รายการทีวีที่มี หลี่หงอี้

เราเป็นคนที่ติดตามนักแสดงจีนรุ่นใหม่อยู่บ่อย ๆ แล้วหลี่หงอี้ก็เป็นหนึ่งในคนที่ดูผลงานบ่อยสุด เพราะเขาเล่นได้หลายแนวทั้งซีรีส์วัยรุ่น เว็บซีรีส์ และแนวย้อนยุค เลยมีผลงานกระจายอยู่ตามแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งหลัก ๆ ของจีนกับแพลตฟอร์มที่มีซับไทยบ้างในต่างประเทศ

จากประสบการณ์ของเรา แพลตฟอร์มที่มักจะมีผลงานของเขาให้ดูคือแพลตฟอร์มจีนเช่น iQiyi, Tencent (WeTV), Youku และ Bilibili ส่วนแพลตฟอร์มสากลที่มักมีลิขสิทธิ์บางเรื่องพร้อมซับไทยคือ Viu และ Netflix ในบางโอกาส แชนเนลอย่าง YouTube ของผู้ผลิตหรือของสตูดิโอก็จะปล่อยคลิปและตัวอย่างให้ดูฟรี แต่ถ้าจะดูเต็ม ๆ บางครั้งต้องเป็นสมาชิก VIP ของแพลตฟอร์มนั้น ๆ

สิ่งที่เราแนะนำคือลองค้นชื่อของเขาเป็นภาษาไทย 'หลี่หงอี้' หรือภาษาจีน '李鸿毅' ในช่องค้นหาของแพลตฟอร์มเหล่านั้น เพราะผลการค้นจะรวมทั้งซีรีส์เต็ม คลิปเบื้องหลัง และข่าวสารล่าสุดไว้ให้ บางเรื่องอาจมีซับไทย บางเรื่องมีแต่ซับอังกฤษหรือจีนเท่านั้น ดังนั้นถาต้องการซับไทยจริง ๆ ให้สังเกตคำว่า 'Thai' หรือ '字幕：泰语' ในหน้ารายการ ถ้าชอบบรรยากาศผ่อนคลายแบบแฟนคลับ การตามช่องแฟนซับหรือกลุ่มแฟนๆ ก็เป็นอีกทางที่ช่วยให้รู้ว่าผลงานไหนมีซับภาษาไทยแล้ว ตอนนี้ยังรู้สึกว่าการหาเรื่องที่ชอบจากนักแสดงคนโปรดเป็นความสนุกแบบหนึ่ง — ได้เห็นพัฒนาการการแสดงและการเลือกบทของเขาชัดขึ้นทุกครั้ง

หลี่หงอี้มักจะโดดเด่นที่สุดในบทพระเอกวัยรุ่นที่เติบโตผ่านความไม่สมบูรณ์แบบและการเรียนรู้ตัวเอง ซึ่งเป็นภาพจำที่ติดตาผมตั้งแต่แรกเห็นการแสดงของเขา

การแสดงของเขาในบทบาทแนวนี้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับมาดหล่ออย่างเดียว แต่คือความสามารถในการสื่ออารมณ์ด้วยสายตาและการเคลื่อนไหวเล็กๆ น้อยๆ — รอยยิ้มที่ไม่เต็มปาก, จังหวะการเงียบที่ทำให้คนดูรู้สึกว่ามีเรื่องลึกซ่อนอยู่เบื้องหลังคำพูดน้อยนิด บทพระเอกแบบนี้มักเริ่มจากความหวังดีหรือความอ่อนแอ แล้วค่อยๆ โตขึ้นเมื่อเผชิญกับอุปสรรค ความเปราะบางที่ไม่ถูกซ่อนไว้แต่แรกเป็นสิ่งที่ทำให้ตัวละครมีมิติ และหลี่หงอี้ทำมันได้ดีพอที่จะทำให้คนดูเชื่อว่าเขาเป็นคนจริงๆ ไม่ใช่ภาพในโปสเตอร์

นอกจากนี้ผมยังชอบวิธีที่เขาสร้างเคมีร่วมกับคนรอบข้าง—ไม่ว่าจะเป็นฉากทะเลาะที่มีความตึงเครียดหรือฉากเงียบๆ ที่เต็มไปด้วยความห่วงใย การแสดงแบบแฝงน้อยๆ ทำให้ฉากโรแมนติกหรือฉากสะเทือนอารมณ์มีพลังมากขึ้น เพราะคนดูเห็นการเปลี่ยนแปลงจากภายใน ไม่ใช่แค่บทพูดสวยหรูกับบทเพลงประกอบ ฉากที่ผมจดจำคือช่วงเวลาที่ตัวละครต้องตัดสินใจยอมรับความจริงหรือสารภาพบางอย่าง—การสื่อสารผ่านกล้ามเนื้อหน้าและน้ำเสียงเล็กน้อยทำให้ฉากเหล่านั้นกินใจ

สรุปแล้ว บทพระเอกวัยรุ่นที่ต้องเติบโตอย่างค่อยเป็นค่อยไปและมีความเปราะบางเป็นสิ่งที่ทำให้หลี่หงอี้โดดเด่นในสายตาผม เพราะมันปล่อยให้เขาใช้เสน่ห์ธรรมชาติและทักษะการแสดงแบบละเอียดอ่อน ผลลัพธ์คือคนดูรู้สึกผูกพันและอยากเห็นการเติบโตต่อไปของตัวละคร นั่นแหละคือเหตุผลที่บทแนวนี้จึงเป็นภาพจำที่สุดสำหรับผม

รายการทีวีที่มีหลี่หงอี้ปรากฏตัวออกอากาศครอบคลุมช่วงเวลาหลายปีตั้งแต่กลางทศวรรษ 2010 จนถึงปัจจุบัน และสิ่งหนึ่งที่ผมมักพูดกับเพื่อนๆ ในวงการแฟนคลับคือรูปแบบการออกอากาศของผลงานเขาแทบทั้งหมดมีลักษณะเป็นซีรีส์แบบซีซั่นเดียว (one-season) มากกว่าจะเป็นซีรีส์ยาวหลายซีซั่นเหมือนแนวโทรทัศน์ตะวันตก

ในมุมมองของคนติดตามผลงานนักแสดงชาวจีน การแบ่งประเภทงานของหลี่หงอี้ชัดเจนพอสมควร: เขามีทั้งละครโทรทัศน์ฉบับยาวแบบที่ออกอากาศทีละตอนบนช่องโทรทัศน์หลัก/แพลตฟอร์มออนไลน์ กับมินิซีรีส์หรือเว็บดราม่าที่มักจะมีจำนวนตอนน้อยกว่าและจบในซีซั่นเดียว ผลงานส่วนใหญ่ของเขจึงมักจะถูกผลิตเป็นซีซั่นเดียวและฉายจบภายในปีเดียวกัน ไม่ได้มีการทำซีซั่นต่อเนื่องในแบบซีรีส์สไตล์อเมริกัน การเกิดสปินออฟหรือซีซั่นสองสำหรับนักแสดงหน้าใหม่ก็เกิดน้อยกว่าการที่นักแสดงจะโยกไปร่วมงานเรื่องใหม่แทน

ผมยังชอบชวนเพื่อนคุยเรื่องไทม์ไลน์การออกอากาศด้วยเพราะมันช่วยให้เห็นพัฒนาการของนักแสดง คนส่วนใหญ่จะจดจำปีที่ซีรีส์หนึ่งๆ ออกอากาศเป็นหลักมากกว่าจะนับเป็นซีซั่น เช่น ซีรีส์ที่ออกฉายในปี 2017 หรือ 2019 จะถูกอ้างอิงด้วยปีมากกว่าจะพูดว่าเป็นซีซั่นที่สองหรือสาม เพราะส่วนใหญ่ไม่มีซีซั่นต่อ ดังนั้นถาคำถามคืออยากรู้ปีและจำนวนซีซั่นแบบละเอียดสุด ๆ สิ่งที่สำคัญคือการดูว่าผลงานชิ้นนั้นออกฉายในปีไหนและมีการต่อเนื่องหรือไม่ ซึ่งในกรณีของหลี่หงอี้ ผลงานส่วนใหญ่ที่โดดเด่นเป็นละครชุดจะมีการฉายและจบภายในซีซั่นเดียว แต่ก็มีการรับงานหลากหลายรูปแบบ เช่น งานภาพยนตร์สั้น งานซีรีส์ออนไลน์ หรืองานละครเวทีที่ไม่ได้อยู่ในรูปแบบซีซั่นยาว

สรุปสั้นๆ ในเชิงภาพรวมที่ผมยืนยันได้จากการติดตามคือ: ผลงานโทรทัศน์ของหลี่หงอี้เริ่มปรากฏเด่นตั้งแต่กลางทศวรรษ 2010 เป็นต้นมา เกือบทั้งหมดเป็นซีรีส์แบบ 1 ซีซั่นที่ฉายจบภายในปีที่ออกอากาศเอง และการที่ละครจีนมีธรรมเนียมแบบนี้ทำให้แฟนๆ ต้องคอยติดตามเรื่องใหม่ๆ แทนการรอซีซั่นถัดไป ซึ่งในมุมของคนดูแล้วก็เป็นทั้งข้อดีเพราะได้เห็นนักแสดงทดลองบทบาทหลากหลาย และข้อเสียเพราะหากชอบตัวละครก็อาจไม่ได้เห็นการพัฒนาต่อในซีซั่นต่อไป แต่โดยรวมแล้วผมยังชอบที่แต่ละเรื่องมักมีความสมบูรณ์ในตัวมันเองและให้ความประทับใจต่างกันไป

เริ่มจากผลงานแนววัยรุ่น-โรแมนติกคอมเมดี้ที่ดูเข้าถึงง่ายจะเป็นทางเลือกที่ดีถ้าอยากรู้จักหลี่หงอี้แบบสบาย ๆ

โทนนี้ชอบเพราะมันทิ้งความตึงเครียดน้อย ทำให้เราโฟกัสที่เสน่ห์ของตัวละคร ท่าทาง มุมกล้องที่เขาเล่นกับคนรอบข้าง และเคมีระหว่างนักแสดง ซึ่งมักเป็นเหตุผลหลักที่คนติดตามนักแสดงคนหนึ่ง หลายครั้งฉากเล็ก ๆ อย่างแววตาเวลาพูดประโยคเรียบ ๆ หรือท่าทางกวน ๆ ในบทที่ไม่หนัก สามารถเผยให้เห็นสไตล์การแสดงของเขาได้ชัดเจนกว่าฉากดราม่าจัด ๆ

ผมมองว่าเริ่มจากงานที่เรื่องราวไม่ซับซ้อนจะทำให้การตัดสินใจว่าจะดูต่อยาว ๆ หรือเปลี่ยนแนวนั้นง่ายขึ้น นอกจากจะได้รับความบันเทิงแล้วยังเห็นพัฒนาการขั้นพื้นฐานของเขา เช่น จังหวะการพูด การแสดงออกทางหน้า การใช้พื้นที่ของฉาก และการตอบรับเพื่อนร่วมงาน ถารมณ์ตรงนี้เหมาะสำหรับคนที่อยากเห็นหน้าตา ความเป็นดาวของเขาโดยไม่ต้องเตรียมอารมณ์ล่วงหน้ามาก

พอเริ่มดูแล้วผมมักเลือกต่อด้วยงานที่ให้พื้นที่อารมณ์มากขึ้น เพื่อดูว่าพอเจอบทหนัก ๆ เขาจะขยับขึ้นได้ไหม แต่วิธีนี้ช่วยให้การดูเป็นเรื่องสนุกตั้งแต่ต้นและไม่รู้สึกว่าถูกบังคับให้ต้องอดทนกับโทนเครียด ย่อมทำให้ความประทับใจแรกที่มีต่อเขาน่าจะคงอยู่ในแบบที่ดูแล้วยิ้มได้ มากกว่าจะทดสอบความสามารถทางการแสดงอย่างเดียว — นี่คือเหตุผลว่าทำไมผมแนะนำให้เริ่มจากงานที่เบาและเข้าถึงง่ายก่อน แล้วค่อยไล่ดูงานหนักขึ้นตามลำดับความสนใจของตัวเอง

ชอบดูละครย้อนยุคที่มีเนื้อหาโรแมนติกปนการเมืองแบบค่อยเป็นค่อยไป และหลี่อี้ถงมักได้รับบทเป็นผู้หญิงที่ดูอ่อนหวานแต่มีไหวพริบ แสดงให้เห็นการเติบโตจากคนธรรมดาไปสู่ผู้มีอิทธิพลทางอ้อมในวัง เช่น เรื่องราวที่เธอต้องปรับตัวกับชีวิตในวังหลวง เจอกับความลับของราชวงศ์ และค่อย ๆ เรียนรู้จะใช้ความฉลาดแทนพละกำลังในการแก้ปัญหา

ในพล็อตแบบนี้ฉันชอบฉากพูดคุยในห้องสมุดวังหลวงหรือฉากงานเลี้ยงสังคมที่เธอต้องวางมาดเป็นตัวของตัวเอง ทั้งมิติของความรักกับคนที่ต่างชั้นและการยืนหยัดต่อหน้าการทรยศทำให้ตัวละครมีเสน่ห์มากขึ้น ฉันมักจะอินกับช่วงที่ตัวละครใช้คำพูดและการกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อเปลี่ยนสมดุลอำนาจ แทนการใช้ดาบหรือการสมรู้ร่วมคิดใหญ่โต ซึ่งทำให้เรื่องราวดูละมุนแต่มีแก่นเด็ดจริง ๆ

ยากจะระบุว่าแทร็กไหนของหลี่หงอี้เป็นเพลงประกอบที่คนพูดถึงที่สุดแบบชัดเจน เพราะแต่ละวงการมีมาตรวัดต่างกัน—ในฐานะแฟนที่ติดตามผลงานเขามานาน ฉันมองเห็นภาพกว้างว่า 'ความดัง' ของเพลงประกอบมาจากหลายปัจจัย ไม่ว่าจะเป็นความนิยมของละคร การโปรโมตเพลงโดยศิลปินเจ้าของเพลง และฉากที่เพลงนั้นผูกกับอารมณ์คนดู

ฉันมักเจอแฟนกลุ่มหนึ่งยกให้เพลงธีมจากละครช่วงที่ทำให้เขาเริ่มมีชื่อเสียงเป็นเพลงที่คนพูดถึงมากที่สุด เพราะเพลงนั้นติดหูและมักถูกเอาไปทำคัฟเวอร์ในโซเชียลจนเกิดเป็นกระแสต่อเนื่อง ในอีกมุมหนึ่ง กลุ่มแฟนที่ติดตามผลงานของเขาแบบละเอียดกว่าจะแชร์เพลงประกอบฉากซึ้ง ๆ ที่อาจไม่ค่อยขึ้นชาร์ต แต่มีมูลค่าทางอารมณ์สูงในชุมชนแฟนคลับ—เพลงพวกนี้มักถูกพูดถึงซ้ำในคอมเมนต์และโพสต์ของแฟนเพจน้อยกว่าแต่หนักแน่นกว่า

ประเด็นสำคัญที่ฉันชอบเอามาคิดคือความหมายของคำว่า ‘คนพูดถึงมากที่สุด’ บางครั้งคือยอดวิวมิวสิกวิดีโอหรือยอดสตรีม ในขณะที่บางครั้งคือจำนวนรีคอมเมนต์หรือมีมที่เกิดขึ้นบนแพลตฟอร์มสั้น ๆ ผลลัพธ์เลยต่างกันไปตามบริบท ฉันมักชอบฟังทั้งสองแบบ: เพลงที่ไปไกลในเชิงตัวเลขซึ่งเปิดให้คนทั่วไปได้รู้จัก และเพลงที่แฟนคลับถือเป็นเพลงประจำซีนนั้น ๆ เพราะทั้งสองแบบช่วยยืดอายุของละครและภาพลักษณ์ของนักแสดงได้ในมิติที่ต่างกันกันไป

หลายฉากจากผลงานของหลี่หงอี้ที่แฟนๆ มักหยิบมาคุยกันมีความหลากหลายจนพูดไม่หมด แต่ที่เด่นชัดสำหรับผมมักเป็นฉากที่ทำให้ตัวละครเปลี่ยนจากคนหนึ่งเป็นอีกคนหนึ่งในชั่วพริบตา ฉากแรกที่ผมนึกถึงคือช่วงจุดเปลี่ยนของตัวเอก—ฉากที่เขาต้องยอมรับความผิดพลาดหรือความเจ็บปวดอย่างเงียบๆ แบบไม่มีคำพูดมากนัก แต่ดวงตาและจังหวะการหายใจสื่อสารได้หมด ฉากแบบนี้มักมีมุมกล้องใกล้เข้ามา ดนตรีเบาลง แล้วก็ทิ้งช่วงความเงียบให้ผู้ชมไตร่ตรอง เป็นโมเมนต์ที่แฟนคลับใช้ทำมิวสิกวิดีโอสั้นๆ กันเยอะ เพราะความเข้มข้นของอารมณ์มันเข้าถึงง่ายและแปลออกมาเป็นมุกการตัดต่อได้หลายแบบ

อีกฉากที่มักถูกยกคือฉากสารภาพหรือเผชิญหน้ากับคนที่รัก — ไม่จำเป็นต้องเป็นคำพูดยาวๆ แต่เป็นการสบตา การยื่นมือ หรือการยอมรับผิดพลาดต่อหน้าคนที่สำคัญ ตอนแบบนี้ของหลี่หงอี้มีพลังเฉพาะตัวเพราะเขาเล่นด้วยความเรียบง่าย ไม่โอเวอร์จนเกินไป ทำให้ผู้ชมรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่ในวงนั้นด้วย ฉากที่มีองค์ประกอบของฝน แสงไฟหรือทางเดินเปียกๆ มักโดนใจแฟนมาก เพราะคอมโพสช็อตและการเคลื่อนไหวเล็กๆ ถูกนำไปทำเป็นภาพนิ่งและมุกคัทซีนบนโซเชียล มีแฟนหลายคนแชร์มุมมองว่าฉากเหล่านี้เป็นจุดที่เขาสื่ออารมณ์ได้มากกว่าบทพูดใดๆ

สุดท้ายฉากที่ทำให้คนเชื่อมโยงกับตัวละครได้ง่ายคือฉากเล็กๆ ในชีวิตประจำวัน—การทำอาหารด้วยกัน การเงียบอยู่ด้วยกันโดยไม่ต้องพูด การช่วยกันซ่อมของจุกจิก—ซึ่งอาจดูธรรมดาแต่แฟนๆ มักเอามาเป็นหลักฐานความเข้ากันของเคมีนักแสดง ฉากประเภทนี้ทำให้ภาพลักษณ์ของหลี่หงอี้จากจอไม่ไกลจากความเป็นคนจริงๆ และมันเป็นเหตุผลว่าทำไมแฟนหลายเจนถึงยึดติดกับฉากเล็กๆ เหล่านี้ ไม่ใช่แค่ฉากระเบิดอารมณ์เท่านั้น นี่แหละคือเหตุผลที่ผมยังชอบย้อนดูฉากเหล่านี้บ่อยๆ เวลาอยากรู้สึกใกล้ชิดกับตัวละครมากขึ้น

ลองมาดูแบบรวดเร็วก่อนว่าผลงานของหลี่อี้ถงโดยทั่วไปมักลงอยู่บนแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งจีนหลัก ๆ ที่คนในวงการดูซีรีส์ใช้กันบ่อย ๆ

ฉันมักเห็นผลงานจีนใหม่ ๆ ที่มีนักแสดงนำแบบหลี่อี้ถงปล่อยบน iQIYI, Youku และ Tencent Video เป็นประจำ แพลตฟอร์มเหล่านี้เป็นแหล่งสำคัญสำหรับซีรีส์จีนต้นฉบับ ทั้งแบบฟรีมีโฆษณาและแบบ VIP ที่ต้องสมัครสมาชิกเพื่อดูแบบไม่มีโฆษณาและได้ซับไตเติลเร็วขึ้น

มุมมองของฉันคือถ้าต้องการดูคุณภาพวิดีโอและซับไทย/อังกฤษ แพลตฟอร์มอย่าง iQIYI กับ Tencent Video มักจะมีตัวเลือกที่ดีกว่า แต่ถาต้องการเวอร์ชันที่มีคอมมูนิตี้แปล เช่น ซับจากผู้ชม บางครั้งจะไปเจอบน Bilibili ด้วยเหมือนกัน — สรุปคือเริ่มจากสตรีมมิ่งจีนเป็นหลัก แล้วค่อยตามหาเวอร์ชันสากลถ้าจำเป็น

เวลาที่คิดถึงบทบาทของหลี่อี้ถง ผมมักนึกถึงภาพของนางเอกพีเรียดที่สุภาพและมีพลังในตัวเอง — ถูกวางบทให้เป็นหญิงสูงศักดิ์หรือบุตรสาวตระกูลดี ที่แสดงความอ่อนหวานภายนอกแต่แข็งแกร่งภายใน

มุมมองนี้เกิดจากการที่เธอมักถูกเขียนบทเป็นคนที่ต้องแบกรับหน้าที่หรือความคาดหวังทางสังคม แล้วค่อย ๆ ปลดปล่อยความเด็ดเดี่ยวออกมาในช่วงสำคัญของเรื่อง ซึ่งทำให้ตัวละครมีโค้งอารมณ์ชัดเจนและเป็นจุดขายของซีรีส์สมัยพีเรียด ผมชอบเวลาที่การแต่งกายและภาษากายช่วยเสริมความเป็นหญิงชนชั้นสูง แต่การตัดสินใจหรือการกระทำกลับเผยความเป็นนักสู้ด้านใน นี่คือเหตุผลที่บทแบบนี้มักทำให้ผู้ชมเชื่อมโยงกับตัวละครได้ง่ายและจำได้ยาวนาน

รู้ไหมว่าฉากชุดโบราณที่เห็นในจอหลายฉากไม่ได้มาจากตู้เสื้อผ้าเพียงวันเดียว — เบื้องหลังมีการทำงานละเอียดจนน่าทึ่ง ฉันเป็นคนที่ชอบสังเกตงานคอสตูมอยู่แล้ว จึงชอบฟังเรื่องราวการตัดเย็บ งานปัก และการเลือกผ้าของกองถ่ายที่หลี่อี้ถงร่วมงานด้วยมาก

ในกองถ่ายพีเรียดสิ่งที่มักทำให้ฉันทึ่งคือทีมคอสตูมต้องทำซ้ำให้เหมือนเดิมทุกวัน เพราะต้องถ่ายช็อตสลับวันเวลา เครื่องประดับบางชิ้นหนักและละเอียดมาก พวกเขาจึงมีตัวสำรองและคนดูแลเฉพาะ รวมทั้งการแต่งหน้าผมที่เปลี่ยนลุคให้หลี่อี้ถงเข้ากับสภาพแสงและมุมกล้องต่าง ๆ ฉันจำได้ว่าสีของรองพื้นและแป้งต้องปรับเมื่อถ่ายกลางวันกับกลางคืน เพื่อให้ผิวบนกล้องดูสม่ำเสมอ

สิ่งที่ทำให้ฉันประทับใจอีกอย่างคือทีมภาพยนตร์มักจัดเวลาซ้อมให้ศิลปินได้ทำความคุ้นเคยกับของจริง เช่น ซ้อมจับดาบหรือขี่ม้าในสนามจำลอง การดูคลิปเบื้องหลังที่แสดงการเตรียมงานแบบนี้ทำให้ความพยายามทั้งหมดดูมีคุณค่า เพราะทุกครั้งที่หลี่อี้ถงส่งอารมณ์ผ่านหน้าจอคือผลรวมของคนทั้งกอง — นั่นแหละคือเสน่ห์ของเบื้องหลังที่ฉันชอบที่สุด