ตอนที่ 1 คำนำ+ปฐมบท

คำนำ

“ฉันไม่เข้าใจจริงๆ คนหล่อสะดุดตาทั้งยังโดดเด่นขนาดนี้ จะมายุ่งกับคนมีคู่หมั้นทำไม”

วิณณ์ยังคงตีเนียน “พี่ชอบน้องนะครับ ชอบมากด้วย”

“ไม่มีทาง อย่ามาหว่านล้อมหลอกฟันซะให้ยาก”

“หลอกฟัน?” แววตาคมเข้มฉายแววขบขัน “พี่หลอกฟันเธอตอนไหนไม่ทราบครับ เห็นชัดๆ ว่าพี่ถูกเธอลากมาฟันฉับๆ           ถึงในห้องของเธอเองเนี่ย”

คนถูกตราหน้าว่าลากผู้ชายโคตรหล่อมาฟันในห้องฉับๆ ใบหน้าแดงเถือก เถียงไม่ออกสักคำ

สุดท้ายฟ้าระดาก็ไม่ได้อะไรจากการเจรจาหมายยุติความสัมพันธ์ขั้นเด็ดขาด

เพราะคนหน้าหนาประกาศกร้าวอย่างท้าทายฟ้าดินว่าจะตามจีบเธอต่อไปอย่างไม่ย่อท้อ ต่อให้มีคู่หมั้นอยู่แล้วเขาก็ไม่สน    คนจะเอาใครจะทำไม

************

บนเตียงนอนยับย่น กรุ่นกลิ่นคาวคลุ้งอบอวล มองด้วยดวงตาข้างเดียวก็รู้ว่าเพิ่งผ่านศึกอะไรมา

หญิงสาวใบหน้าดูดีในระดับใช้ได้ไม่ถึงกับสวยสะดุดตา  รูปร่างผอมเพรียวแต่อวบอิ่มพอประมาณนอนพลิกตัวเบาๆ     ก่อนกะพริบตาสะลึมสะลือ กลิ้งพวงแก้มแดงเรื่อกับหมอนนุ่ม            เมื่อค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่งก็ต้องงุนงงในสภาพเปลือยเปล่าของตนพร้อมอาการเจ็บแสบปวดหนึบและเปียกแฉะที่... ส่วนสงวน!

เธอเพิ่งเสียสาว!

ฟ้าพราว สูดลมหายใจเข้าเต็มปอด พยายามนึกถึงเรื่องราวเมื่อคืนที่ผ่านมา ครู่หนึ่งจึงรับรู้ได้ถึงรสสัมผัสหวามที่ติดค้างเนื้อตัว รอยคิสมาร์กสีแดงกุหลบบริเวณเนินอก ท้องน้อย ต้นขาด้านใน และการมีอยู่ของใครอีกคนบนเตียงเดียวกัน

หญิงสาวเหลือบตาไปมองผู้ชายคนหนึ่งซึ่งกำลังนอนหลับตัวเปลือยอยู่ข้างๆ ภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับเธอ

ใครเนี่ย?

สำรวจและพินิจชั่วอึดใจก็นึกขึ้นได้

แย่แล้วยัยฟ้า! เธอดื่มเหล้าเมากระทั่งหิ้วผู้ชายเข้าห้องมาทำเรื่องบัดสีแบบนี้ได้ไง!

ขณะตกใจ ผู้ชายที่นอนยาวเหยียดอยู่ข้างๆ ก็เริ่มสะลึมสะลือตื่นขึ้นมา ดวงตาคู่คมบนวงหน้าหล่อเหลาค่อยๆ หรี่ขึ้น

“อรุณสวัสดิ์ครับ”

น้ำเสียงเซ็กซี่มาก

ฟ้าพราวเบิกตาส่ายหน้าทีหนึ่ง เธอกำลังคิดบ้าอะไร?

“นาย...นายเป็นใคร เข้ามาในห้องฉันได้ไง แล้วยังทำเรื่องบ้าๆ อะไรกับฉันเนี่ย?”

หญิงสาวถามเป็นชุด ดึงผ้าห่มมาพันตัวเองจนกลายเป็นดักแด้ตัวใหญ่ ปล่อยให้อีกคนเผยสัดส่วนแข็งแรงเพอร์เฟคกล้ามเนื้อสมบูรณ์แบบตั้งแต่หัวจรดเท้า ส่วนนั้นของเขาที่สงบแล้วก็ยังดูใหญ่โตล้อสายตา โอ้โห!

ฟ้าพราวตาโตแถบเหลือก รีบเบือนหน้าหนีอย่างเขินอาย ได้ยินเสียงหัวเราะทุ้มต่ำแหบพร่าดังขึ้นเบาๆ ในระยะเผาขน

เสียงนั้นทรงเสน่ห์จนใบหูของเธอแดงเถือก

“จำกันไม่ได้เหรอไง ผมวิณณ์ อยู่ห้องฝั่งตรงข้ามกับคุณ”

ฟ้าพราวหันขวับ มองคนหน้าหล่อจนเต็มสองตา

หลังจากพยายามนึกครู่หนึ่งถึงจำได้ “ที่แท้ก็นายนั่นเอง”

ผู้ชายหล่อลากแต่โคตรเจ้าชู้ที่ควงสาวเข้าห้องไม่ซ้ำหน้า เธอเห็นคาตาอยู่สองครั้ง แต่ละครั้งที่เห็นก็เป็นผู้หญิงคนละคน

แล้วไหงวันนี้เธอถึงลากเขาเข้าห้องตัวเองได้ล่ะ?

แถมยัง...

ฟ้าพราวก้มหน้ามองคราบคาวหลักฐานบนผ้าปูเตียงสีขาวด้วยหัวใจเต้นระส่ำ

บนนั้นมีคราบเปียกชื้นเป็นหย่อมๆ ผสานคราบเลือดสีแดงหลายจุด ยังมีคราบหย่อมหนึ่งขึ้นสีขาวขุ่นอยู่ คงเพิ่งเกิดไม่นาน

ขณะใจสั่นแทบหลุดทะลุอกเธอก็ได้ยินเสียงผู้ชายตัวโตพูดอีกว่า “พวกเราน่าจะทำสี่ห้ารอบได้มั้ง จำไม่ได้แล้ว แต่เลือดสาวของเธอออกแค่ครั้งแรกครั้งเดียว ผมอ่อนโยนกระทั่งรอบสุดท้ายตอนฟ้าสาง ไม่รุนแรงแน่นอนครับ”

สาวน้อยผู้เพิ่งเสียพรหมจรรย์จึงยกเท้าหมายจะถีบยอดอกแน่นๆ ของหนุ่มหล่อสักหนึ่งที แต่อีกฝ่ายกลับมือไว จับเท้าเธอไว้

“ปล่อยนะ!”

“ปล่อยได้ไง เธอจะถีบ”

ฝ่าเท้าเล็กกับฝ่ามือใหญ่ยื้อยุดกันครู่หนึ่ง จนผ้าห่มเปิด เห็นถึงโคนขาอ่อนขาวละเอียด ฟ้าพราวยิ่งหน้าแดง

“ปล่อยฉันนะ ไม่ถีบแล้ว”

นั่นแหละ ฝ่าเท้าถึงได้รับอิสระ ก่อนที่บางส่วนจะออกมาโลดแล่นอย่างมีอิสรเสรีนอกผ้าห่ม

“อายอะไร ผมเห็นจนหมดแล้ว ทั้งยังได้จูบได้ดูดได้เลีย”

เพียะ!

ฝ่ามือเต็มสันกรามทันที วิณณ์ถึงกับหน้าหัน

“หยุดพูดนะ!”

ฟ้าพราวโวยวาย เอาหมอนฟาดปากอีกฝ่ายไม่ยั้ง

“ไม่พูดแล้วครับ ไม่พูด พอก่อน โอ๊ย!”

แต่ผู้หญิงเพิ่งเสียสาวสติแตกไปแล้ว เธอทั้งทุบทั้งตี ก่อนจะลากคนตัวสูงออกไปนอกห้อง แล้วโยนเสื้อผ้าของเขาตามติด

วิณณ์ยืนอึ้งอยู่กับที่

หลังได้สติจึงก้มเก็บเสื้อผ้าแล้วรีบหมุนตัวล่อนจ้อนเข้าห้องของตัวเองที่อยู่แค่ตรงกันข้ามกับห้องของฟ้าพราว

ยังดีที่ไม่มีใครเดินผ่านมาเห็น