ฮิว แกรนต์ ให้สัมภาณ์เรื่องบทบาทใหม่ในรายการไหนบ้าง?

มีซีรีส์เรื่องหนึ่งที่ฉันเจอแล้วรู้สึกว่ามันตอบโจทย์คำถามนี้ได้ชัดมาก คือ 'The Undoing' — ไม่ใช่แค่เพราะชื่อเสียงของนักแสดง แต่เพราะการแสดงที่ละเอียดอ่อนของฮิว แกรนต์เอง ในมุมของคนดูที่ชอบความตึงเครียด ฉากที่เขาปรากฏตัวมักจะทำให้บรรยากาศเปลี่ยนทันทีจากอบอุ่นเป็นแปลกประหลาดได้อย่างน่าสนใจ เสน่ห์แบบกะล่อนของเขาถูกใช้เป็นเครื่องมือเล่าเรื่อง ให้เราสงสัยและไม่มั่นใจในความจริงใจของตัวละคร อีกฝ่ายหนึ่งคือการตัดสินใจทางบทที่ดึงเขาไปสู่พื้นที่มืดมากขึ้น ซึ่งทำให้บทบาทนี้รู้สึกหลากมิติกว่าครั้งก่อนๆ สรุปแล้ว ถ้าอยากดูผลงานทีวีที่ทำให้ได้เห็นมุมแปลกของฮิว แกรนต์ นี่คือหนึ่งในตัวเลือกที่ควรจะเริ่มดู — มีบรรยากาศแบบมินิซีรีส์ที่จับจิต และฉากไม่กี่ฉากของเขาจะทำให้คุณพูดคุยกับเพื่อนได้อีกนาน

ความสุภาพและความละมุนของ Edward Ferrars ใน 'Sense and Sensibility' ทำให้ฉันเริ่มมองฮิว แกรนต์ในมุมที่ต่างออกไปจากบทคอมเมดี้ที่คุ้นเคย ฉันรู้สึกว่าเวอร์ชันภาพยนตร์ของนีนา โทธิงส์ (Ang Lee) ดึงเอาความอ่อนโยนและความเกรงใจของตัวละครจากนิยายมาใส่บทได้อย่างละเอียด การแสดงของฮิวไม่ได้หวือหวา แต่เป็นก้อนความรู้สึกเล็ก ๆ ที่ส่งผ่านสายตาและคำพูด ทำให้บท Edward ดูสมจริงและมีแรงขับภายใน แม้ฉากสำคัญจะไม่ต้องใช้การกระทำยิ่งใหญ่ แต่การจัดวางความเงียบ ความเก็บกด และการสบตาก็สื่อเรื่องได้เยอะ ในฐานะคนที่ชอบนวนิยายคลาสสิก ฉันชอบเวลาที่นักแสดงทำให้ตัวละครในหนังสือมีมิติใหม่โดยไม่ทำลายจิตวิญญาณเดิมของงานเขียน ฮิวในเรื่องนี้ทำให้ฉันเห็นว่าบทโรแมนติกไม่ได้หมายถึงความโรแมนติกแบบเดียวกันเสมอไป — บางครั้งมันเป็นการยอมรับ การทน และความอ่อนโยนที่บอกไม่หมดด้วยคำพูด เรื่องนี้คงเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้ผู้ชมหลายคนยังหวนกลับมาดูซ้ำได้เรื่อย ๆ

ล่าสุดมีการพูดคุยกันอยู่บ้างในวงการว่า ฮิวจ์ แกรนท์ยังคงเลือกงานแบบพรีไซซ์—เน้นบทที่มีมิติแต่ไม่ต้องรับภาระเป็นแบกไลน์ทั้งเรื่อง ซึ่งเห็นได้จากผลงานก่อนหน้านี้อย่าง 'The Undoing' และ 'A Very English Scandal' ที่ทำให้เขาเหมาะกับบทตัวละครที่เฉียบคมและมีเลเยอร์เยอะๆ ผมมองว่า ณ กลางปี 2024 ไม่มีโปรเจกต์ฟีเจอร์ใหญ่สเกลฮอลลีวูดที่ถูกประกาศอย่างเป็นทางการว่าเป็นภาพยนตร์หัวเรื่องของเขา แต่ก็มีข่าวลือและการคาดเดาว่าเขาน่าจะรับบทเป็นตัวละครสนับสนุนในซีรีส์คุณภาพ หรือกลับไปเล่นซีรีส์จำกัด (limited series) ที่เน้นบทเด่นๆ เพียงไม่กี่ตอน งานแบบนี้เหมาะกับสไตล์การเลือกงานของเขามาก เพราะให้พื้นที่แสดงสีหน้าและบทสนทนาได้เต็มที่โดยไม่ต้องแบกรับเรื่องทั้งเรื่อง ยังคงตื่นเต้นทุกครั้งเมื่อคิดว่าเขาอาจจะกลับมารับบทคอมเมดี้โรแมนติกอีกครั้ง แต่เท่าที่เห็นแนวโน้มคือผสมผสานระหว่างงานดราม่าเข้มและบทขำที่มีความขมกลืน นั่นแหละที่ทำให้ติดตามต่อไป—ชอบวิธีที่เขาเลือกงานแบบช้าๆ แต่มีรสชาติ

ชิ้นงานทีวีของเขาที่ติดตาผมที่สุดก็คือ 'A Very English Scandal' ซึ่งเป็นมินิซีรีส์ที่เล่นกับเสน่ห์ทั้งที่ดูอบอุ่นและความ σκοورเงียบของตัวละครได้อย่างน่าทึ่ง ผมชอบวิธีที่งานชุดนี้ถ่ายทอดความขัดแย้งระหว่างภาพลักษณ์สาธารณะกับด้านมืดของการเมือง โดยเฉพาะการแสดงของฮิวจ์ แกรนท์ที่ทำให้เจเรมี ธอร์ปเป็นคนที่ทั้งมีเสน่ห์และน่ากลัวไปพร้อมกัน ฉากที่เขาต้องพูดในที่สาธารณะแล้วกลับบ้านไปเผชิญความอ่อนแอ เป็นมุมที่เตะใจเพราะมันไม่ใช่แค่การ์ตูนของนักการเมือง แต่เป็นเรื่องของคนธรรมดาที่ต้องพยายามรักษาหน้ากาก นักแสดงสมทบอย่าง 'Ben Whishaw' ช่วยเพิ่มมิติให้เรื่องราว และบทที่เขียนโดยคนที่กล้าจะหันมามองเรื่องอื้อฉาวของอังกฤษนั้น ทำให้ซีรีส์ไม่ใช่แค่การเล่าเรื่องใหญ่ แต่เป็นการสลับหน้ากากระหว่างการเมืองและความเป็นมนุษย์ ผลที่ได้คือมินิซีรีส์ที่ทั้งตลกร้าย ดราม่า และลุ้นตาม จบบททำให้ผมรู้สึกว่าการเมืองมีทั้งเสียงหัวเราะและความซับซ้อนที่ยังคงตามหลอกหลอนอยู่ดี

ชื่อของฮิวจ์ แกรนท์มักจะผูกติดกับภาพนักแสดงคอมเมดี้โรแมนติกที่โด่งดังในยุค 90 แต่เรื่องรางวัลนั้นมีรายละเอียดที่น่าสนใจมากกว่าที่หลายคนจำได้ ในมุมของผม รางวัลที่โดดเด่นที่สุดคือรางวัล Golden Globe ที่เขาชนะจากการแสดงในภาพยนตร์ 'Four Weddings and a Funeral' ซึ่งเป็นช่วงที่เปลี่ยนอาชีพของเขาจากนักแสดงหน้าใหม่ให้กลายเป็นชื่อระดับสากล ผลงานชิ้นนั้นทำให้เขาได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางและเป็นจุดเริ่มของการได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลอื่น ๆ อีกหลายครั้ง ตลอดเส้นทาง ผมเห็นว่าเขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงจากสถาบันสำคัญๆ หลายแห่ง รวมถึงการได้รับการยอมรับจากนักวิจารณ์และสมาคมภาพยนตร์ในอังกฤษ แม้ว่าเขาจะไม่ได้ชนะรางวัลใหญ่อย่าง BAFTA บ่อยนัก แต่การที่ผลงานของเขาได้รับการเสนอชื่อเป็นเครื่องยืนยันว่าฝีมือการแสดงของเขาถูกชื่นชมจริง ๆ มากกว่าการวัดเพียงจำนวนถ้วยรางวัล สรุปแบบไม่เป็นทางการก็คือ ฮิวจ์ แกรนท์มีรางวัลชนะเลิศที่สำคัญหนึ่งแต้มในระดับนานาชาติ (Golden Globe) และมีผลงานที่ถูกเสนอชื่อและได้รับการยอมรับจากวงการเป็นประจำ ซึ่งสำหรับผมแล้วมันบอกว่าเขาเป็นนักแสดงที่ยืนระยะได้มากกว่าภาพลักษณ์ตลกโรแมนติกเท่านั้น

มีเพลงหนึ่งที่ยังคงติดหูจนกลายเป็นมรดกของหนังยุค 90 นั่นคือ 'Love Is All Around' จาก 'Four Weddings and a Funeral'. ท่อนเปิดที่เรียบง่ายแต่ยืนยงของเวอร์ชันโดย Wet Wet Wet ทำให้ฉากรักขำ ๆ และฉากงานศพในหนังมีความขมผสมหวานอย่างพอดี ฉันชอบที่เพลงนี้ไม่ได้พยายามจะยกระดับอารมณ์จนเว่อร์ แต่กลับทำให้ความเรียบง่ายของความรักในเรื่องดูซับซ้อนและอบอุ่นมากขึ้น เพลงนี้ไต่ขึ้นชาร์ตและกลายเป็นเพลงประจำตัวหนังอย่างแท้จริง จังหวะที่คุ้นเคยทำให้คนดูฮัมตามได้ไม่ยาก และมันยังคงเป็นหนึ่งในตัวอย่างว่าดนตรีป็อปร่วมสมัยสามารถกลายเป็นสัญลักษณ์ทางอารมณ์ให้กับภาพยนตร์ได้อย่างไร เวลาผ่านไปหลายปีแล้ว แต่เมื่อมีคนเล่นท่อนฮุคขึ้นมา เสียงในหนังยังคงลอยขึ้นมาในหัวคนดูได้เสมอ — นั่นคือสัญญาณว่ามันเป็นเพลงประกอบที่คนจดจำมากที่สุดชนิดหนึ่ง

ความรักในโรงภาพยนตร์มีรสชาติพิเศษเมื่อพูดถึง 'Notting Hill'. ฉันยังจำความรู้สึกที่นั่งดูครั้งแรกได้—มันไม่ใช่แค่เรื่องของความรักระหว่างคนดังกับคนธรรมดา แต่เป็นการนำเสนอความนุ่มนวลและความประหม่าอย่างเป็นธรรมชาติของตัวละครหลัก การแสดงของฮิว แกรนต์ในบทผู้ชายธรรมดาที่มีความเก้อเขิน ผสมกับอารมณ์ขันที่แฝงด้วยความจริงใจ ทำให้ฉากเล็กๆ อย่างร้านหนังสือ บ้านตรงมุมถนน หรือบทสนทนาง่ายๆ กลายเป็นโมเมนต์ที่แฟนหนังจดจำ เพลงประกอบและมู้ดของหนังยังช่วยกันสร้างบรรยากาศโรแมนติกที่ไม่หวือหวา ฉันมักจะชอบฉากที่ใช้ความเงียบและสายตาแทนบทพูด เพราะมันเผยให้เห็นความเปราะบางของตัวละครมากขึ้น ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมหลายคนถึงผูกพันกับเรื่องนี้ได้นานกว่าแค่ความรักแบบป๊อปคัลเจอร์ เมื่อฉันนึกถึงหนังรักที่ทำให้ยิ้มและซึ้งในเวลาเดียวกัน 'Notting Hill' ยังคงอยู่ในลิสต์แรกๆ ของฉันเสมอ เพราะมันไม่พยายามทำตัวเป็นภาพลวงตา แต่เลือกจะแสดงความจริงใจในแบบที่ดูอบอุ่นและเป็นมิตร นั่นแหละเสน่ห์ของหนังเรื่องนี้

เล่าย้อนกลับไปถึงความสนุกของยุค 90s ที่ทำให้หน้าจออังกฤษเต็มไปด้วยรอยยิ้มและมุกคม ๆ, ผมชอบคิดถึงการร่วมงานของฮิว แกรนต์กับผู้กำกับที่เปลี่ยนเขาจากดาวรุ่งเป็นไอคอนโรแมนติกคอมเมดี้ มุมแรกที่ผมชอบคือตอนที่ฮิวร่วมงานกับไมค์ นิวเวลล์ใน 'Four Weddings and a Funeral' การจับจังหวะระหว่างบทกับการกำกับของนิวเวลล์ทำให้ฮิวแสดงความเป็นธรรมชาติออกมาเต็มที่ จังหวะการตัดต่อและการเลือกช็อตเล็ก ๆ ในฉากคอนเฟรนซ์ทำให้มุกเศร้ากลายเป็นเสน่ห์เฉพาะตัวของเขา อีกคนที่ต้องพูดถึงคือแอง ลี ใน 'Sense and Sensibility' ซีนที่ฮิวยืนเงียบ ๆ ในห้องนั่งเล่นบอกเลยว่าการตัดสินใจของผู้กำกับเรื่องมุมกล้องกับแสงช่วยเน้นความละมุนของตัวละครได้อย่างลึกซึ้ง ส่วนริชาร์ด เคอร์ติส ใน 'Love Actually' ก็เป็นคนที่ทำให้ฮิวได้รับพื้นที่แสดงอารมณ์หลายมิติ ทั้งฉากตลกขำขันและฉากที่ต้องฉายความเปราะบางได้ลงตัว เหล่านี้คือชื่อที่ผมมักเอ่ยถึงเวลาใครถามว่าใครคือผู้กำกับสำคัญที่ฮิวเคยร่วมงานด้วย

ยุค 90 คือช่วงเวลาที่ผมตกหลุมรักเสน่ห์อมยิ้มของบทที่เขาเล่น — บทที่เน้นความเขินอาย โรแมนติก และจังหวะตลกแบบอังกฤษที่เป็นเอกลักษณ์ ผมชอบเริ่มจาก 'Four Weddings and a Funeral' ซึ่งทำให้ชื่อของเขาเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวาง บทที่เล่นในเรื่องนั้นมีทั้งความอ่อนแอและความมีเสน่ห์แบบไม่ตั้งใจ มุมตลกมาจากความไม่สมบูรณ์ของตัวละครซึ่งผมคิดว่าเป็นหัวใจของโรแมนติกคอเมดี้อังกฤษ ต่อมา 'Notting Hill' ให้ความรู้สึกแบบเทพนิยายสำหรับคนธรรมดา มีฉากในร้านหนังสือที่ผมนึกถึงเสมอ เพราะมันจับความอึ้งและความน่าเอ็นดูของความรักระหว่างคนธรรมดากับคนดังได้อย่างลงตัว อีกเรื่องที่ผมนึกถึงเสมอคือ 'Bridget Jones's Diary' ซึ่งเขาสร้างเคมีที่ตลกและน่ารักกับตัวละครหลักได้ดี ส่วน 'Love Actually' แม้จะเป็นหนังหลายพล็อต แต่บทของเขาก็เป็นหนึ่งในเส้นเรื่องที่อบอุ่นและมีมุกที่ฝังใจสำหรับแฟนหนังโรแมนติก พูดรวม ๆ แล้ว ผมเห็นว่าเสน่ห์ของเขาอยู่ที่ความสามารถทำให้ความเขินอายและความจริงใจรวมกันเป็นมุกที่น่ารักและทำให้ผู้ชมยิ้มได้ทั้งน้ำตา

ฮิวจ์ แกรนท์ตอนนี้อายุ 65 ปี เกิดเมื่อวันที่ 9 กันยายน 1960 ที่แฮมเมอร์สมิธ ในฝั่งตะวันตกของกรุงลอนดอน ซึ่งเป็นข้อมูลตรงๆ ที่ชอบเอามาคุยเวลาดูภาพยนตร์ของเขาอีกครั้ง ในฐานะแฟนหนังรุ่นเก๋า ผมมองว่าอายุของเขาทำให้บทบาทแนวโรแมนติกคอมเมดี้ในอดีตมีมุมมองใหม่ขึ้น เช่นใน 'Four Weddings and a Funeral' ที่เคยทำให้หัวใจเต้น และบทบาทเจ้าบทบาทที่อบอุ่นใน 'Bridget Jones's Diary' ที่ยังคงมีเสน่ห์ ผมชอบสังเกตว่ารอยยิ้มและสำเนียงของเขายังพาให้ตัวละครดูทั้งเปราะและน่าเอาใจช่วย แม้เวลาจะเปลี่ยนไปก็ตาม ปิดท้ายด้วยมุมมองส่วนตัวแบบคนดูหนังที่ดูมานาน การที่ฮิวจ์อยู่ในวัย 65 ทำให้บทบาทที่เขารับช่วงหลังมีน้ำหนักมากขึ้นและหลากหลายขึ้นกว่าเดิม เห็นได้จากการเลือกงานที่ไม่ยึดติดกับสูตรเดิม สำหรับคนที่ยังชอบฟอร์มคลาสสิกของเขา ยังคงมีความสุขทุกครั้งที่เห็นเขาปรากฏบนจอในบทที่ผสมทั้งอารมณ์ขันและความเปราะบางอย่างลงตัว