แกล้งโง่ใช้ในหนังไทยเรื่องไหนบ้าง?

เดินเล่นตามตรอกซอกซอยในย่านอากิฮาบาระแล้วเจอของที่ระลึกจากงานคอลแลบที่เกี่ยวกับ 'แกล้งจุ๊บให้รู้ว่ารัก' นี่รู้สึกได้เลยว่ามันมีเสน่ห์แบบจับต้องได้ — ทั้งแผงสินค้าที่วางเป็นธีม รูปสแตนด์ อะครีลิกคีย์แท็ก และแผ่นพับลายพิเศษที่บางชิ้นก็มีจำกัดเฉพาะงานในโตเกียวเท่านั้น ผมมักจะแวะที่ร้านที่เป็นแลนด์มาร์กของแฟนอนิเมะ เช่นสาขาใหญ่ของ Animate หรือ Gamers ในย่าน Ikebukuro กับ Akihabara เพราะที่นั่นมักมีบูธพิเศษของซีรีส์และไลน์สินค้าที่ร่วมกับร้านสะดวกซื้อหรือคาเฟ่ รวมถึงร้านมือสองอย่าง Mandarake หรือ K-Books ที่มักจะมีของออกอีเวนต์หายากวางขายเป็นครั้งคราว ถ้าต้องการของใหม่แบบเป็นทางการ ให้สังเกตป้ายสัญลักษณ์ลิขสิทธิ์และแพ็กเกจจิ้งที่ชัดเจน แพ็คเกจจากงานที่จัดในโตเกียวมักมีสติ๊กเกอร์หรือแสตมป์ประจำงาน ซึ่งเป็นตัวบอกได้ดีว่านี่คือของอีเวนต์จริงๆ ถ้าคุณไม่ได้อยู่ญี่ปุ่น ช่องทางออนไลน์ก็เป็นตัวช่วยชั้นดี — เว็บไซต์อย่าง AmiAmi, CDJapan, Rakuten และ Amazon Japan มักเปิดพรีออเดอร์หรือมีไลน์อัพสินค้าที่ส่งออกต่างประเทศได้ ส่วน Yahoo Auctions Japan และ Mercari มีของมือสองและของอีเวนต์ที่หายาก แต่ต้องระวังของปลอมและตรวจสภาพให้ดี ก่อนตัดสินใจซื้อผมมักเช็กรูปมุมต่างๆ ดูแพ็กเกจ และอ่านรีวิวผู้ขายด้วย สำหรับคนที่อยากได้ความพิเศษแบบงานโตเกียวจริงๆ บริการพ็อกซี่หรือบูยี (Proxy) จะช่วยสั่งจากร้านในญี่ปุ่นส่งมายังต่างประเทศได้ แต่ต้องเผื่อค่าส่งและค่าบริการไว้ สรุปคือ หากตามหาของที่ระลึกจาก 'แกล้งจุ๊บให้รู้ว่ารัก' ในโตเกียว ให้เริ่มจากร้านหลักในย่านอนิเมะ ไล่ดูบูธงานพิเศษ แล้วค่อยขยายไปหามือสองหรือเว็บญี่ปุ่น ถ้าระมัดระวังเรื่องลิขสิทธิ์และสภาพสินค้า คุณจะได้ชิ้นที่ทั้งน่ารักและมีคุณค่าทางความทรงจำกลับมา

ไม่เคยคิดว่าการตัดสินใจเล็กๆ จะเปลี่ยบชีวิตคนทั้งตระกูลได้ขนาดนี้ — ฉากการประหารใน 'Game of Thrones' ทำให้ฉันหายใจไม่ออกเพราะมันชัดเจนว่าเรื่องนี้ไม่ได้เป็นแค่การปะทะระหว่างดาบและอุดมการณ์ แต่เป็นการเมืองที่ใช้ชีวิตคนเป็นชิ้นส่วน. เอ็ดดาร์ด สตาร์คถูกจับและถูกกล่าวหาว่ากบฏหลังจากพยายามเปิดโปงความจริงเกี่ยวกับเชื้อสายของราชวงศ์ ซึ่งในความเป็นจริงคือกับดักทางการเมืองที่ถูกวางโดยกลุ่มอำนาจหลายฝ่าย. คำสั่งให้ประหารมาจากเจ๊อฟฟรีย์ แต่รากเหง้าของเรื่องคือการชิงอำนาจ—ทั้งเซอซีที่ปกป้องราชบัลลังก์และคนที่หวังจะได้ประโยชน์จากความวุ่นวาย. ฉันจำความโกรธที่มีต่อตัวละครบางคนได้ชัด เพราะพวกเขาไม่ได้ลงมือฆ่าเองทั้งหมด แต่ใช้ระบบและความหวาดกลัวให้คนอื่นทำตาม. ในเหตุการณ์ต่อมาที่ทำให้ฉันตะลึงคือการตายของเจ๊อฟฟรีย์เอง — แท้จริงแล้วเป็นแผนของโอลีน่า ไทเรลกับลิตเทิลฟิงเกอร์ที่ลอบวางยาพิษเพื่อปกป้องผลประโยชน์ของตระกูลและเปลี่ยนเกมการเมือง. ผลลัพธ์คือไทริออน ถูกตั้งข้อหาว่าเป็นผู้กระทำผิด แม้เขาจะไม่เกี่ยวข้อง — นี่คือการใส่ร้ายที่มีผลสะเทือนระยะยาวต่อชะตากรรมของตัวละครและการเล่าเรื่อง. สิ่งที่ทำให้ฉันทิ้งความรู้สึกค้างคาไว้คือว่าการฆ่าและการใส่ร้ายในเรื่องนี้มักไม่ใช่การต่อสู้แบบตรงไปตรงมา แต่เป็นการจิกกัดกันด้วยคำพูด คำสั่ง และการหาประโยชน์จากช่องว่างของระบบนิติศาสตร์ — มันทำให้ฉันเห็นว่าผู้กล้าไม่จำเป็นต้องตายเพราะศัตรูที่เห็นชัดเสมอไป แต่บ่อยครั้งเพราะความอยากได้และการทรยศที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังรอยยิ้ม.

ฉันมองว่าต้นกำเนิดของมุก 'ฮัสกี้หน้าโง่' เป็นเรื่องที่ผสมปนเปทั้งภาพถ่ายจริงและการตีความของคนเล่นเน็ตจนกลายร่างเป็นไอคอนตลกๆ ในวงสนทนา เมื่อแรกเห็น ชุมชนหลายแห่งเล่าให้ฟังว่าเริ่มจากภาพสุนัขพันธุ์ไซบีเรียนฮัสกี้ที่มีหน้าตาเบลอๆ หรือท่าทางแปลกๆ ถูกถ่ายแล้วโพสต์ลงในอินสตาแกรมหรือบล็อกส่วนตัว จากนั้นคนเอามาตัดต่อ ใส่คำบรรยายและส่งต่อบน Tumblr กับ Facebook จนมีคนเริ่มใช้เป็นรูปตอบข้อความแทนอารมณ์หรือล้อเลียนความโง่ของสถานการณ์หนึ่งๆ อีกกระแสหนึ่งที่ฉันเจอบ่อยคือการเปรียบเทียบกับ 'Doge' — ทั้งสองเป็นตัวแทนของการ์ตูนความน่ารักที่คนอินเทอร์เน็ตโปรยคำบรรยายแปลกๆ แต่ความต่างคือฮัสกี้หน้าโง่มักถูกใช้เป็นมินิ-มุกหน้าดูงงๆ มากกว่าจะเป็นมุมมองแปลกๆ แบบ 'wow'. สรุปแล้ว ชุมชนอธิบายที่มาว่าเป็นการผสมของภาพจริง การเติมความหมาย และการใช้งานซ้ำๆ จนกลายเป็นมส์ที่ทุกคนเห็นแล้วหัวเราะได้ทันที

เคยสงสัยไหมว่านิยาย 'โง่ ง ม' จะมีฉบับแปลไทยบ้างหรือเปล่า? ในฐานะแฟนที่ติดตามงานแปลจากหลายภาษามานาน ผมพอจะบอกได้ว่าสถานะของเรื่องนี้ในวงการแปลไทยค่อนข้างเป็นแบบเงียบๆ โดยทั่วไปยังไม่ปรากฏว่ามีฉบับแปลภาษาไทยแบบเป็นทางการที่วางขายตามร้านหนังสือใหญ่หรือมีข้อมูลการจด ISBN จากสำนักพิมพ์ไทยที่ชัดเจน แต่ทางฝั่งชุมชนแฟนๆ มักมีการแปลไม่เป็นทางการหรือแปลแบบกลุ่มย่อยเผยแพร่ตอนสั้นๆ บนบอร์ดและบล็อกส่วนตัว ซึ่งคุณภาพและความต่อเนื่องของการแปลแบบนี้แตกต่างกันมาก ถ้าลองนึกถึงกรณีงานแปลญี่ปุ่นหรือจีนหลายเรื่องที่เดินทางเข้ามาไทยจริงๆ จะเห็นรูปแบบซ้ำๆ กัน—ก่อนอื่นต้องมีการซื้อสิทธิ์จากเจ้าของผลงานและสำนักพิมพ์ไทยจะทำเล่มจริง มีหน้าปกและข้อมูล ISBN แต่สำหรับ 'โง่ ง ม' ที่เป็นผลงานนอกกระแสหรือมีฐานผู้อ่านดั้งเดิมไม่มาก โอกาสที่จะมีสำนักพิมพ์ใหญ่รับสิทธิ์มาทำเป็นฉบับทางการจึงน้อยกว่างานที่เป็นที่รู้จักในวงกว้าง นั่นจึงเป็นเหตุผลที่แฟนแปลหรือกลุ่มอาสามักเป็นช่องทางหลักที่ทำให้ผู้อ่านชาวไทยได้สัมผัสเนื้อหาโดยไม่ต้องรอการแปลอย่างเป็นทางการ สรุปสั้นๆ คือ ในมุมของผม ณ เวลาที่ติดตาม เรื่องนี้ยังไม่มีฉบับแปลไทยแบบเป็นทางการแพร่หลาย แต่มีร่องรอยการแปลโดยแฟนคลับกระจายอยู่บ้าง อย่างไรก็ตาม คุณภาพและความครบถ้วนขึ้นกับแต่ละกลุ่มแปล ถ้าอยากได้ประสบการณ์อ่านที่สมบูรณ์จริงๆ ก็ต้องระวังเรื่องแปลหลุดๆ หรือตัดตอน ซึ่งก็เป็นธรรมดาของวงการแฟนแปล แต่การได้เห็นคนรักผลงานพากเพียรแปลให้คนอื่นอ่าน ก็เป็นสิ่งที่ทำให้ชุมชนนี้อบอุ่นและน่าสนุกขึ้นไม่น้อย

ความรักของโทโมเอะกับโอคาจิมะใน 'Your Lie in April' คือตัวอย่างของความรักโง่ๆ ที่สวยงามและเจ็บปวดที่สุดที่เคยอ่านมา โทโมเอะยอมทุ่มเททุกอย่างเพื่อให้โอคาจิมะหายป่วย แม้รู้ว่าโอกาสน้อยนิดก็ตาม เขาเล่นเปียโนด้วยหัวใจที่แตกสลาย ราวกับว่าดนตรีจะช่วยยื้อชีวิตเธอไว้ได้ สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้น่าประทับใจคือความบริสุทธิ์ของความรักนี้ ไม่มีการคำนวณใดๆ ทั้งสิ้น มีแต่การให้โดยไม่คาดหวัง回报 แม้สุดท้ายแล้วโทโมเอะจะสูญเสียเธอไป แต่ความรักที่โง่ๆ นี้ก็ทำให้ทั้งคู่เติบโตและเข้าใจความหมายของการใช้ชีวิตอย่างเต็มที่

แว่วๆ ว่ายุคนี้ใครๆ ก็พูดถึง 'โฮโซดะ มาโมรุ' เจ้าพ่อแนวรักวุ่นๆ สไตล์มัธยมปลาย ที่ทำให้เรายิ้มแก้มปริทุกครั้งที่เห็นตัวละครหลักทำตัวน่ารักน่าทะนุถนอม ผลงานอย่าง 'Toradora!' หรือ 'Golden Time' ของเขานี่แหละที่ครองใจแฟนๆ มานักต่อนัก ด้วยการถ่ายทอดความสัมพันธ์ที่ดูโง่ๆ แต่แฝงไปด้วยความจริงใจ ของคู่รักวัยเรียนที่มักเริ่มจากความไม่เข้าใจกัน แล้วค่อยๆ พัฒนาไปสู่ความรู้สึกที่ลึกซึ้งขึ้น โดยไม่ลืมที่จะแทรกมุขฮาและโมเมนต์ซึ้งๆ ให้อารมณ์ขึ้นลงเหมือนรถไฟเหาะ สไตล์การเขียนของโฮโซดะทำให้เราหลงรักความโง่ๆ ของตัวละคร เพราะมันสะท้อนความบริสุทธิ์ของวัยรุ่นได้อย่างลงตัว แถมยังมีฉากจบที่มักทิ้งความประทับใจไว้เสมอ

ราชบุตรเขย โง่ อันดับหนึ่ง นี่คือหนึ่งในซีรีส์ที่สร้างเสียงหัวเราะได้ไม่รู้เบื่อจริงๆ! ตอนที่ฮาแทบแตกสำหรับฉันคือตอนที่ตัวเอกพยายามแสดงความ'ฉลาด'ด้วยการแก้ปริศนาในปราสาท แต่สุดท้ายกลับทำทุกอย่างพังพินาศจนเหล่าผู้ชมในเรื่องถึงกับอึ้งไปตามๆกัน ความขัดแย้งระหว่างความ'โง่'ที่แสนจะบริสุทธิ์กับสถานการณ์ที่บีบคั้นทำให้เกิดความตลกแบบ意料之外情理之中 ยิ่งไปกว่านั้น การแสดงออกทางสีหน้าของตัวละครที่ดูจริงจังกับความโง่ที่ทำออกมาได้น่าทึ่งยิ่งเพิ่มความบันเทิงให้กับเรื่องนี้ สิ่งที่ทำให้ราชบุตรเขยเรื่องนี้โดดเด่นคือการนำเสนอความโง่ในมุมที่สร้างสรรค์และน่ารัก จนบางครั้งก็อดคิดไม่ได้ว่าความ'โง่'แบบนี้แหละที่ทำให้ชีวิตง่ายขึ้น

พอได้ลองติดตาม 'ชีวิตใหม่ภพนี้ ไม่ขอโง่อีกต่อไป' รู้สึกทันทีว่าตัวเอกไม่ใช่แค่คนที่เกิดใหม่แล้วเปลี่ยนแปลงแบบผิวเผิน แต่เป็นคนที่ผ่านการเรียนรู้และตั้งใจจะแก้ไขอดีตอย่างจริงจัง เราเห็นการเติบโตของเขา/เธอในแบบที่ละเอียด ทั้งการปรับทัศนคติ การวางแผนระยะยาว และการเลือกคำพูดที่คมขึ้นตามสถานการณ์ ซึ่งทำให้ภาพของตัวละครมีมิติและน่าเอาใจช่วยกว่าตัวเอกในนิยายแนวรีไลฟ์ทั่วไป การตัดสินใจที่ฉลาดขึ้นไม่ได้มาเพียงเพราะพล็อตต้องการให้ชนะ แต่เพราะมีความรู้สึกของน้ำหนักทางจิตใจและบทเรียนจากอดีตฝังอยู่ในทุกการกระทำ เราเห็นว่าจุดเด่นของตัวเอกคือการผสมผสานระหว่างความระมัดระวังและความกล้าลองผิดลองถูก บทสนทนาในเรื่องมักเผยแง่มุมของแผนการที่คิดไว้ล่วงหน้า และฉากที่แสดงให้เห็นการตั้งกฎส่วนตัวเพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองกลับไปเป็น 'คนเดิม' นั้นทำได้ดีมาก ความสัมพันธ์กับตัวประกอบรอบๆ ก็ทำให้ภาพลักษณ์เขา/เธอสมบูรณ์ขึ้น เพราะไม่ได้เก่งคนเดียวแบบหุ่นยนต์ แต่เก่งขึ้นเพราะรู้จักใช้คนและทรัพยากรรอบตัวอย่างเป็นเหตุผล ซึ่งฉันมองว่าเป็นการเล่าเรื่องที่ฉลาดและให้ความเป็นมนุษย์สูงกว่าการเปลี่ยนแปลงแบบสุดโต่งทันที เปรียบเทียบกับฉากการเรียนรู้ที่คล้ายกันใน 'Re:Zero' จะเห็นความต่างตรงจุดโทน: ในขณะที่บางเรื่องเน้นการเจ็บปวดซ้ำๆ จนตัวเอกกัดฟันทน นี่กลับเน้นการวางแผนเชิงป้องกันและปรับจูนบุคลิกภาพเพื่อหลีกเลี่ยงกับดักเดิมๆ ฉะนั้นภาพรวมของตัวเอกในเรื่องนี้จึงให้ความรู้สึกเป็นคนที่มีความตั้งใจจริงและมีแผน ไม่ได้เป็นเพียงผู้ถูกย้อนไปแก้ไขเท่านั้น แต่เป็นผู้ที่เรียนรู้จนสามารถกำหนดชะตาตัวเองได้มากขึ้น นั่นทำให้ฉากจบของแต่ละพาร์ทมีความหวังมากกว่าแค่การแก้แค้นหรือการเอาชนะศัตรู ฉากเหล่านี้สำหรับเราเป็นความสุขแบบเงียบๆ ที่ไม่ฟู่ฟ่า แต่หนักแน่นและทำให้ยิ้มพึมพำว่าการเติบโตแบบนี้แหละคือแก่นของเรื่อง เมื่ออ่านจบก็ยังคงคิดถึงการตัดสินใจเล็กๆ น้อยๆ ของตัวเอกที่นำไปสู่ผลใหญ่ อาจไม่ได้เป็นฮีโร่ในแบบคลาสสิก แต่เป็นคนที่ฉลาดขึ้นและมีความละเอียดในการใช้ชีวิต ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้เรื่องนี้ติดใจและอยากกลับมาอ่านซ้ำเพื่อสังเกตวิธีคิดของเขา/เธอในฉากที่ต่างกัน