ชุลมุนวุ่นรักเปลี่ยนฮูหยินแม่ทัพอย่างข้าให้เป็นชายาอ๋อง Novels & Stories

เว่ยอู๋จีแน่นอนว่าไม่ต้อนรับสตรีไร้ยางอายเช่นนั้นแน่ แต่เด็กโง่ข้าง ๆ กลับยกมือลูบที่แผงอกทำให้เขารู้สึกหายหงุดหงิดไปเล็กน้อย พ่อบ้านเห็นเช่นนั้นพลันกระอักกระอ่วนทันที ร่างกายท่านแม่ทัพใช่ใครที่ไหนจะแตะต้องได้ นี่ไม่เท่ากับประกาศชัดเจนแล้วหรือว่า ตำแหน่งฮูหยินจวนแม่ทัพต ้องเป็นคุณหนูเสิ่นหว่านเท่านั้น

‘ชาตินี้ข้าจะไม่เป็นอีกแล้วพระชายาม่ายของเสียนอ๋อง แต่ข้าจะเป็นฮูหยินของแม่ทัพฮั่วว่าที่องค์ฮ่องเต้ผู้สูงศักดิ์ ข้าจะเป็นองค์ฮองเฮามิใช่ชู้รักที่มีฐานะต่ำต้อยอย่างเช่นชาติที่แล้ว ส่วนเจ้าซูหลีหลี่จงเผชิญกับชะตากรรมที่ข้าเคยได้เผชิญไปเถิด ชาตินี้ข้ารับรองว่าจะพยาย

บรรดาองครักษ์และสาวใช้ที่ยืนคุมอยู่หน้าห้องบรรทมต่างพากันลอบสบตาและหันไปมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจกึ่งขบขัน เสียงที่แว่วออกมาจากด้านในนั้นหวานล้ำเสียจนชวนให้จินตนาการไปไกล นี่สรุปว่าท่านแม่ทัพหาญผู้เกรียงไกรได้เปลี่ยนท่านอ๋องจอมเย็นชาของพวกเขาให้กลายเป็น ‘ฮูหยิน’ ไปเสียแ ล้วหรืออย่างไร? เยี่ยฮูหยินมองดูลูกชายที่บัดนี้มีผิวพรรณนวลเนียนและน้ำเสียงอ่อนหวานด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ทั้งขำทั้งสงสารในคราวเดียวกัน นางเอื้อมมือไปลูบหลังลูกชายเบาๆ

“นางยังไม่หายโกรธข้าอีกหรือ” “ลองสลับบทบาทกัน หากเป็นท่านรองแม่ทัพจะหายโกรธฮูหยินน้อยง่าย ๆ เช่นนี้หรือไม่เจ้าคะ…หากได้! ฮูน้อยของข้าก็ได้เช่นกันเจ้าค่ะ” “เจ้า!”

ถานไห่ชิน ซุกหน้ากับซอกคอหนาของสามี อย่างคนเมามาย ที่ทำสิ่งใดโดยไม่รู้ตัว ทว่ารอยยิ้มร้ายของนาง ที่แม่ทัพหนุ่มไม่ได้เห็น พลันปรากฏขึ้นชั่วขณะหนึ่ง หากนางมิได้กลับมาเกิดอีกครั้ง ก็คงตื่นกลัวต่อสิ่งที่อยู่ใต้ก้นกลมกลึงของนางในตอนนี้ แต่เพราะนางกับเขาเคยมีสัมพัน ธ์กันจนมีทายาทในชาติที่แล้ว นางจึงไม่ได้รู้สึกแปลกใจอันใด ทว่านางก็ต้องเสแสร้งไร้เดียงสา ให้เขาไม่เห็นพิรุธใด ๆ ได้ “อย่าได้ทำตัวเยี่ยงสตรีร้านตลาด เจ้าคือฮูหยินแม่ทัพ ให้รู้จักสำรวมเอาไว้บ้าง จะมาร่ำร้องดื่มสุรากับชายอื่นได้อย่างไรกัน”

เนี่ยซวงลุกขึ้นโผเข้ากอดบิดา "ลูกแต่งงานนะเจ้าคะ ไม่ได้ไปออกรบ ท่านอย่าทำหน้าเหมือนจะไปส่งศพลูกสิเจ้าคะ" "เจ้าเด็กปากเสีย" แม่ทัพเนี่ยหัวเราะทั้งน้ำตา ลูบศีรษะบุตรสาวอย่างรักใคร่ "จำไว้ หากท่านอ๋องรังแกเจ้า ให้รีบกลับมาบอกพ่อ พ่อจะยกกองทัพไปถล่มวังชินอ๋องให้ราบคา บ" "ท่านพี่ พูดจาอัปมงคล" ฮูหยินเนี่ยตีแขนสามีเบาๆ

เสียงของเขาต่ำลึกราวกับเสียงคำรามของสัตว์ป่าที่กำลังจะฉีกทึ้งเหยื่อ ทว่าสาวใช้ผู้นั้นแทนที่จะหวาดกลัวจนตัวสั่น นางกลับหัวเราะออกมาอย่างคนวิปลาสขาดสติ แววตาที่จ้องมองหรงอวี้เต็มไปด้วยความหลงใหลอย่างเปิดเผย “คนของท่าน? ฮ่าฮ่าฮ่า! ท่านแม่ทัพ... ท่านลืมไปแล้วหรือว่าข้าต่างหา กที่เป็นคนของท่าน ข้าเกือบจะได้เป็นฮูหยินของท่าน หากมิใช่เพราะนังคุณหนูบ้านั่นมันอาละวาดทุบตีข้าจนใบหน้าเสียโฉม ป่านนี้ท่านคงเรียกข้าไปปรนนิบัติที่เรือน และเราคงได้อยู่กินกันฉันผัวเมียไปนานแล้ว”

“ข้ารักเจ้าฮูหยินของข้า เจ้าเป็นดั่งลมหายใจของข้า รักจนไม่มีทางถอยหลังได้อีกแล้ว” เขาอวี้เทียนบัดนี้ กลับเปลี่ยนเป็นบุรุษที่ยอมสยบทั้งกายและใจ ให้สตรีผู้เดียว...

เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาเยว่ชิงเอื้อมมือไปลูบใบหน้าของแม่ทัพตงหยางแล้วยิ้มออกมาอย่างสมใจ ในที่สุดท่านก็กลับมาเป็นของข้าอีกครั้ง ข้าจะไม่ยอมให้ใครมาแย่งท่านไปทั้งนั้น และข้าก็จะแต่งเข้ามาเป็นฮูหยินคนเดียวของท่าน พูดจบร่างอวบลุกขึ้นดึงผ้าผวยออกจากร่างของคนทั้งสอง ลุกข� �้นไปคล่อมร่างล่ำสันไว้ พรมจูบใบหน้าหล่อเหลาและเลื่อนลงมาเรื่อยๆ จนถึงตุ่มไตเล็กสองข้างไล้เลียจนเริ่มแข็งเป็นไต แล้วพรมจูบลมมาจนถึงแก่นกายแกร่ง

ไม่มี ข้าไม่ต้องเที่ยวตบตีเพื่อแย่งชิงความโปรดปรานจนต้องปวดประสาทไปวัน ๆ ข้าจะบอกให้นะซูซิน สตรีเช่นเราต่อให้ยากดีมีจนก็ไม่ควรเป็นน้อยผู้อื่น ยามนี้ข้าเป็นถึงฮูหยินของท่านแม่ทัพไป๋หู่ ท่านพี่เป็นแม่ทัพผู้สยบแดนสมรภูมิเชียวนะ เจ้ายังคิดว่านี่ไม่ใช่ความโชคดีของข้าอีกห รือ” ไป๋เฉินเซียงเชิดหน้าภูมิใจ