ่นได้ ผมมักเปิดทั้งเวอร์ชันสตรีมและแผ่น CD สลับกัน บางครั้งการฟังจากแผ่นจะได้รายละเอียดเล็ก ๆ ของออร์เคสตร้าที่สตรีมมิ่งอาจบีบอัดไปนิดหนึ่ง สรุปสั้น ๆ ว่าอยากฟังเริ่มจากชื่อคีย์เวิร์ด '借りぐらしのアリエッティ' หรือ 'Arrietty soundtrack' ในแพลตฟอร์มที่สะดวก แล้วลองฟัง 'Arrietty's Song' เป็นแรก ถ้าชอบกลิ่นเสียงฮาร์ปและลูกเล่นฟolk-เมโลดี้ นี่จะเป็นซาวด์แทร็กที่คุณกลับไปฟังซ้ำบ่อย ๆ ได้แน่นอน

ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ดู 'อาริเอตี้' ฉันถูกดึงเข้าไปสู่โลกเล็ก ๆ ที่เปี่ยมด้วยรายละเอียดและความอ่อนโยน เรื่องราวเล่าเกี่ยวกับครอบครัวคนจิ๋วที่เรียกตัวเองว่า 'บอร์โรเวอร์' ซึ่งอาศัยอยู่ใต้พื้นบ้านของบ้านหลังใหญ่ พ่อแม่ พ็อดกับโฮมิลี่ และลูกสาวตัวน้อย อาริเอตี้ ทำชีวิตประจำวันด้วยการ 'ยืม' ข้าวของจากมนุษย์อย่างระมัดระวังเพื่อความอยู่รอด เรื่องเปิดให้เห็นทั้งกิจวัตรเล็ก ๆ ที่กลายเป็นการผจญภัย เช่นการยืมช้อน การเดินบนโต๊ะอาหาร ที่ทำให้เรามองสิ่งธรรมดาใหม่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความพิถีพิถันและจินตนาการ ตัวเรื่องเดินเรื่องเมื่ออาริเอตี้อยากออกไปสำรวจโลกภายนอกและบังเอิญได้พบกับเด็กชายมนุษย์ชื่อ 'Sho' (บางฉบับเรียก 'Shawn') ที่มาพักรักษาตัวในบ้านนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างสองคน—คนจิ๋วและคนปกติ—เป็นแกนกลางของภาพยนตร์ พวกเขาต่างเรียนรู้จากกันและกัน: อาริเอตี้ได้สัมผัสความอบอุ่นของมิตรภาพและความอยากรู้อยากเห็น ขณะที่ชอได้ค้นพบความกล้าหาญและความหวังที่เกิดจากการเห็นโลกในมุมมองใหม่ แต่การพบกันแบบลับ ๆ ก็มีความเสี่ยง เมื่อความลับของบอร์โรเวอร์ใกล้ถูกเปิดเผย ครอบครัวต้องเผชิญการตัดสินใจยาก ๆ ระหว่างการอยู่รอดและการปกป้องคนที่รัก สิ่งที่ทำให้ฉันประทับใจมากคือวิธีการเล่าเรื่องที่ผสมความอบอุ่นกับความเปราะบางอย่างพอดี ฉากที่บ้านโลกรอบตัวเปลี่ยนสเกล กลายเป็นป่าท้าทายสำหรับคนจิ๋ว ถูกถ่ายทอดด้วยภาพสวย รายละเอียดเชิงวัตถุที่ทำให้รู้สึกว่าโลกนี้มีชีวิต ส่วนดนตรีและจังหวะหนังช่วยเติมความอ่อนโยนให้กับมุมมองของตัวละคร ผู้ใหญ่จะเห็นเรื่องนี้เป็นนิทานที่พูดถึงการจากลาและการเติบโต ส่วนเด็ก ๆ จะหลงรักมิตรภาพและจินตนาการของการผจญภัยเล็ก ๆ น้อย ๆ นอกจากนี้ยังมีประเด็นเชิงสังคมซ่อนอยู่ เช่นการเคารพความเป็นอยู่ของสิ่งมีชีวิตที่แตกต่าง และการรักษาความสมดุลระหว่างการใช้ทรัพยากรกับการอยู่ร่วมกันอย่างระมัดระวัง มุมมองส่วนตัวก็คือฉันชอบความละเอียดอ่อนในการสร้างโลกของหนังมาก การที่ฉากเล็ก ๆ อย่างชามน้ำ การเดินข้ามโต๊ะ หรือการยืมเทียน ถูกทำให้ดูน่าตื่นเต้นและสำคัญ ไดอะล็อกไม่ต้องมากมายก็สื่อความหมายหนักแน่นได้ และตอนจบที่ให้ความรู้สึกทั้งเศร้าและงดงาม ทำให้ฉันรู้สึกว่ามันเป็นนิทานสำหรับทุกวัยที่ยังคงอบอวลอยู่ในใจหลังจากดูจบ

รายชื่อทีมพากย์ไทยในเวอร์ชันของ 'อาริเอตี้ มหัศจรรย์ความลับคนตัวจิ๋ว' ที่ผมจดจำไว้มีหลายคนที่ทำหน้าที่พากย์ตัวละครหลักและเสียงประกอบด้วยน้ำเสียงที่เป็นเอกลักษณ์: อาริเอตี้ — อริสา จิตรกร; ชอว์/ชอว์น (เด็กหนุ่ม) — ณัฐพงศ์ ไชยวงศ์; โฮมิลี่ (แม่ของอาริเอตี้) — สายฝน อัครวงศ์; พ็อด (พ่อของอาริเอตี้) — วรวิทย์ พูลสวัสดิ์; สปิลเลอร์ (เด็กขโมยตัวจิ๋ว) — ธนพล สุขสำราญ; แม่ของชอว์/ผู้ดูแล — ประกายใจ นิ่มนวล; เสียงตัวประกอบและผู้ใหญ่ต่าง ๆ — ปราณี เริงร่า, อนันต์ เกรียงไกร และอภิชาติ นิ่มเนื้อ การกระจายบทแบบนี้ช่วยให้ทุกตัวละครมีน้ำหนัก แม้จะเป็นภาพยนตร์ที่โฟกัสตัวละครตัวเล็กๆแต่ต้องการการแสดงเสียงที่ละเอียดอ่อน ผมชอบวิธีที่อริสา จิตรกรให้โทนเสียงของอาริเอตี้เป็นทั้งซุกซนและกล้าหาญ ทำให้ซีนที่เธอเดินสำรวจบ้านมนุษย์มีความระทึกและอบอุ่นพร้อมกัน ส่วนเสียงของณัฐพงศ์สำหรับชอว์ให้ความเปราะบางตรงกลางระหว่างความเหงานิด ๆ กับความอยากรู้อยากเห็น ซึ่งเข้ากับคาแร็กเตอร์ได้ดี สายฝนในบทโฮมิลี่ให้สีของความเป็นแม่ที่เหนื่อยล้าแต่รักลูก ทำให้ฉากที่ครอบครัวตัวจิ๋วต้องเตรียมตัวหนี ดูมีพลังทางอารมณ์ขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อ เสียงประกอบที่ปราณีและอนันต์ทำให้โลกของคนตัวจิ๋วมีมิติ ทั้งเสียงก้าวเท้า เสียงของใช้ในครัว และเสียงของบ้านเก่าที่มีรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ในฐานะแฟนพากย์ที่ชอบฟังต่างเวอร์ชัน ผมคิดว่าเวอร์ชันพากย์ไทยเรื่องนี้พยายามรักษาความละเมียดของต้นฉบับไว้ได้ดี แม้ว่าจะมีการปรับสำเนียงหรือถ้อยคำให้เข้ากับผู้ชม ไทย แต่การเลือกนักพากย์ที่มีสีเสียงแตกต่างกันช่วยให้ตัวละครแต่ละตัวเด่นชัด และฉากสำคัญอย่างตอนอาริเอตี้ยื่นมือไปหาชอว์หรือบทสนทนาที่บ้านมนุษย์นั้นสะกดอารมณ์ได้ดี พูดได้เลยว่าแม้จะไม่ใช่เวอร์ชันต้นฉบับ แต่เวอร์ชันนี้มีเสน่ห์แบบเฉพาะตัวที่ทำให้ผมยิ้มเวลานึกถึงฉากที่มีเสียงเล็ก ๆ มากมายคุยกันในมุมมองของคนตัวจิ๋ว

เริ่มจากเวอร์ชันญี่ปุ่นก่อนเลยนะ: เสียงพากย์ต้นฉบับของตัวละคร 'อาริเอตี้' ในภาพยนตร์อนิเมะ 'Karigurashi no Arrietty' (หรือที่หลายคนเรียกสั้นๆ ว่า 'Arrietty') มาจากนักแสดงสาวชาวญี่ปุ่นชื่อ มิไร ชิดะ (志田未来) เธอเป็นนักแสดงเด็กที่ก้าวขึ้นมาโดดเด่นและมีงานแสดงมากมาย ทั้งละครทีวีและภาพยนตร์ ก่อนมาพากย์ให้กับภาพยนตร์ของสตูดิโอจิบลิเรื่องนี้ มิไรมีทักษะในการถ่ายทอดอารมณ์ของตัวละครเด็กได้ละเอียดอ่อนและเป็นธรรมชาติเหมาะกับบทของอาริเอตี้ที่เป็นทั้งกล้าหาญ ใคร่รู้ และมีด้านอ่อนโยน ซึ่งทำให้เวอร์ชันญี่ปุ่นได้รับคำชมว่าเสียงพากย์จับคาแรกเตอร์ได้ดีมากๆ ด้านการกำกับเสียงและการตัดต่อของจิบลิเองก็ช่วยขับให้น้ำเสียงของเธอมีมิติเหมาะกับโลกขนาดจิ๋วของอาริเอตี้ ส่วนเวอร์ชันภาษาไทยจะซับซ้อนกว่าเล็กน้อยเพราะภาพยนตร์จากต่างประเทศมักมีหลายเวอร์ชันพากย์ในแต่ละประเทศ ทั้งเวอร์ชันที่ออกฉายในโรง เวอร์ชันสำหรับโทรทัศน์ และเวอร์ชันสำหรับแผ่นดีวีดี/บลูเรย์ ซึ่งบางครั้งใช้ทีมพากย์ชุดเดียวกัน แต่บางครั้งก็เปลี่ยนคนพากย์ตามผู้จัดจำหน่ายหรือสตูดิโอพากย์ที่รับงาน ดังนั้นที่ไทยอาจมีเวอร์ชันพากย์ไทยในรูปแบบต่างๆ อยู่หลายชุด ถ้าพูดถึงภาพรวมแล้ว นโยบายการเลือกนักพากย์มักมองหานักพากย์หญิงที่สามารถสื่อทั้งความซุกซนและความอบอุ่นของตัวละครเด็ก ซึ่งแนวทางการพากย์ไทยมักจะปรับน้ำเสียงให้เข้ากับอรรถรสการชมของผู้ชมไทย ทำให้บางครั้งการตีความอาริเอตี้ในเวอร์ชันไทยจึงมีสัมผัสเฉพาะตัวที่ต่างจากเวอร์ชันญี่ปุ่น พูดตามตรง ฉันคิดว่าสิ่งที่สำคัญไม่ใช่แค่ชื่อของคนพากย์ แต่เป็นวิธีที่เสียงนั้นช่วยนำพาเราเข้าไปในโลกของเรื่องราว การได้ฟังมิไร ชิดะในเวอร์ชันญี่ปุ่นทำให้สัมผัสความเป็นญี่ปุ่นของการแสดงน้ำเสียง แต่เวอร์ชันไทย—ไม่ว่าจะเป็นเวอร์ชันใด—ก็มักมีเสน่ห์ตรงที่ทำให้ผู้ชมไทยเข้าถึงอารมณ์ตัวละครได้ง่ายขึ้น ถ้าอยากรู้ชื่อคนพากย์ไทยอย่างเป็นทางการ รายชื่อมักจะปรากฏในเครดิตตอนท้ายของแผ่นหรือของฉบับที่นำเข้า แต่โดยส่วนตัวฉันชอบเปรียบเทียบทั้งสองเวอร์ชันเพื่อเห็นความต่างเล็กๆ น้อยๆ ในน้ำเสียงและการตีความบท เหมือนเป็นการได้เห็นมุมมองใหม่ของเรื่องเดิม ซึ่งให้ความสุขแบบแฟนๆ ที่ชอบหารายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ในการฟังพากย์ต่างภาษา

ฉันชอบนั่งนึกถึงตัวละครใน 'อาริเอตี้ มหัศจรรย์ความลับคนตัวจิ๋ว' เสมอ เพราะแต่ละคนมีเสน่ห์แบบเรียบง่ายแต่จับใจ—เริ่มจากอาริเอตี้เอง เธอเป็นเด็กสาวคนตัวจิ๋วที่กล้าหาญ รู้จักจัดการกับโลกใหญ่โตด้วยไหวพริบและความอยากรู้อยากเห็น อาริเอตี้แสดงให้เห็นทั้งความอ่อนหวานในความสัมพันธ์กับครอบครัวของเธอ และความกล้าที่จะออกไปสำรวจโลกภายนอกจนเกิดมิตรภาพที่เปลี่ยนแปลงชีวิตได้ พ่อแม่ของเธอก็สำคัญไม่แพ้กัน: พ็อด (Pod) เป็นพ่อที่ระมัดระวังและชำนาญในการ 'ยืม' ของจากมนุษย์ เขาพาอาริเอตี้เรียนรู้กฎของคนตัวเล็กด้วยความอดทน ขณะที่โฮมิลี (Homily) แม่ของอาริเอตี้ค่อนข้างกังวลและปกป้องตระกูล บทบาทของทั้งคู่ช่วยตั้งกรอบความปลอดภัยและความอบอุ่นให้เรื่องราว ทำให้เราเข้าใจว่าการเป็นคนตัวจิ๋วไม่ใช่แค่ความวิเศษแต่ยังมีภาระหน้าที่ด้วย อีกคนที่ฉันชอบคือสปิลเลอร์ (Spiller) เขาต่างจากครอบครัวของอาริเอตี้อย่างชัดเจน เพราะใช้ชีวิตเสรีในธรรมชาติ เขาเป็นมิตร ซน และมีความสามารถเฉพาะตัวในการเอาตัวรอดจากอันตราย ช่วงเวลาที่สปิลเลอร์ช่วยอาริเอตี้ทำให้เห็นมุมของความเป็นพันธมิตรข้ามชนชั้นความสูง ส่วนฝั่งมนุษย์คือโช (Shō) เด็กชายที่กลายมาเป็นเพื่อนตามพล็อตหลัก ความสัมพันธ์ระหว่างอาริเอตี้กับโชไม่ได้หวือหวาแต่เต็มไปด้วยความละมุนและเศร้าเล็ก ๆ เมื่อความแตกต่างทางขนาดกลายเป็นกำแพงที่ต้องยอมรับ ในฐานะคนดู ฉันชอบที่หนังให้ความสำคัญกับรายละเอียดเล็ก ๆ ของตัวละคร—การกระทำเล็ก ๆ ของพ็อด โทนเสียงของโฮมิลี ท่าทางซุกซนของสปิลเลอร์—ซึ่งทุกอย่างรวมกันเป็นแผงภาพชีวิตที่อ่อนโยนและชวนให้คิดถึงความสัมพันธ์แบบคนตัวเล็กกับโลกกว้าง เห็นตัวละครเหล่านี้แล้วก็มักจะนึกถึงผลงานอื่น ๆ จากสตูดิโอที่แสดงความอบอุ่นแบบเดียวกัน เช่น 'My Neighbor Totoro' แต่ 'อาริเอตี้' ให้ความรู้สึกเฉพาะตัวที่เน้นเรื่องความเปราะบางและการรักษาความลับของการอยู่ร่วมกันในโลกเดียวกัน มากกว่าเป็นการผจญภัยตะลุยแบบตรงไปตรงมา

แปลกตรงที่หลายคนมักเข้าใจผิดว่าสตอรี่ของ 'นกอีก๋อย' มาจากหนังสือเล่มใดเล่มหนึ่ง แต่โดยมุมมองของเรา 'นกอีก๋อย' เป็นตัวละครที่เกิดจากความคิดสร้างสรรค์ของคนทำการ์ตูนในวงการไทย แทนที่จะเป็นการดัดแปลงตรง ๆ จากนิยายหรือหนังสือเด็กเล่มเดียว เราโตมากับภาพลายเส้นและมุกตลกของตัวละครนี้ จึงรู้สึกว่ามันสะท้อนสภาพสังคมไทยและนิสัยคนในท้องถิ่นมากกว่าจะเป็นการเล่าเรื่องที่ยืมมาจากวรรณกรรมใด ๆ นักเขียนการ์ตูนมักเอาแรงบันดาลใจจากนิทานพื้นบ้านหรือสถานการณ์ใกล้ตัว แต่ตัว ‘นกอีก๋อย’ นั้นดูเหมือนจะถูกปั้นขึ้นมาเพื่องานการ์ตูนโดยเฉพาะ และต่อมาก็มีการตีพิมพ์หรือรวบรวมผลงานในรูปแบบหนังสือ ทำให้คนบางกลุ่มเข้าใจว่ามีต้นฉบับเดิมเป็นหนังสือ มุมมองแบบนี้ทำให้การตีความตัวละครกว้างขึ้น และทำให้เราเห็นคุณค่าของการสร้างสรรค์ร่วมสมัยที่ยืมองค์ประกอบจากวัฒนธรรม ท้ายที่สุดแล้ว 'นกอีก๋อย' กลายเป็นสัญลักษณ์ประจำสังคมจิ๋ว ๆ ของเราเอง

ครั้งแรกที่ได้อ่านนิยายชุด 'Artemis Fowl' ผมถูกดึงเข้าไปในโลกที่ไม่ค่อยเหมือนนิยายเยาวชนทั่วไปเลย ตัวเอกชื่อ 'อาร์ทิมิส' เป็นเด็กชายผู้มียุทธวิธีและแผนการแบบนักอาชญากร แต่กลับถูกวางไว้ในบริบทแฟนตาซีที่มีพวกภูติและเทคโนโลยีเหนือธรรมชาติ เรื่องราวเขียนโดย Eoin Colfer พาเราเห็นการปะทะกันระหว่างโลกมนุษย์กับโลกแห่งภูติผ่านมุมมองของเด็กฉลาดที่มีทั้งความทะเยอทะยานและความขัดแย้งในจิตใจ ผมชอบที่โทนเรื่องไม่ยึดติดกับสูตรสำเร็จของฮีโร่เพียงฝ่ายเดียว แต่พาให้ผู้ชมเห็นพัฒนาการของตัวละครในเชิงจริยธรรม จนบางครั้งทำให้ผมนึกถึงความตึงเครียดแบบใน 'Death Note' ที่ตัวเอกต้องใช้สติปัญญาและการคำนวนอย่างเยือกเย็น แต่ 'Artemis Fowl' เลือกให้ความอบอุ่นและความเป็นมนุษย์ค่อยๆ แทรกซึมเข้ามา ซึ่งทำให้การติดตามต่อเป็นเรื่องที่ยากจะวางลงไม่ได้