หลังจากพี่สาวคนโตกลายเป็นทาส รัชทายาทตำหนักบูรพาตาแดงก่ำ 소설 & 이야기

บทที่ 1 เร่งรัด “ปึง...” เสียงตบโต๊ะดังสนั่นไปทั่วตำหนักของฮองเฮา เม่งฉีเต๋อถึงกับบันดาลโทสะอย่างหนัก ใบหน้าของนางแดงก่ำแล่นริ้วไปทั่วร่างของหญิงวัยกลางคน สายตาของนางยังคงจ้องหน้าบุตรชายคนโต “หงเฟยหย่า” รัชทายาทของแคว้นเจี้ยนอย่างเหลืออด

และเมื่อเฉิงอ๋องอยู่ที่นี่ด้วย มีหรือจะรอดพ้นอาหารมื้อนี้ ฮ่องเต้จ้าวฝูหมิงนั้นหลังรอดชีวิตจากการถูกลอบวางยาพิษก็กลายเป็นตาเฒ่าขี้เหงา ตำหนักบูรพาอยู่ใกล้ที่สุดจึงถูกเรียกบ่อย เช่นนั้นปกติแล้วจึงมีแต่รัชทายาทที่ต้องคอยพูดคุยกับฮ่องเต้ แต่วันนี้มีเฉิงอ๋อง ด้วยอีกคน ฮ่องเต้ย่อมอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เมื่อสองพี่น้องเดินทางมาถึงตำหนักเฉียนกงพลันได้เห็นองค์หญิงหย่งอัน น้องสาวคนสำคัญของฮ่องเต้ประทับอยู่ด้วย ใกล้กันนั้นยังมีแม่นางน้อยโฉมสะคราญอีกคน

เพื่อปลอบใจนาง เขาจึงเอ่ยต่อว่า “เดี๋ยวพ่อจะให้ฝูหลินไปเชิญองค์ชายรองมาคุยเรื่องงานแต่งของพี่สาวเจ้า เชื่อพ่อเถิด พ่อจะจัดงานแต่งส่งเจ้าเข้าตำหนักบูรพาอย่างสมเกียรติแน่นอน” ที่รัชทายาทดึงดันจะแต่งกับลูกสาวคนโต ก็เพราะฐานะบุตรีสายตรงนั่นแหละ ขอแค่เขารีบจัดการเรื่องแ ต่งงานของลูกสาวคนโตให้เรียบร้อย ถ้ารัชทายาทอยากได้เขาเป็นพวก ก็มีแต่ต้องแต่งกับลูกสาวคนเล็กของเขาเท่านั้น!

เจิ้งซงหยวนบัดนี้มิใช่เพียงรัชทายาทผู้สุภาพอ่อนโยนและเจ้าสำราญอีกต่อไป แต่เขาคือบิดาของบุตรชายตัวน้อย จึงพร้อมออกหน้าปกป้องอย่างยากจะได้เห็น ตำหนักบูรพายามนี้ร้อนฉ่ายิ่งกว่าขุมนรกชั้นที่ร้อยแปด. เรื่องราววุ่นวายกลิ่นคาวโสมมของตำหนักบูรพาหนักหนาสาหัสขึ้นทุกว ัน

ครอบครัวที่มีหลายแม่แต่มีพ่อคนเดียวกัน มักจะมาพร้อมกับปัญหาภายในที่น่าปวดหัว ยิ่งตอนนี้พี่ชายคนโตก็เพิ่งเสียชีวิตไป ส่วนพี่สาวคนรองก็กลายเป็นเจ้าหญิงนิทรา ทำให้ลำดับการถูกวางตัวเป็นผู้นำตระกูลและความรับผิดชอบจึงตกมาที่ผม และปัญหาที่ตามจริง ๆ คือ เสียงโต้แย้งของทาย าทในตระกูลทั้งหมดต่างหาก

เรื่องการปฏิเสธแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ขององค์รัชทายาท กับองค์หญิงใหญ่จากเผ่าหลัวหม่าอย่างเด็ดขาด ทำให้คุณหนูนห้องหอทั้งหลายกลับมามีความหวังอีกครั้ง ว่าตนยังมีโอกาสได้คัดเลือกเข้าไปรับใช้ในตำหนักบูรพา แต่เมื่อรู้ถึงสตรีที่รัชทายาททรงต้องการให้ยืนเคียงข้างได้ ในฐานะไท

หากโม๋เอ๋อร์กลายเป็นที่รักของรัชทายาทเมื่อใด นางจะได้ปล่อยวาง แล้วไปตามทางของตนเองได้ ยามอุ้ย[1] ของวันเดียวกัน เรือนหลังของตำหนักบูรพาพลันเกิดเหตุไม่คาดคิดบางประการ เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นในเรือนชายาสาม

แน่นอนว่านางย่อมหวังผลประโยชน์ถึงได้คิดทำดีกับเขา หานเซียวในตอนนี้กลายเป็นทาสของนางไปโดยไม่รู้ตัวแล้ว เมื่อศีรษะเล็ก ๆ นี่เคล้าคลึงอยู่ที่อกก็อดยกมือลูบขึ้นมาอย่างนึกเอ็นดูไม่ได้ "เอาเถิดคงต้องบอกเจ้าแล้ว" "พวกเขาเป็นพระญาติได้อย่างไรเจ้าคะ" "บุตรสาวคนหนึ่ง ของพ่อเจ้า คิดว่าเป็นบุตรสาวคนเล็กของฮูหยินใหญ่นางได้พบองค์รัชทายาทโดยบังเอิญ หลังจากนั้นก็ได้เข้าวังภายใต้การสนับสนุนของเสนาบดีผู้หนึ่ง หลังจากนั้นไม่นานพระชายารัชทายาทกลับล้มป่วยและเสียชีวิต ต่อมานางจึงได้รับการยกฐานะเป็นพระชายารัชทายาท"

ท้ายที่สุด เจิ้งเป่าหรงก็ยืนยันความสงสัยที่เขาไม่กล้าคิดให้ชัดเจนในใจ บุรุษหนุ่มตรงหน้า คือองค์รัชทายาทแห่งตำหนักบูรพา! น่าขันนัก พวกเขายังถือว่าตนเป็นพรรคพวกของตำหนักบูรพา เชื่อว่าราชสำนักยามนี้ไม่มีใครกล้าแตะต้องคนจากตำหนักบูรพา ทว่าในวันนี้ กลับมาชนกับองค์รัชทายาทผู้เป็น ต้นตำรับเสียเอง

น่าเสียดาย จู่ ๆ พี่รองก็ต้องกลายเป็นคนพิการอย่างกะทันหัน เรื่องอย่างการแต่งตั้งขึ้นเป็นรัชทายาทจึงเป็นอันต้องยกเลิกไป เสียงเรียกร้องให้พี่สามก็สูงมากเช่นกัน น่าเสียดายที่ถูกนางตอนเป็นขันทีไปแล้ว และถูกขับไล่ไปยังสุสานราชวงศ์ก็เท่ากับว่าสูญเสียความสามารถในการแย่งชิงไปอย่างสิ้นเชิ ง