روايات وقصص ضمن ท่านแม่ทัพ ฮูหยินเรียกท่านไปทำนา

หยางจื่อหลงเม้มปากเน้น ทว่าในที่สุดก็ตอบออกมาอย่างห้วน ๆ “พวกนางคือคนที่แม่ทัพเฉินอี้เรียกมา” “เขามิรู้หรือว่าท่านแต่งฮูหยินแล้ว” จ้าวหยุนปิงดูเหมือนจะไม่พอใจขึ้นอีก เขาจดจำชื่อของแม่ทัพเฉินอี้ไว้ให้ขึ้นใจ “รู้”

“ได้สิ! เมื่อก่อนข้าก็เคยบอกกับเจ้าไปหลายครั้งแล้วว่าให้เจ้าเรียกขานข้าได้เหมือนเดิม แต่เป็นเจ้าเองที่พูดยืนยันอย่างดื้อรั้นว่าจะเรียกข้าว่าฮูหยินให้ได้” “พี่หญิงเยี่ยนหลัน…ท่านแม่ทัพเมิ่งไม่ได้ทำผิดอะไรต่อข้าหรอกเจ้าค่ะ มิหนำซ้ำยังเป็นข้าที่ทำผิดต่อท่านแม่ทัพก่อนเจ้าค่ะ”

หญิงสาวสบตากับแม่ทัพหนุ่ม ทั้งสองไม่ได้เอ่ยสิ่งใดอีก เขาเพียงแค่ผงกศีรษะให้เล็กน้อย นางส่งยิ้มแล้วโบกมือไปมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปพร้อมคนอื่นๆ หานเหยียนกำลังจะก้าวตามไปแต่แม่ทัพเยี่ยหรงเรียกตัวไว้ก่อน “ส่งฮูหยินแล้วเจ้ากลับไปดูที่ค่ายทหาร สั่งการแทนข้าให้ทุกคนเตรียมต ัวให้พร้อม” “รับคำสั่งขอรับ”

แต่เมื่อไปที่เรือนของบิดา นางก็ได้รับรู้ว่าตอนนี้บิดาไม่ได้อยู่ที่เรือนของตนเอง “ท่านแม่ทัพไปที่เรือนของฮูหยินผู้เฒ่าขอรับ” บ่าวรับใช้ที่อยู่เรือนของบิดารายงาน

“แต่วันนี้จะมีคนมาเยี่ยมเยือนท่านแม่ทัพ ฮูเหยินให้คุณหนูรอต้อนรับด้วยนะเจ้าคะ” “ใครๆ ก็มาเยี่ยมท่านพ่อออกบ่อยไป ข้าจะอยู่หรือไม่อยู่ก็ไม่เห็นต่างกันสักเท่าไหร่นักนี่”

จือหลินหันไปเอ่ยถามนาง “ฮูหยินผู้เฒ่าอันใด เรียกข้าท่านย่าเช่นเดียวกับฟางเออร์เถิด” ฮูหยินผู้เฒ่าเบาลงบนหลังมือของจือหลินเบาๆ

ท่านแม่ทัพสั่ง ฮูหยินรองเข้าไปยืนใกล้ๆบริเวณที่เขายืน “เข้ามาอีก....นั่งลง” นางเข้าใกล้เขาแล้ว แต่เขาให้นางนั่งลง นางไม่แน่ใจว่านั่งเช่นไร จึงทำหน้าฉงน “นั่งลงและคุกเข่า” ท่านแม่ทัพสั่งเสียงเด็ดขาด

“หืม เจ้าเป็นฮูหยินของแม่ทัพเสวียนเจิ้งโจวหรอกหรือ จึงจะกลับตระกูลเสวียน”

สวีอี้ฝานถามด้วยความสงสัย นึกแปลกใจไม่น้อยที่ฮ่องเต้เรียกขุนนางเข้าวังหลวงในยามนี้ ต้องมีเรื่องอะไรบางอย่างเกิดขึ้นเป็นแน่ "เจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพยังบอกอีกว่าให้ฮูหยินทานมื้อเย็นและเข้านอนก่อนได้เลย ไม่ต้องรอท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ"

ซือหลีหลี่ขยับห่างจากเยียนอ๋องซื่อจื่อ ที่เป็นคนพานางมายังบ้านแม่นางผู้ที่เป็นคนรักของท่านแม่ทัพ แล้วเดินเข้าไปทักทายทั้งคู่อย่างพินอบพิเทา “คารวะท่านแม่ทัพ ฮูหยิน” ซือหลีหลี่ตั้งใจเรียกเช่นนี้ เพราะทั้งคู่ช่วยเหลือให้นางรอดชีวิตมาได้