เบลลาทริกซ์ เลสแตรงจ์ ฆ่าใครบ้างใน Harry Potter?

นึกถึงเบลลาทริกซ์แล้วต้องขนลุกทุกที! เธอเป็นหนึ่งใน Death Eater ที่โหดเหี้ยมที่สุดใน 'Harry Potter' เลยนะ ไม่ใช่แค่ผู้ช่วยพี่ชายเธออย่างเซอร์เปียสหรอก แต่เป็นมือขวาของโวลเดอมอร์ที่คลั่งไคล้ในอุดมการณ์เลือดบริสุทธิ์สุดโต่ง ความน่ากลัวของเธออยู่ที่การยิ้มเยาะขณะทำร้ายคนอื่นแบบไม่สนใจอะไรเลย อย่างตอนทรมานเนวิลล์ ลองบัตตอม หรือฆ่าซิเรียส แบล็คแบบใจเย็นๆ ทุกการกระทำเต็มไปด้วยความสุขซาดิสต์จริงๆ ออกแบบตัวละครได้สะท้อนจิตใจมืดมนได้ดีมาก

เบลลาทริกซ์ เลสแตรงจ์ เสียชีวิตในตอนที่โมลลี่ วีสลีย์สังหารเธอระหว่างการต่อสู้ที่ฮอกวอตส์ใน 'Harry Potter and the Deathly Hallows' ส่วนที่ 2 ช่วงเวลานี้เป็นจุดเปลี่ยนสำคัญ เพราะเบลลาทริกซ์ถือเป็นนักมายากลฝ่ายตรงข้ามที่แข็งแกร่งและโหดเหี้ยมที่สุดคนหนึ่ง การที่โมลลี่ซึ่งมักถูกมองว่าเป็นแม่บ้านธรรมดาๆ สามารถเอาชนะเธอได้ แสดงให้เห็นว่าความรักและความตั้งใจปกป้องครอบครัวสามารถชนะเวทมนตร์อันแข็งกร้าวได้จริงๆ ฉากนี้ยังสวยงามในแง่ที่ว่าโมลลี่ตะโกนว่า 'Not my daughter, you bitch!' ก่อนจะจัดการเบลลาทริกซ์ มันคือการปิดฉากตัวละครที่สร้างความเจ็บปวดให้กับตระกูลวีสลีย์มาอย่างยาวนาน

เบลลาทริกซ์เป็นตัวละครที่สร้างความสั่นสะเทือนใน 'Harry Potter' ด้วยความโหดเหี้ยมและความจงรักภักดีต่อลอร์ดโวลเดอมอร์อย่างไม่ลังเล เธอไม่ใช่แค่ Death Eater คนหนึ่ง แต่เป็นสัญลักษณ์ของความชั่วร้ายที่แท้จริง ในฉากที่เธอฆ่าซิเรียส แบล็ค ความโหดร้ายของเธอทำให้ผู้อ่านรู้สึกสะเทือนใจอย่างมาก เพราะมันไม่ใช่แค่การฆ่า แต่เป็นการทำลายความหวังของแฮร์รี่ที่เพิ่งได้ครอบครัวกลับคืนมา การมีอยู่ของเธอเน้นย้ำถึงธีม 'ความรัก vs. ความคลั่งไคล้' เธอเปรียบเสมือนกระจกบิดเบือนของมอลลี่ วีสลีย์ ทั้งคู่เป็นแม่ที่แข็งแกร่ง แต่เบลลาทริกซ์เลือกความจงรักภักดีที่ผิดทาง ในสงครามฮอกวอตส์ เธอเป็นพลังสำคัญที่ทำให้ฝ่ายมืดกดดันฝ่ายแสงได้อย่างต่อเนื่อง ก่อนจะพ่ายแพ้ด้วยมือของมอลลี่ในที่สุด ซึ่งเป็นชัยชนะที่สมเหตุสมผลทั้งในแง่เรื่องเล่าและสัญลักษณ์

รู้สึกตื่นเต้นทุกครั้งที่ได้เห็นเบลลาทริกซ์ เลสแตรงจ์บนจอใหญ่ นักแสดงหญิงผู้มอบชีวิตให้กับตัวละครสุดโหดอย่างสมบูรณ์แบบคือเฮเลนา บอนแฮม คาร์เตอร์ ซึ่งเธอแสดงในภาพยนตร์ชุด 'Harry Potter' ตั้งแต่ภาคที่ 5 เป็นต้นไป เฮเลน่าไม่ใช่แค่นักแสดงธรรมดา แต่เธอคือตำนานแห่งวงการที่หลอมรวมความเป็นเบลลาทริกซ์ได้อย่างน่าทึ่ง ทั้งแววตาคลั่ง ภาษากายสะท้อนความโหดร้าย และน้ำเสียงที่ทำให้ขนลุก ผมเคยอ่านบทสัมภาษณ์ที่เธอบอกว่าต้องศึกษาพฤติกรรมของคนที่มีแนวคิดคลั่งชาติเพื่อสร้างบทนี้ให้สมจริง ซึ่งมันได้ผลเกินคาด เพราะทุกครั้งที่เบลลาทริกซ์ปรากฏตัว ฉากนั้นจะตราตรึงทันที

เคยสงสัยเหมือนกันตอนอ่าน 'Harry Potter and the Order of the Phoenix' ว่าเบลลาทริกซ์มีสายเลือดเชื่อมโยงกับตระกูลแบล็กแค่ไหน หลังจากไล่ย้อนต้นตระกูลใน 'The Noble and Most Ancient House of Black' แล้วพบว่าเธอเป็นลูกสาวของไซกีสและดรูเอลลา แบล็ก ทำให้เธอเป็นญาติระดับลุง-ป้าของซีเรียส (ลูกของออไรออนกับวอลบูรกา ซึ่งเป็นพี่สาวของดรูเอลลา) ความน่าสนใจคือทั้งคู่แสดงอุดมการณ์ตรงข้ามกันสุดขั้ว ซีเรียสหนีจากคตินายพราน ส่วนเบลลาทริกซ์จงรักภักดีต่อโวลเดอมอร์จนสุดชีวิต สะท้อนให้เห็นว่าสายเลือดเดียวกันอาจนำไปสู่เส้นทางที่แตกต่างโดยสิ้นเชิง แฟนๆ มักถกกันว่าความโหดร้ายของเธออาจมาจากการถูกเลี้ยงดูในตระกูลที่คลั่งไคล้เลือดบริสุทธิ์มากเกินไป

อยากเล่าแบบละเอียดเรื่องคนพากย์ไทยของ 'ก็อตซิลล่าปะทะคอง' โดยเริ่มจากภาพรวมก่อนว่าตัวละครสำคัญมีใครบ้าง แล้วค่อยบอกแหล่งที่มาของเครดิตฉบับไทย ในมุมมองของคนดูที่ติดตามพากย์ไทย ผมมองว่าการระบุคนพากย์หลักจะต้องอ้างอิงจากเครดิตตอนจบของเวอร์ชั่นไทยหรือรายละเอียดบนแผ่นบลูเรย์/ดีวีดีและหน้าผลิตภัณฑ์ดิจิทัล เพราะในภาพยนตร์แบบนี้ตัวละครหลักที่มักถูกพากย์ ได้แก่ Madison Russell (มิลลี่ บ็อบบี บราวน์), Dr. Nathan Lind (อเล็กซานเดอร์ สการ์สการ์ด), Ilene Andrews (รีเบคก้า ฮอลล์), Walter/Maya Simmons (เดเมียน บีเชียร์ / เอซ่า กอนซาเลซ), Bernie Hayes (ไบรอัน ไทรีย์ เฮนรี), Jia (เด็กสาวที่สื่อสารกับคอง), และตัวเสียงของคอง/ก็อตซิลล่าเองแม้ว่าส่วนใหญ่จะเป็นเอฟเฟกต์เสียง เมื่อผมอยากรู้ชื่อคนพากย์ไทยจริง ๆ ผมจะเปิดเครดิตตอนจบของเวอร์ชั่นไทยหรือเช็กปกแผ่นบลูเรย์ เพราะผู้จัดจำหน่ายในไทยจะใส่เครดิตคนพากย์ไว้ชัดเจน ถ้าต้องการรายการชื่ออย่างเป็นทางการ ให้มองที่ส่วนรายละเอียดของเวอร์ชั่นพากย์ไทยบนบริการสตรีมมิงที่มีเสียงไทยหรือในโพสต์ประกาศของผู้จัดจำหน่ายฉบับไทย ซึ่งเป็นแหล่งข้อมูลที่แม่นยำที่สุด

รายการตัวละครที่เสียชีวิตในโลกของ 'Harry Potter' ยาวและหลากหลายจนบางครั้งทำให้หัวใจหนักหน่วงไปทั้งเรื่อง ฉันชอบคิดถึงภาพช็อตที่แต่ละการตายสะท้อนนิสัยหรือโชคชะตาของคนนั้น เช่น บทของเซดริก ดิกกอรี่ที่ถูกผลักเข้าสู่ความโหดร้ายของสงครามเวทมนตร์ตั้งแต่ความไร้เดียงสา เซดริก ดิกกอรี่ เสียชีวิตจากคาถาอโวาดา เคดาฟร้าที่ยิงโดยปีเตอร์ เพ็ตทิกรูว์ ในงานไตรภาคของ 'Harry Potter' ซึ่งเป็นจุดเปลี่ยนให้เรื่องกลายเป็นความจริงจังมากขึ้น มอยนิ่งไมร์เทิล (มอยน์) เสียชีวิตเพราะถูกแบสลิสก์ฆ่าในห้องลับในยุคของทอม ริดเดิ้ล แต่กลับกลายเป็นผีที่เล่าเรื่องราวให้คนฟังได้เสมอ ส่วนอาราโก้ก แม้ว่าจะตายด้วยวัยชรา แต่การจากไปของเขาก็สะท้อนความสัมพันธ์ลึกซึ้งระหว่างฮักก์และสิ่งมีชีวิตที่เขารัก แฟรงค์ บรายซ์ ถูกสังหารที่บ้านริเดิ้ลโดยฝีมือของอำนาจมืดในช่วงเหตุการณ์ก่อนการกลับมาของโวลเดอมอร์ ซึ่งเป็นตัวอย่างของความน่ากลัวที่ไม่ใช่แค่การต่อสู้ระหว่างพ่อมด แต่ยังรวมถึงคนธรรมดาที่ตกเป็นเหยื่อ การตายของบุคคลเหล่านี้แต่ละคนมีบริบทของตัวเอง และเมื่อนำมาประกอบกันก็ทำให้ภาพรวมของสงครามในเรื่องมีมิติทั้งความเศร้าและความโหดร้ายไปพร้อมกัน

เราเริ่มจากข้อมูลหลักของ 'Godzilla x Kong: The New Empire' ที่เข้าฉายในปีหลัง ๆ แล้วบอกเลยว่าทีมนักแสดงหลายคนกลับมาและมีหน้าใหม่เข้ามาเสริมทัพ จังหวะการคัดเลือกคนดูตั้งใจนำนักแสดงจากผลงานก่อนหน้าเข้ามาต่อเรื่องราว: Rebecca Hall กลับมารับบท Ilene Andrews, Brian Tyree Henry ยังคงเป็นหนึ่งในตัวละครกลุ่มวิชาการ/เทคนิคที่ช่วยอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับไททัน, และ Kaylee Hottle ยังคงมีบทบาทสำคัญในฐานะ Jia ที่สื่อสารกับคองได้ นอกจากนั้นมี Dan Stevens ในบทบาทตัวละครใหม่ที่เข้ามาเป็นศูนย์กลางของพล็อตด้านมนุษย์ ขณะที่ Alexander Skarsgård กับ Fala Chen ก็มีการเชื่อมต่อกับประเด็นจากภาคก่อนหน้า ส่วนฝั่งคองมูฟเมนต์และแอ็กชั่นหลายฉากถูกถ่ายทอดผ่านการทำมูฟเมนต์แคปเจอร์โดยช่ำชองอย่าง Terry Notary ซึ่งทำให้คิงคองมีบุคลิกและการเคลื่อนไหวที่หนักแน่น ส่วนเสียงคำรามของก็อตซิลล่านั้นมักเป็นผลงานของทีมออกแบบเสียงที่ผสมเสียงจากแหล่งหลาย ๆ แหล่งเพื่อให้ได้โทนที่ทรงพลังและไม่ค่อยยึดติดกับนักพากย์คนใดคนหนึ่ง ผลลัพธ์ที่ได้ทำให้ทั้งสองไททันมีการแสดงอารมณ์ที่แตกต่างชัดเจนและน่าจดจำ

แฟนๆ หนังไคจูอย่างเราอาจจะสังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ใน 'Godzilla vs. Kong' ที่ทำให้ยิ้มได้ตั้งแต่ฉากเปิดจนถึงเครดิตสุดท้าย — นี่คือของที่ผมชอบพบแล้วเก็บมาเล่าให้ฟังแบบจัดเต็ม: หนึ่งในอีสเตอร์เอ้กที่เด่นชัดมากคือขวานของคอง ซึ่งทำจากเศษแผงกระดูกสันหลังของก็อดซิลล่า การตั้งใจใส่ชิ้นส่วนนี้ไม่เพียงเป็นของตกแต่งฉาก แต่ยังผูกเรื่องเชื่อมระหว่างภาคก่อนหน้าและชนะในฉากสุดท้าย จุดนี้แสดงถึงการต่อสู้ข้ามยุค ระหว่างธรรมชาติของไททันกับเทคโนโลยีมนุษย์ที่แทรกเข้ามา อีกมุมที่ผมสนุกคืองานศิลป์และภาพจารึกในถ้ำของโลกกลวง (Hollow Earth) — มีภาพวาดโบราณที่สื่อถึงการต่อสู้ของไททันรุ่นเก่า รูปทรงสัญลักษณ์และลายเส้นเตือนให้นึกถึงตำนานท้องถิ่นและความเป็นไปได้ของโลกใต้พิภพ ภาพเหล่านี้ยังให้ความรู้สึกว่าเรื่องราวนี้ใหญ่กว่ายุคสมัยปัจจุบัน และมีความต่อเนื่องของตำนานที่ถูกเล่าและเก็บไว้โดยผู้คนในโลกนั้นเอง นอกจากนั้นซีนแผนที่ Hollow Earth หรือฉากสำรวจถ้ำ จะมีรายละเอียดของระบบนิเวศและสิ่งมีชีวิตที่ชวนให้คาดเดาว่ายังมีสิ่งที่เรายังไม่เห็นอีกมาก สำหรับแฟนสายละเอียด Monarch ก็ให้ความสนุกไม่น้อยเลย: โลโก้เอกสาร แฟ้มข้อมูล และฉากข่าวจากอดีตใส่ตัวเลข วันเวลา และคำอธิบายเล็กๆ ที่ชวนให้เชื่อมโยงกับเหตุการณ์จาก 'Godzilla' ภาคก่อนหน้าหรือ 'Kong: Skull Island' เอกสารบางชิ้นแปะหมายเลขและโค้ดที่เหมือนจะเป็นการทะลุผ่านประวัติศาสตร์ของหน่วยงานนี้ รวมถึงคำใบ้ถึงองค์กรหรือโครงการลับที่อาจถูกขยายในภาคต่อไป อีกจุดที่แฟนๆ มักพูดถึงคือการใส่เส้นสายและมุมกล้องที่เป็นการยกย่องหนังต้นฉบับ เช่นฉากที่คองปีนหรือโพสท่าตรงสไตล์คลาสสิกของ 'King Kong' ทำให้รู้สึกว่าได้เห็นการเชื่อมต่อทั้งความเคารพต่ออดีตและการตีความใหม่ที่ทันสมัย ส่วนซีนหลังเครดิตซึ่งคนดูส่วนใหญ่รอคอย ก็ไม่ทำให้ผิดหวังเพราะมีการทิ้งเบาะแสใหญ่เกี่ยวกับทิศทางต่อไปในจักรวาล เช่นการปรากฏของเทคโนโลยีหรือสิ่งก่อสร้างโลหะที่ทำให้คนนึกถึงความเป็นไปได้ของ ‘Mechagodzilla’ และความสัมพันธ์ระหว่างเทคโนโลยีกับไททัน นี่เป็นการวางพล็อตแบบเปิดแฟ้มให้แฟนๆ คาดเดาและตื่นเต้นต่อไป นอกจากนี้ยังมีมุกเล็กๆ แทรกในบทพูดและป้ายชื่อสถานที่ที่แฟนสังเกตได้แล้วอมยิ้ม เช่นชื่อเรือ อาคาร หรือป้ายทางการที่เป็นการเรียกคืนเหตุการณ์จากภาคก่อน รวมแล้วสิ่งที่ทำให้ผมหลงรักอีสเตอร์เอ้กในหนังเรื่องนี้ไม่ใช่แค่ของชิ้นใดชิ้นหนึ่ง แต่เป็นการเรียงร้อยกันของรายละเอียดเล็กๆ ทั้งศิลปะ ข้าวของ สัญลักษณ์ และซีนตัดต่อ ที่รวมกันเป็นเครือข่ายเรื่องเล่า เชื่อมโยงอดีต ปัจจุบัน และอนาคตของไททันสมัย ผมชอบที่สุดเวลาเห็นเบาะแสเล็กๆ ที่เปิดทางให้จินตนาการว่าโลกนี้ยังมีอะไรให้ค้นหาอีกเยอะ — นี่แหละความสนุกของการเป็นแฟนที่ชอบสังเกตทุกซอกมุม