เนื้อเรื่องของ ตงกง ตําหนักบูรพา สรุปย่อได้อย่างไร

เว่ยหลินหลางบุตรีราชครูเว่ยอี้ ฝาแฝดคนพี่ที่ถูกปกปิดไร้สิ้นตัวตนว่าไม่เคยถือกำเนิดบนผืนแผ่นดิน ด้วยนางเกิดมาพร้อมดวงชะตาอันแข็งกล้าเป็นดวงล้มบัลลังก์หงส์ของแคว้นต้าโจว นางจึงถูกส่งตัวไปพำนักอยู่ที่หอดวงดาวให้ผู้คุมกฎเลี้ยงดู และนางก้าวออกจากหอดวงดาวในรอบ 17 ปี เพื่อกลับมาล้มบัลลังก์หงส์ที่ทำลายตระกูลของนางจนล่มสลาย โดยไม่รู้ตัวเลยว่าการก้าวออกมาจากหอดวงดาวครั้งนี้ ทำให้นางได้พานพบกับดาวคู่ชะตา ซึ่งเป็นนักรบปีศาจผู้เลื่องลือและก้าวขึ้นครองบัลลังก์ของแคว้นเทียนอวี๋อันยิ่งใหญ่ ลี่หยวนฮ่องเต้ผู้มีสมญานามฮ่องเต้อำมหิต ข้าจะต้องค้นหาและตามไปช่วยนางให้ได้ ไม่ว่าจะอยู่แห่งหนใดต่อให้บุกน้ำลุยไฟ ข้ามทะเลทราย มหาสมุทรนับหมื่นลี้ ข้าก็จะนำหัวใจของข้ากลับคืนมาเคียงคู่ที่ ตำหนักเย่วเชียงแห่งนี้ด้วยกันดั่งเดิม!!!!

ในวันฝังศพพระของอดีตฮ่องเต้ ฮ่องเต้องค์ใหม่กับไทเฮากลับพร้อมใจกันไม่ปรากฏตัว ขณะที่ข้าเดินออกจากสุสานหลวง จู่ๆ ก็มีข้อความประหลาดลอยผ่านตรงหน้า 【พระเอกฉลาดจริงๆ ใครจะไปคิดว่าฮ่องเต้องค์ใหม่แอบมาลักลอบเป็นชู้กับแม่เลี้ยงของตัวเองอยู่ที่นี่!】 【เต้นรำอยู่บนหลุมศพของจริง! เขายังพูดอีกว่า ช่วงไว้ทุกข์เจ็ดวัน จะร่วมรักให้ครบเจ็ดครั้ง! ต้องเกลียดพ่อของตัวเองที่แย่งรักแรกไปมากแค่ไหนกัน!】 พอได้ยินเช่นนั้น ข้าก็หันหลังตั้งใจจะพาทหารองครักษ์ส่วนตัวบุกกลับเข้าไปทันที แต่ขันทีคนสนิทกลับก้าวมาขวางทางไว้ “ฮองเฮาโปรดหยุดเพคะ ภายในสุสานหลวงมีพลังหยินหนาแน่นเกินไป ไม่ควรเสด็จเข้าไปพ่ะย่ะค่ะ” ข้อความลอยส่งเสียงเฮกันยกใหญ่ 【ทำดีมาก! พระเอกอดทนกล้ำกลืนมาหลายปีเพื่อชิงอำนาจทหาร ไม่อย่างนั้นจะยอมแต่งกับลูกสาวของแม่ทัพหัวรั้นคนนี้ได้อย่างไร!】 【ใช่แล้ว! พอกลับวังและได้อำนาจทหารเมื่อไร เขาจะฆ่าฮองเฮาองค์ใหม่ทันที! นังตัวร้ายคนนี้ตายแน่!】 คิดจะฆ่าข้าหรือ? ข้าว่าพวกเจ้าต่างหากที่ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว! ข้ายักคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ก่อนจะตวาดเสียงลั่น “พลังหยินหนาแน่นอย่างนั้นหรือ? ทหารทุกนายฟังคำสั่ง! จงเทปรอทปิดผนึกตำหนักใต้ดินเดี๋ยวนี้ รักษาพลังมังกรมิให้รั่วไหล!” ข้อความลอยแตกตื่นในทันที 【บ้าไปแล้ว! เทปรอทปิดผนึกงั้นเหรอ? ผู้หญิงคนนี้กำลังจะเปลี่ยนตอนจบของเรื่องให้กลายเป็นหนังสยองขวัญแล้ว!】

ข้ามิหมายหมั่นเป็นหนึ่งเหนือสตรีใดในตำหนักบูรพา หวังเพียงชั่วชีวิตที่มิอาจเลือกชะตาตนเองนี้ ตัวข้าที่มิอาจหลุดพ้นกรงทอง ใจแท้จริงจะหลุดพ้นเป็นอิสระชั่วกาล ***************************************************************** เพราะความฝันบอกเหตุร้ายที่กำลังกล้ำกลายถึงชีวิต นางจึงต้องทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาชีวิตตนไว้ ซ้ำร้ายนางยังถูกราชโองการโยนเข้าตำหนักบูรพาที่มีแต่การแย่งชิง ทำให้ต้องระแวดระวังยิ่งขึ้นทุกฝีก้าว สงครามการแย่งชิงความโปรดปรานจากองค์ไท่จื่อ ใครอยากจะเข้าร่วมก็ตามสบาย นางของนั่งจิบชาดูเฉย ๆ ดีกว่า จะไม่ขอแกว่งเท้าหาเสี้ยนเร่งเวลาตายให้ตนเองเป็นเด็ดขาด แต่ดูเหมือน องค์ไท่จื่อ ผู้ชื่นชมความครื้นเครงนั้นจะไม่อยากปล่อยให้นางได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขยืนยาวนี่สิ

คราฮ่องเต้ถูกลอบปลงพระชนม์ สามีของข้าซึ่งเป็นแม่ทัพองครักษ์หลวง กลับกำลังตามง้อคนรักเก่าที่งอนจากไปอยู่ ข้ามิได้จุดพลุสัญญาณในมือ หากแต่ประคองครรภ์ใหญ่ก้าวไปขวางเบื้องหน้าฮ่องเต้ ใช้ร่างตนเป็นโล่เนื้อใช้ร่างตนเป็นโล่เนื้อช่วยฮ่องเต้ให้พ้นภัย เพียงเพราะชาติปางก่อน เมื่อข้าจุดพลุสัญญาณแล้ว สามีของข้าก็ทิ้งคนรักเก่า รีบรุดมาช่วยฮ่องเต้ สามีของข้าเพราะเพราะมีความชอบจากการช่วยฮ่องเต้จึงได้รับการแต่งตั้งเป็นท่านโหวผู้คุ้มครองแผ่นดิน ทว่าคนรักเก่าของเขากลับตกหลุมพราง สิ้นชีพลงที่นั่น สามีของข้าแม้ภายนอกมิได้กล่าวสิ่งใด ทว่าในวันที่ข้าคลอดบุตร เขากลับโยนข้าลงสู่ถ้ำหมื่นอสูร ข้ากัดฟันถามเขาด้วยสีหน้าเจ็บปวด เอ่ยถามเขาว่าเหตุใด เขาเพียงเหลือบมองข้าด้วยสายตาเย็นชา “ฮ่องเต้มีเหล่าองครักษ์รายล้อมมากมาย ไยต้องเป็นข้าที่ต้องกลับมา? คงเพราะในสายตาเจ้ามีแต่ลาภยศอำนาจ จงใจให้ข้ามาช่วยฮ่องเต้!” “หากมิใช่เพราะเจ้าจุดพลุสัญญาณ อวี้เยียนจะตายได้อย่างไร! ความทุกข์ที่นางต้องทน ข้าจะให้เจ้าชดใช้เป็นเท่าทวี!” ท้ายที่สุด ข้าถูกหมู่สัตว์ร้ายรุมกัดกินจนสิ้น แม้แต่บุตรในครรภ์ก็ถูกกลืนกินจนหมดสิ้น ครั้นลืมตาขึ้นอีกครา ข้าก็หวนกลับไปยังวันที่ฮ่องเต้ถูกลอบปลงพระชนม์

นางจงใจเข้ารับการคัดเลือกสนม ข่าวหนาหูว่าฮ่องเต้เป็นบุรุษตัดแขนเสื้อไม่ก็โรคประหลาด นั่นย่อมดีต่อแผนการชำระแค้นมิใช่หรือ ได้เข้าวังในฐานะสนม ซ้ำยังมิต้องเปลืองตัว ผู้ใดจะคาดคิดว่านางกำลังทำผิดมหันต์!

[ทะลุมิติมาในนิยาย + ใช้ชีวิตไปวัน ๆ + ทรราช + วิชาอ่านใจ + พลิกชะตา] “อยู่ในตำหนักเย็น เพิ่งใช้บัวลอยสาโทเพียงถ้วยเดียว ก็มัดใจปากท้องของทรราชได้แล้ว” งานเลี้ยงเทศกาลไหว้พระจันทร์ในวัง เจียงหวนผู้ที่ใช้ชีวิตไปวัน ๆ และกลัวการเข้าสังคม ถูกผลักให้ออกไปแสดงความสามารถต่อหน้าทรราช เบื้องหน้านางคือฮ่องเต้หน้าตาดุร้าย โกรธจนควันออกหู เจียงหวนพลันตระหนักได้ว่าชีวิตน้อย ๆ ของตนคงยากจะรักษาไว้ได้! แต่แล้วข้างหูของนางกลับมีเสียงนึกคิดของใครบางคนดังขึ้น [ถวายสุราอวยพร เอาแต่ถวายสุราอวยพร ข้าไม่ได้กินข้าวเลยทั้งคืน ดื่มไปตั้งสิบกว่าจอกแล้ว เหตุใดพวกเจ้าไม่ดื่มจนข้าตายไปเลยล่ะ?] [ไม่ช้าก็เร็ว ข้าจะตัดหัวคนในวังหลังพวกนี้ให้หมด!] เจียงหวน : ...? ที่แท้ทั่วทั้งวังหลัง มีแค่ข้าคนเดียวที่ได้ยินเสียงบ่นในใจของทรราชอย่างนั้นหรือ? เจียงหวนเข้าใจแล้ว นับแต่นั้นมา มือซ้ายของนางถือบัวลอย มือขวาก็ถือเนื้อย่าง ยามทรราชจะตัดหัวคน นางก็จะยื่นดาบให้ ยามทรราชด่าทอเกรี้ยวกราด นางก็จะหาอาหารมาเติมให้ ขณะที่เหล่าสนมมัวแต่แก่งแย่งชิงดีกันในวัง นางกลับมุ่งมั่นกับการหาของกินมาป้อน : “ฝ่าบาท น้ำบ๊วยช่วยแก้เลี่ยนได้ เนื้อย่างต้องกินคู่กับกระเทียมนะเพคะ” ด้วยฝีมือการทำอาหารชั้นเลิศ เส้นทางการใช้ชีวิตไปวัน ๆ ของเจียงหวนก็ได้รับการเลื่อนขั้น เลื่อนขั้น และเลื่อนขั้น เมื่อลูกหลานของนางถามถึงเรื่องราวความรักระหว่างนางกับฮ่องเต้—— คำตอบก็คงประมาณว่า ใครจะไปคิดเล่าว่าทรราชที่ทำให้ผู้คนหวาดกลัวจนตัวสั่น ที่แท้ก็แค่หิวเท่านั้นเอง