เพลงประกอบใน ชอกะเชร์คู่กันต์ Ep1 ชื่อว่าอะไร

เพลง 'ชอกะเชร์คู่กันต์ 123' ที่ถามมานี่ น่าจะหมายถึงเพลงประกอบจากอนิเมะ 'Choujin Koukousei-tachi' หรือ 'Super High School Students' ซีรีส์แนวไซไฟที่ปล่อยออกมาเมื่อปี 1997 ตัวเพลงเองเป็นงานประพันธ์ของ Kohei Tanaka นักแต่งเพลงชื่อดังที่เคยทำเพลงให้ 'One Piece' และ 'Gundam' หลายภาค ลีลาของเพลงนี้ค่อนข้างเป็นแนวร็อคสเปซผสมกับซาวด์อิเล็กทรอนิกส์ ให้ความรู้สึกลึกลับแต่ก็เต็มไปด้วยพลัง เหมาะกับบรรยากาศอนิเมะที่พูดถึงนักเรียนไฮสคูลที่มีพลังเหนือมนุษย์ ความน่าสนใจของเพลงนี้อยู่ที่ท่อนโซโล่กีต้าร์ที่ฟังแล้วติดหูมาก แม้จะออกมานานแล้วแต่ยังมีคนนำมาเรียบเรียงใหม่บ่อยๆ ในเวอร์ชั่นคัฟเวอร์ต่างๆ

ฉากแรกของ 'ชอกะเชร์คู่กันต์' ตอนแรกเปิดด้วยบรรยากาศที่อบอุ่นแต่มีเส้นใยของความลึกลับคอยพันรอบ เห็นภาพเมืองเล็กๆ ที่คนในชุมชนมีความสัมพันธ์กันแนบแน่น แล้วกล้องค่อยๆ ตัดมาโฟกัสที่ตัวเอกสองคนที่ต่างโลกทัศน์ แต่มีเสน่ห์แบบตรงกันข้ามกันอย่างน่าแปลกใจ ฝ่ายหนึ่งเป็นคนช่างฝัน ชอบทำของชำร่วยและมักจะมองเห็นสิ่งเล็กๆ ที่คนอื่นมองข้าม อีกฝ่ายเป็นคนรอบคอบ จริงจัง และมีอดีตบางอย่างที่เก็บซ่อนไว้ ทั้งสองได้พบกันเพราะเหตุบังเอิญในร้านชาโบราณซึ่งมีของวิเศษชิ้นเล็กชิ้นหนึ่งเชื่อมโยงชะตาไว้ ทำให้เรื่องราวไม่ได้เป็นแค่การเริ่มต้นความสัมพันธ์เชิงโรแมนติกหรือมิตรภาพ แต่ยังชวนให้สงสัยว่าทั้งคู่ถูกดึงเข้าหากันด้วยเหตุผลเชิงโชคชะตาหรือการตัดสินใจของตัวเอง การสนทนาในตอนแรกถูกใช้เป็นเครื่องมือเล่าเรื่องอย่างฉลาด โดยไม่รีบร้อนเปิดเผยข้อมูลทั้งมวล มีช่วงที่บทสนทนาเป็นมุกตลกร้ายสอดแทรกเข้ากับโมเมนต์ที่กินใจ ทำให้ตัวละครทั้งสองเริ่มมีความลึกขึ้นเรื่อยๆ ฉากที่ทั้งคู่ช่วยกันซ่อมถ้วยชามเก่าๆ ในร้านนั้นกลายเป็นสัญลักษณ์ของการเยียวยาและการยอมรับความบกพร่องของกันและกัน ตรงจุดนี้ผมรู้สึกว่าทีมเขียนเข้าใจเรื่องจังหวะอย่างดี เพราะให้เวลาเพียงพอแก่คนดูในการตั้งคำถามว่าใครคือคนที่ต้องการการเยียวยามากกว่ากัน บรรยากาศซาวด์แทร็กอบอุ่น เสียงเปียโนเบาๆ ประกอบกับเสียงฝนและเสียงคนเดินผ่านถนน ทำให้ทุกฉากมีความละมุนและไม่ดูประดิษฐ์ พล็อตนอกเหนือจากการพบกันแล้ว ยังแทรกปมเล็กๆ ที่น่าสนใจ เช่น หนังสือเก่าที่มีข้อความลางๆ เกี่ยวกับการจับคู่ ความเชื่อท้องถิ่นเกี่ยวกับของวิเศษในร้านชา และคำสัญญาที่ถูกทำไว้เมื่อหลายปีก่อน เรื่องราวไม่รีบให้คำตอบว่าของชิ้นนั้นคืออะไรหรือมีพลังแค่ไหน แต่เลือกที่จะให้ตัวละครแสดงพัฒนาการผ่านการกระทำและการแลกเปลี่ยนความทรงจำ ช่วงที่ทั้งสองร่วมกันเปิดเผยอดีตเล็กๆ น้อยๆ ของตัวเองทำให้ความสัมพันธ์มีมิติ ทั้งความสนุก เศร้า ความอาย และความจริงใจ การนำเสนอมุมมองของตัวละครทั้งสองทำให้เราเข้าใจเหตุผลที่พวกเขาเข้าหากันมากขึ้น ฉากปิดตอนแรกทิ้งความอยากรู้ไว้พอตัว ไม่ใช่การหักมุมช็อกโลก แต่เป็นการวางเส้นทางให้ค่อยๆ คลี่คลาย และให้ความสำคัญกับความสัมพันธ์ที่เติบโตช้าแต่น่าเชื่อถือ ตอนจบที่แสงไฟร้านชาสาดลงบนใบหน้าของทั้งคู่ทิ้งให้คิดว่าอนาคตอาจจะเต็มไปด้วยความอบอุ่นและบททดสอบแบบคนสามัญมากกว่ามหากาพย์ ผมจบตอนด้วยความรู้สึกอิ่มเอมและอยากเห็นว่าทีมผู้สร้างจะขยายความลับเล็กๆ เหล่านี้ออกมาอย่างไรในตอนต่อไป

พอลงชื่อเข้าไปดู 'ชอกะเชร์คู่กันต์' ตอนแรกก็เหมือนเปิดหีบสมบัติเล็กๆ ที่ซ่อนชิ้นเล็กชิ้นน้อยไว้ให้คนใจเย็นได้ค่อยๆ เก็บทีละชิ้น ฉากเปิดตัวเริ่มจากมุมกล้องที่จับไปที่ชั้นหนังสือของตัวเอก—ถ้าสังเกตจะเห็นปกหนังสือเล่มหนึ่งมีสัญลักษณ์รูปโบว์ซ้อนกันสองอันซึ่งซ้ำกับลายผ้าพันคอของตัวละครรองในช็อตต่อมา นี่เป็นสัญญาณเล็กๆ ที่บอกว่าของสองชิ้นนี้จะมีความเกี่ยวพันกันในแง่ความทรงจำหรืออดีต นอกจากนี้ฉากคาเฟ่ที่เขาเดินผ่านมีป้ายเมนูวาดมือที่เขียนเป็นตัวเลข '1976' แบบจงใจ—เลขนี้โผล่ทั้งในโปสเตอร์งานเทศกาลและบนปกสมุดบันทึกของตัวละครหนึ่ง ถือเป็นการส่งซิกว่าปีหรือเหตุการณ์ในปีนั้นจะมีความหมายต่อพล็อตในภายหลัง จังหวะการตัดต่อยังซ่อนอีสเตอร์เอ้กไว้อย่างชาญฉลาด ฉากหนึ่งกล้องหมุนผ่านรูปถ่ายบนผนังซึ่งเห็นเพียงเงาไม่ชัดของสองคน นี่ทำให้ฉันนึกถึงเทคนิคการเล่าเรื่องแบบมองเงาแทนหน้าตรง—เหมือนที่เคยเห็นใน 'Steins;Gate' ตรงที่แสดงถึงความไม่แน่นอนของความทรงจำ ขณะเดียวกันเพลงประกอบใช้เมโลดีตัวโน้ตสั้นๆ ซ้ำสามครั้งในจังหวะที่ตัวละครเปิดกล่องเก็บของเล็กๆ นั่นอาจไม่ใช่แค่ธีมดนตรีธรรมดา แต่น่าจะเป็นโมทีฟสำหรับไอเท็มสำคัญที่จะปรากฏในตอนต่อๆ ไป รายละเอียดเล็กๆ เช่นสติกเกอร์ที่ติดบนรถไฟฟ้าเป็นรูปกระต่ายที่ตาเบี้ยว หรือฉากท้ายตอนที่มีเงาของตัวละครหนึ่งสะท้อนบนกระดาษพับรูปหัวใจ ทำให้รู้สึกว่าทีมงานตั้งใจแอบใส่เบาะแสไว้ให้คนดูขยันสแกน ฉันชอบการวางแผนแบบนี้เพราะมันให้รสชาติการดูซ้ำ—ทุกครั้งที่ย้อนกลับมาดูจะเจอเบาะแสใหม่ๆ และมันทำให้การดูซีรีส์เหมือนการร่วมเล่นไขปริศนากับคนทำงานสร้าง ผลลัพธ์คือความคาดหวังที่หวานปนขมและความอยากรู้ที่คงอยู่จนกว่าจะได้ดูต่อ

เพลงประกอบหลักในตอนแรกของ 'เขมจิราต้องรอด' เป็นชิ้นดนตรีบรรเลงที่มิกซ์ระหว่างเปียโนเรียบๆ กับเครื่องสายบางๆ จนเกิดความละมุนแต่ยังคงมีความตรึงเครียดอยู่เบื้องหลัง ผมสังเกตว่าในเครดิตท้ายตอนมักจะระบุว่าเป็นส่วนหนึ่งของ 'Original Score' มากกว่าจะเป็นเพลงป็อปที่มีชื่อศิลปินชัดเจน ดังนั้นถ้าใครกำลังมองหาชื่อเพลงแบบเป็นทางการ บ่อยครั้งจะเจอแค่ชื่อธีมหรือหมายเลขแทร็กในอัลบั้มสกอร์ของซีรีส์ มากกว่าชื่อเพลงเดี่ยวๆ เหมือนซิงเกิลทั่วไป เสียงและโทนของมันทำให้นึกถึงงานซาวด์แทร็กที่เน้นอารมณ์อย่างใน 'Violet Evergarden' ที่ใช้เปียโนและเครื่องสายถ่ายทอดความละเอียดอ่อน นั่นแหละคือเสน่ห์ของชิ้นนี้ — มันไม่ใช่เพลงที่ร้องตามได้ง่าย แต่เป็นชิ้นที่ติดอยู่ในความรู้สึกหลังดูซีนจบ และสำหรับคนที่ชอบฟังสกอร์ มันเป็นชิ้นที่คุ้มค่าจะเก็บไว้ฟังซ้ำๆ

เริ่มต้นด้วยความไม่คาดคิดเลยว่าทำนองนุ่ม ๆ ที่โผล่มาตอนเปิดบทยังคงติดหูฉันอยู่ — เพลงที่ใช้ใน 'บุปผาคู่บัลลังก์' ตอนที่ 1 คือ '花开半夏' ขับร้องโดย '周深' (โจว เชิน) ซึ่งเป็นเพลงธีมหลักที่หวานแต่แฝงด้วยความเศร้าอ่อน เพลงนี้มาในโทนพี่น้อย กังวลเล็ก ๆ เสียงร้องโปร่งของพระเอก/เจ้าของเสียงทำให้ฉากในวังที่ค่อนข้างเคร่งเครียดมีมุมอ่อนโยนขึ้นทันที ชอบตรงที่แม้จะเป็นเพลงเสียงคนจริง ๆ แต่ก็ยังผสมกับเครื่องสายและพิณให้ความรู้สึกโบราณ เหมาะกับบรรยากาศราชสำนัก ฉากแรกที่ตัวเอกเดินผ่านสวนแล้วกล้องกวาดช้า ๆ เพลงนี้ทำให้ความเงียบมีความหมายมากขึ้น มันไม่ใช่แค่พื้นหลัง แต่กลายเป็นตัวพาอารมณ์ให้คนดูร่วมรู้สึกไปด้วย และสำหรับฉันแล้วทุกครั้งที่ได้ยินท่อนฮุก มันเหมือนถูกพาให้ย้อนกลับไปยังฉากนั้นทันที จบด้วยความรู้สึกค้างคาแบบนุ่ม ๆ ที่ยังพาใจไปคิดต่ออีกหลายฉาก

มาลองเล่าแบบคนดูที่ติดซีรีส์เรื่องนี้จริงจังสักหน่อย: ตอนพากย์ไทยเอพิโสดแรกเพลงประกอบที่ได้ยินชัดๆ เป็นเวอร์ชันดนตรีของธีมหลักจาก '長歌行' ซึ่งในการปล่อย OST อย่างเป็นทางการมักถูกบันทึกเป็นแทร็กแบบอินสตรูเมนทัลหรือระบุว่าเป็น 'Main Theme' / 'Original Score' มากกว่าการมีชื่อเพลงร้องชัดเจน ฉันฟังแล้วรู้สึกเลยว่าทีมตัดต่อเวอร์ชันไทยเลือกใช้ชิ้นดนตรีตัวนี้เพื่อรักษาบรรยากาศโทนเศร้า-เข้มข้นของฉากเปิด โดยตัดทอนเสียงร้องออกแล้วขยายพาร์ตเครื่องดนตรีให้เด่นขึ้น เหมาะกับการพากย์ที่ต้องให้พื้นที่กับบทพูดและเสียงพากย์มากขึ้น จากมุมคนดูที่ชอบฟังซาวด์แทร็ก รายละเอียดที่สะดุดตาคือการเรียบเรียงใหม่: มีการเน้นสายเครื่องดนตรีพวกเครื่องสายและพิณเล็กๆ ทำให้ความเป็นเพลงดั้งเดิมยังคงอยู่ แต่พลังและอารมณ์ถูกปรับให้เข้ากับจังหวะภาพพากย์ไทยของตอนนั้น ฉากที่ดนตรีเด่นคือช่วงหลังจากเหตุการณ์สำคัญซึ่งต้องการบรรยากาศหนักแน่น เพลงตัวนี้เล่นเป็นตัวเชื่อมความรู้สึกได้ดีและทำให้ฉากมีความเป็นภาพยนตร์มากขึ้น แค่ท่อนอินโทรก็จับใจแล้ว สรุปแบบไม่เป็นทางการ: ถาตั้งใจจะหาแทร็กต้นฉบับ ดูชื่ออัลบั้ม OST ของ '長歌行' แล้วมองหาชื่อแทร็กที่ระบุว่าเป็นธีมหลักหรือเป็นอินสตรูเมนทัล เพราะเวอร์ชันพากย์ไทยที่ได้ยินในเอพิโสดแรกโดยมากคือการดัดแปลงจากธีมหลักนั้นเอง ความรู้สึกที่ติดอยู่กับเพลงนี้สำหรับฉันคือมันทำให้ตัวละครและโลกของเรื่องยืนขึ้นในไม่กี่โน้ต — นั่นแหละที่ทำให้ฉากเปิดตอนแรกยังคงจำได้ดี

มีความเป็นไปได้ว่าที่คุณพูดถึงคือ 'Shokugeki no Soma' ซึ่งถ้าเป็นตอนแรก ตัวละครที่เด่นและถือว่าเป็นแกนหลักในฉากเปิดเรื่องมีไม่กี่คนที่ฉันมักจะนึกถึงก่อนเลย: 'Yukihira Sōma' เป็นหัวใจของเรื่อง เขาแสดงให้เห็นทั้งความกล้าบ้าบิ่น ความมั่นใจในการทดลองสูตรใหม่ๆ และการท้าทายตัวเองกับคนที่คิดว่าเก่งกว่าในวงการอาหาร การแสดงออกและมุมมองของเขาในตอนแรกทำให้เราเข้าใจได้ทันทีว่าเรื่องนี้จะเป็นการเดินทางของวัยรุ่นที่อยากพิสูจน์ฝีมือ นอกจากโซมะแล้ว 'Jōichirō Yukihira' ซึ่งเป็นพ่อและเชฟฝีมือดีของโซมะ ก็มีบทบาทสำคัญในฉากเปิด สายสัมพันธ์และการสอนกันแบบไม่ปราณีของพ่อกับลูกเป็นสิ่งที่ตั้งต้นความฝันและแรงจูงใจของโซมะได้ชัดเจน ฉากที่พ่อสอนเทคนิคหรือท้าทายโซมะเล็กๆ น้อยๆ ให้เห็นความแตกต่างระหว่างประสบการณ์และไฟในตัวรุ่นลูก เป็นหนึ่งในเส้นเรื่องที่ทำให้ตอนแรกมีมิติทางอารมณ์มากกว่าการโชว์ฝีมือเพียงอย่างเดียว ในขอบเขตของตัวละครหญิงที่สร้างความประทับใจตั้งแต่ครั้งแรก 'Erina Nakiri' ปรากฏตัวในฐานะผู้มีความรู้สึกเกี่ยวกับรสชาติอย่างเฉียบคมและมีทัศนคติที่แสดงถึงมาตรฐานสูงสุดของวงการอาหาร เธอทำให้การทดสอบรสชาติและการตัดสินใจกลายเป็นเรื่องสำคัญ และการปะทะกันทางบุคลิกภาพระหว่างเธอกับโซมะก็เป็นจุดเริ่มต้นของความตึงเครียดที่น่าสนใจ นอกจากนี้ยังมีตัวละครสมทบที่ปรากฏในฉากเปิดช่วยเสริมบรรยากาศ เช่นลูกค้าที่มาที่ร้านและเพื่อนร่วมชั้นหรือผู้ท้าชิงเล็กๆ น้อยๆ ที่เป็นแรงผลักดันให้โซมะต้องคิดนอกกรอบมากขึ้น มองในเชิงเหตุผล ฉากเปิดของตอนแรกตั้งใจจะปูพื้นตัวละครหลักให้ชัด: คนที่ผลักดันหัวใจและเทคนิคของโซมะ (พ่อ), ค่าสมรรถนะและการตัดสินรสชาติระดับสูง (เอรินะ), และตัวเอกเองที่เป็นสะพานเชื่อมระหว่างความฝันกับความจริง การออกแบบตัวละครในตอนแรกไม่ได้เน้นแค่ชื่อ แต่เน้นบทบาทที่แต่ละคนมีต่อพัฒนาการของโซมะ ซึ่งทำให้ตอนแรกทั้งตื่นเต้นและอบอุ่นในเวลาเดียวกัน สุดท้ายแล้ว ฉันชอบการที่ฉากเปิดสามารถทำให้เรารู้สึกอยากติดตามว่าคนเหล่านี้จะเติบโตและปะทะกันอย่างไรต่อไป

หัวใจเต้นไม่หยุดตั้งแต่ฉากเปิดของ 'ชอกะเชร์คู่กันต์' EP1 — ทางเลือกการสตรีมลิขสิทธิ์ที่ฉันใช้และแนะนำมีหลายทาง โดยสรุปจากประสบการณ์การดูของฉัน ช่องทางหลักที่มักมีให้บริการในประเทศไทยคือ 'Netflix' กับ 'Viu' รวมทั้งแอปของผู้ให้บริการเครือข่ายท้องถิ่น เช่น 'TrueID' และช่องทางอย่าง YouTube ของผู้ผลิตหรือสตูดิโอที่ปล่อยตอนอย่างเป็นทางการแบบย่อมมีให้เลือกดูแบบถูกลิขสิทธิ์ได้บ่อยครั้ง หลังจากดู EP1 ทางหนึ่ง ฉันพบว่าคุณภาพภาพและคำบรรยายบนแต่ละแพลตฟอร์มต่างกันไป — บางที่ให้ซับไทยที่แปลได้ใกล้เคียงต้นฉบับ บางที่ปรับเสียงหรือบิทเรตให้เหมาะกับการสตรีมผ่านมือถือ การสมัครสมาชิกกับแพลตฟอร์มใหญ่ ๆ เช่น 'Netflix' มักให้ประสบการณ์ไม่มีโฆษณาและมีความเสถียร ขณะที่ 'Viu' มักจะเน้นคอนเทนต์เอเชียและบางครั้งมีอัปเดตเร็วสำหรับซีรีส์ที่เป็นกระแส แต่ถ้าชอบเวอร์ชันที่ผู้ผลิตอัปโหลดเอง การรอชมจาก YouTube ทางการหรือแพลตฟอร์มของสถานีผู้ผลิตก็เป็นตัวเลือกที่ปลอดภัยและถูกลิขสิทธิ์ ส่วนตัวแล้ว ฉันมักสลับแพลตฟอร์มขึ้นกับคุณภาพที่ต้องการและมีโปรโมชั่นอะไรบ้าง — บางครั้ง EP1 ได้รวมอยู่ในแพ็กเกจของผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ตหรือผู้ให้บริการมือถือ ทำให้ดูได้แบบไม่กระชั้นเงินในกระเป๋า การเลือกช่องทางลิขสิทธิ์ไม่ใช่แค่เรื่องของการเข้าถึง แต่ยังเกี่ยวกับการสนับสนุนทีมงานผู้สร้างด้วย อย่างน้อยถ้าชอบ EP1 ของ 'ชอกะเชร์คู่กันต์' การเลือกชมจากแหล่งที่จ่ายเงินอย่างเป็นทางการก็ช่วยให้ผลงานมีลมหายใจต่อไปได้ — นี่คือมุมมองจากคนที่ดูจนหยดสุดท้ายแล้วและรู้สึกภูมิใจที่ได้สนับสนุนงานดี ๆ แบบนี้

เคยสงสัยเหมือนกันตอนดู 'เชือกป่าน' ว่าทำไมเพลงเปิดถึงฟังติดหูขนาดนี้! เพลงแรกที่ใช้ในตอนที่ 1 ชื่อ 'ฟ้าสีคราม' ขับร้องโดยวง The Yers ครับ นอกจากทำนองที่เข้ากับบรรยากาศแนวสืบสวนสอบสวนแล้ว เนื้อเพลงยังสะท้อนธีมหลักของเรื่องเกี่ยวกับการไขคดีปริศนาและความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครได้ดีเลย ลองฟังดูแล้วจะรู้สึกถึงอารมณ์ที่ผสมผสานระหว่างลึกลับกับความรู้สึก nostalgias แบบแปลกๆ

เพลงเปิดของ 'มธุรสโลกันตร์' ตอนแรกเป็นชิ้นดนตรีประกอบหลักที่ถูกออกแบบมาให้เน้นอารมณ์ละมุนและความขมจางของเรื่องราวมากกว่าจะเป็นเพลงป็อปที่มีเนื้อร้องติดหู ฉันรู้สึกว่าท่อนเปิดใช้เปียโนเป็นแกนกลาง เสริมด้วยสายวลีของไวโอลินและแพดอิเล็กทรอนิกที่ขยายบรรยากาศให้กว้างขึ้น บรรยากาศโดยรวมจึงเหมือนการเดินผ่านความทรงจำเก่า ๆ — ใครที่สังเกตจะได้ยินธีมเมโลดี้สั้น ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ซึ่งทีมแต่งเพลงนำกลับมาเล่นในรูปแบบต่าง ๆ ตลอดตอนเพื่อผูกอารมณ์ของฉากต่าง ๆ ให้ต่อเนื่องกัน ในฐานะคนที่ชอบจับรายละเอียดดนตรี ฉันชอบวิธีที่คอมโพสเซอร์เลือกใช้องค์ประกอบเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นเสียงเอื้อนจากเครื่องสายที่แทนความเศร้า และสเปซกว้าง ๆ ของซินธ์ที่ให้ความรู้สึกเหงาแต่ไม่สิ้นหวัง ฉากเปิดที่ตัวละครปรากฏพร้อมกับดนตรีชิ้นนี้ทำให้โทนของซีรีส์ชัดเจนตั้งแต่แรก — ไม่ได้ตั้งใจจะปะทะด้วยจังหวะเร็วหรือฮุกที่ยั่วยุ แต่เป็นการค่อย ๆ กระชับความสนใจผ่านเมโลดี้ที่แผ่วเบา ฉันชอบว่ามันไม่พยายามใส่คำร้องให้คนต้องฮัมตาม แต่เลือกเป็นสกอร์ที่อิงอารมณ์แทน เพลงชิ้นนั้นยังทำงานได้ดีในฐานะตัวคั่นอารมณ์ระหว่างฉากบทสนทนาและฉากมุมกว้างของเมือง มันไม่ฉูดฉาดแต่จำได้ง่าย เพราะมีโมทิฟสั้น ๆ ที่กลับมาปรากฏเสมอ ทำให้ตอนแรกมีความเป็นเอกภาพทางเสียง ถ้าชอบฟังดนตรีประกอบภาพ ฉันแนะนำให้ฟังโดยเปิดเสียงเบา ๆ ระหว่างฉากที่ตัวละครเงียบ ๆ — จะรู้สึกว่าดนตรีเป็นเหมือนผู้บรรยายอารมณ์อีกคนหนึ่ง ซึ่งนั่นเป็นเหตุผลที่เพลงนี้อยู่ในใจฉันหลังจากดูตอนแรกจบลง