LOGIN
บทที่1เจ้าสาวของอสูร
บรรยากาศยามเช้าของกลางไร่ส้มเริ่มมีลมหนาวโชยมาให้รู้สึกหนาวกาย เหล่าคนงานทำงานอย่างขะมักเขม้น บางคนเก็บผลผลิต บางคนกำลังลงแปลงปลูกต้นส้มเพื่อทดแทนต้นเก่าที่ตายไป ส่วนบางคนก็ทำหน้าที่คัดผลส้มตามขนาดไซส์เพื่อส่งขาย
ไร่ส้มแห่งนี้กินเนื้อที่มากกว่าหนึ่งพันไร่ โดยมีชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าคมเข้มอย่าง รามัน อิศรเวชเป็นเจ้าของ ซึ่งเขาเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของตระกูลอิศวรเวช ที่สาวๆ ในจังหวัดต่างใฝ่ฝันที่จะครอบครองหัวใจ เพราะชายหนุ่มนั้นเพอร์เฟกต์ไปซะทุกอย่าง ทั้งหน้าตาและฐานะ
แต่สำหรับเขา
รามัน อิศรเวช
ไม่เคยคิดที่จะเอาห่วงมาผูกคอ เขาคิดว่าการมีเมียช่างเป็นปัญหาใหญ่ และวุ่นวายในชีวิต
การที่รามันไม่เคยสนใจจะหาคู่ครองทั้งๆ ที่อายุของตนก็เข้าใกล้เลขสี่เต็มที่แล้ว ทำให้คุณหญิงโรสผู้เป็นมารดาหนักใจซะเหลือเกินกับปัญหานี้ ถึงกับกุมขมับทุกครั้งที่เอ่ยถึง ในเมื่อหล่อนให้เวลากับลูกชายหัวดื้อหาเมียเองแล้ว แต่ลูกชายกลับเฉย ไม่คิดที่จะหาเมีย หล่อนนี่ละจะเป็นคนจัดการหาให้เอง
“แม่ว่าไงนะครับ แม่จะให้ผมแต่งงาน” รามันตะโกนถามลั่นผ่านสายโทรศัพท์ไปยังมารดาด้วยน้ำเสียงตกใจเมื่อได้ยินสิ่งที่มารดาต้องการ ซึ่งมันไม่เคยมีในความคิดของเขาเลยสักนิด
แม้สักนิดก็ไม่มี
“ใช่!! แม่จะให้แกแต่งงาน เจ้ารามัน” โรสเอ่ยซ้ำให้ลูกชายฟังอีกหน
“ไม่ครับ!! ผมไม่แต่ง อย่างไรผมก็ไม่แต่ง” เจ้าของไร่ยืนกรานปฏิเสธเสียงแข็ง ส่ายหัวเป็นพัลวัน อย่างไรแล้วเขาก็ไม่มีวันทำตามในสิ่งที่มารดาต้องการ เรื่องอะไรจะต้องทำให้ชีวิตวุ่นวายด้วยการมีห่วงมาผูกคอ อยู่เป็นโสดแบบนี้ออกจะสบาย มีชีวิตที่อิสรเสรี ที่สำคัญจะเอาใครที่ไหนก็ไม่รู้มายัดเยียดให้ ทั้งที่ไม่เคยรู้จักหรือเห็นหน้าค่าตากันมาก่อน เขานั้นไม่มีทางยอมแน่ แต่ไม่ทันที่จะร้องปฏิเสธออกไป รามันก็ต้องทำสีหน้าอึ้งปนตึงเครียด เมื่อได้ยินสิ่งที่มารดาสวนกลับมา
“ฉันไม่สน ถ้าแกไม่แต่ง ก็ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าแม่”
โรสยืนกรานเสียงแข็งกับเรื่องนี้เช่นกัน หล่อนจะไม่มีวันเปลี่ยนใจ ทุกอย่างถูกจัดไว้เรียบร้อยแล้ว งานแต่งจะถูกจัดขึ้นในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ส่วนลูกสะใภ้นั้นหล่อนก็เลือกคนที่คิดว่าจะทนกับความร้ายกาจของลูกชายได้ ถึงแม้ว่าอายุของลูกสะใภ้จะห่างกับลูกชายหัวดื้อเกือบสิบห้าปีก็ตาม
“งานแต่งแกจะจัดวันศุกร์หน้าที่โรงแรมของน้าแก ถ้าแกคิดว่าฉันเป็นแม่แกก็มา ถ้าไม่นับถือว่าฉันเป็นแม่ แกก็ไม่ต้องมา เรื่องเจ้าสาวแกไม่ต้องเป็นห่วง ฉันหาคนที่ดีสำหรับแกแน่นอน” ไม่รีรอให้ลูกชายได้ตอบกลับหรือปฏิเสธ โรสรีบชิงวางสายก่อนทันที ปล่อยให้ชายหนุ่มเจ้าของไร่กุมขมับ และโมโหฮึดฮัดเมื่อไม่รู้ว่าจะจัดการกับเรื่องนี้อย่างไร
ส่วนทางด้านโรสเมื่อวางสายจากลูกชายไป หล่อนก็โดนตั้งคำถามเชิงติเตียนจากสามีสุดที่รักทันที
คุณหญิง คุณไปบังคับมันมากไปหรือเปล่า คุณน่าจะปล่อยให้เจ้ารามันมันหาเมียเองนะคุณ” ราเชน เอ่ยอย่างเห็นใจลูกชายที่ถูกบังคับคลุมถุงชน ถึงจะรู้ว่าเหตุผลที่ภรรยาทำลงไปมันคืออะไร แต่เขาก็ไม่เห็นด้วยกับวิธีนี้อยู่ดี
“ไม่ต้องมาเข้าข้างไอ้ลูกชายตัวดีเลยนะคุณ ปล่อยให้มันหาเองเหรอ นี่อายุปาจะสี่สิบ ยังหาไม่ได้สักคน แล้วแบบนี้เมื่อไรฉันจะได้อุ้มหลาน แถมมันยังเอาแต่จมปลักกับความหลังเก่าๆ อยู่แบบนี้ แล้วเมื่อไรมันจะมีความสุข ไม่ต้องรอให้ฉันกับคุณตายก่อนหรือไง” เธอพูดน้ำเสียงประชดประชัน พลางสะบัดหน้าหนี
“เรื่องนั้นผมเข้าใจคุณนะคุณหญิง แต่การคลุมถุงชนมันก็ไม่ได้ช่วยอะไร แถมผมยังรู้สึกสงสารหนูนาง ที่ต้องมาแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก คุณก็ไม่น่าจะไปบังคับหนูนางให้มาแต่งงานกับลูกชายเราเลย” ท่านบอกเสียงเหนื่อย รู้นิสัยภรรยาคู่ชีวิตดีว่าดื้อรั้นขนาดไหน รู้อยู่แล้วว่าคำตอบนั้นจะออกมาเช่นไรในเมื่อเมียรักไม่เคยฟังใคร
“คุณไม่ต้องพูดมาก ฉันบังคับที่ไหน หนูนางตกลงเอง”
พระเอกนิสัยแย่มากๆ
“แต่มึงต้องปล่อย” คนที่ซอยเท้ามาตามเสียงร้องให้ช่วยต้องกำหมัดแน่นเมื่อเห็นภาพตรงหน้า คำรามเสียงดังลั่น แววตาดุกร้าว ถึงคนภายนอกจะดูว่ากิจนั้นสุภาพ อ่อนโยน แต่พอจะแข็งจะกร้าว เขาก็ไม่แพ้เพื่อนรักอย่างรามันเช่นกันลิลลี่จำได้ดีว่าเสียงคำรามราวกับราชสีห์นั่นคือใคร ใบหน้าสวยรีบหันไปมองตามทันที ใบหน้าหวาดกลัวปรากฏรอยยิ้มขึ้น ใจชื้นขึ้นมาทันที“หมอกิจ”“มึงเป็นใคร มาแส่อะไรด้วย” ชายอีกคนซึ่งกำลังเข้ามาช่วยเพื่อนจัดการกับหญิงสาวตรงหน้ารีบร้องถาม ก่อนจะเดินไปผลักอกอย่างหาเรื่อง อ้อยหวานๆ กำลังเข้าปากช้าง แต่ดันมีคนมาแส่“กูจะแส่ เพราะผู้หญิงที่มึงกำลังลวนลามคือเมียกู” เขาคำรามเสียงดัง จ้องมองมือหยาบซึ่งกำลังจับข้อมือเล็กอยู่ ก่อนเงยหน้าขึ้น เลือดในกายเดือดปุดๆ เพราะข้อมือเล็กมีแต่รอยช้ำจากการฉุดกระชาก“กูบอกให้มึงปล่อยไง”“พวกกูไม่ปล่อย มึงคิดว่ามึงเป็นใคร มาคนเดียวแน่นักหรือไง แล้วกูไม่สนว่ามันจะเป็นเมียใคร เพราะกูอยากได้ กูก็ต้องได้” บอกอย่างท้าทาย ในแววตาไม่มีความกลัวสักนิด เพราะคิดว่าฝ่ายตนนั้นมีสองคน อย่างไรก็ต้องเอาชนะได้อยู่แล้ว“ใช่! ถ้ามึงไม่อยากเจ็บตัวก็ถอยกลับไป แล้วยกอีคนนี้ให้กู
“คุณกิจคะ กล้องวิดีโอค่ะ มันเก็บทุกอย่างที่เขาพูดเอาไว้” เธอคิดว่ากิจคงได้ยินเรื่องราวทั้งหมดแล้วกิจแสะยิ้มอย่างกุมชัย พลันรีบมุ่งตรงไปยังกล้องวิดีโอตัวนั้น ฝ่ายภูวดลก็ทำท่าจะลุกขึ้น แต่ก็ลุกไม่ขึ้น เพราะถูกกิจซัดมาหลายครั้ง จนสมองประมวลอะไรไม่ได้“แกมาที่นี่ได้ยังไง” ภูวดลถามเสียงแผ่ว แววตาจ้องมองด้วยความอาฆาตแค้น ก่อนที่ต้องร้องโอดครวญเมื่อถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจจับมือไพล่หลัง กิจไม่ตอบ รีบเข้าไปดูหญิงสาว“คุณนางเป็นอะไรมากไหมครับ ผมขอโทษนะครับที่มาช้าไปหน่อย” กิจรีบสำรวจร่างกายเล็ก กลัวว่าจะโดนคนใจทรามทำร้าย“นางไม่เป็นอะไรค่ะ นางปลอดภัยดี”“ครับ แต่ให้แน่ใจไปตรวจสักหน่อยนะครับ” ดีนะที่เขาไม่วางสายไป ไม่งั้นคงมาช่วยช้องนางไม่ทัน ไม่เช่นนั้นเขาต้องรู้สึกผิดต่อเพื่อนรัก ที่ไม่สามารถปกป้องเมียของเพื่อนได้ แล้วหันมาหาภูวดลซึ่งถูกตำรวจคุมตัวเอาไว้“แกไม่รอดแน่ไอ้ภู”“กูจะฆ่ามึงไอ้กิจ อีนังนี่ด้วย กูจะฆ่าพวกมึงทั้งหมด อย่าให้กูรอดไปได้นะ กูจะฆ่าพวกมึง” ภูวดลอาฆาตแค้นและสะบัดตัวไม่ยอมให้เจ้าหน้าที่ตำรวจจับ“ไม่ต้องจับกู กูเดินเองได้”“คราวนี้มึงไม่มีโอกาสได้ออกมาจากคุกแน่ เพราะกูรวบรวมหลักฐา
“อ้อ ผมลืมบอกไปอีกอย่าง สาเหตุที่ทำให้สามีของคุณนอนหายใจรวยรินอยู่ที่โรพยาบาลก็เป็นฝีมือผม”ช้องนางถึงกับตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน ก่อนจะด่าทอผู้ชายตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว“คุณมันเลว”“ขอบคุณที่ชมครับ คนสวย ผมว่าเราอย่ามัวไปพูดถึงเรื่องของมันเลยครับ มาพูดเรื่องของเราจะดีกว่า” ภูวดลแปรเปลี่ยนจากแววตาดุกร้าวมาเป็นหื่นกระหาย ก่อนก้าวเดินไปหาเหยื่อสาว ฝ่ายช้องนางรีบหนีลนลานทันที พร้อมกับภาวนาให้กิจรับสายและมาช่วยได้ทัน“ไม่ต้องหนีหรอกครับ ยังไงก็หนีไม่รอด” ว่องไวทันคำพูด ภูวดลรีบกระโดดไปตะครุบข้อเท้าสวยแล้วลากกลับมา ก่อนจะนั่งคร่อมร่างสั่นเทาราวกับลูกนกเอาไว้ ยิ่งเห็นแววตาที่สั่นกลัวก็ยิ่งสะใจ อยากจะให้ศัตรูฟื้นขึ้นมาซะวันพรุ่งนี้ จะได้รู้ว่าเขาข่มขืนเมียของมัน ให้มันทุกข์ใจ ถึงอยู่ก็เหมือนตาย“สวยไม่ใช่เล่นแบบนี้สิ ไอ้รามันมันถึงหวงนักหนา”“นางขอร้อง อย่าทำนางเลยนะคะ นางกำลังท้อง อย่าทำนางเลยนะคะ” หญิงสาวพนมไหว้อ้อนวอน นึกว่าความสงสารจะมีอยู่บ้างในจิตใจของภูวดลเมื่อตนบอกว่ากำลังมีเจ้าตัวน้อย แต่เปล่าเลย กลับมีแต่เสียงหัวเราะลั่นดังกลับมา ทำให้ช้องนางหัวใจระส่ำ“แบบนี้สิดี ตอนไอ้รามันมันรู้ ผม
ช้องนางอยู่เล่านิทาน ป้อนข้าวให้กับหนูน้อย จนกระทั่งนารีนาถนั้นหลับ เจ้าหล่อนจึงเดินลงไปยังลานจอดรถเพื่อกลับบ้านหลังโต ขณะมือบางกำลังยื่นไปเปิดประตูรถ สายตาก็สะดุดกับกระดาษแผ่นจ้อยที่เสียบเอาไว้หน้ารถ คิ้วสวยเลิกสูงอย่างสงสัยว่ามันคือกระดาษอะไรและของใคร ก่อนก้าวไปคว้ามันมาทันทีที่คลี่กระดาษออก คิ้วสวยต้องผูกกันอย่างครุ่นคิด เม้มริมฝีปากแน่น ไม่รู้ว่าคนที่เอามันมาเสียบไว้มีจุดประสงค์อย่างไร จะมาดีหรือร้ายกัน“หากอยากจะรู้ว่าใครคือเจ้าของไร่บริพักตร์ มาพบกันที่….”ช้องนางนิ่งคิดอยู่นาน สมองกำลังถูกใช้อย่างหนัก ไม่รู้จะไปพบเจ้าของกระดาษใบนี้ดีไหม ใจหนึ่งก็อยากจะรู้ว่าใครคือเจ้าของไร่นั้น ที่สำคัญอยากรู้ว่ามีจุดประสงค์อะไร ทำไมถึงต้องสร้างข่าวมาโจมตีไร่ของเธอ แถมยังพยายามดึงลูกค้าไปด้วย แต่ก็กลัวว่ามันจะเป็นแผนลวง กลัวว่าอีกฝ่ายจะวางแผนร้ายเอาไว้ ครุ่นคิดอยู่นานจนในที่สุด ช้องนางก็สตาร์ตรถแล้วขับออกไปยังจุดนัดพบ เพราะหากอยากได้ลูกเสือ เธอก็คงต้องเข้าถ้ำเสือไม่นานมากนักก็ถึงจุดหมาย เจ้าหล่อนสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อรวบรวมความกล้า ก่อนจะก้าวเดินมุ่งตรงไปเมื่อพบใครคนนั้น สองเรียวขาสวยก้าวเข้า
“เดี๋ยวยกถังน้ำนมขึ้นรถเลยนะคะ”ช้องนางหันไปบอกกับคนงาน นับตั้งแต่ฟาร์มถูกใส่ร้ายว่ามีสิ่งปนเปื้อน ลูกค้าก็พากันมายกเลิกการส่งน้ำนม แถมหลังจากมีการตรวจสอบของกรมคุ้มครองผู้บริโภคเรื่องความบริสุทธิ์ของน้ำนม และผลที่ออกมาคือ น้ำนมโคจากฟาร์มของเธอนั้นปราศจากสารปนเปื้อน หล่อนก็คิดว่าทุกอย่างมันน่าจะดีขึ้น แต่ทว่ามันกลับแย่ลง เมื่อมีฟาร์มคู่แข่งเกิดขึ้น แถมยังดึงลูกค้าไปแทบหมด แต่ก็ยังดีที่คู่ค้าเก่าแก่บางรายยังคงทำธุรกิจด้วยต่อไป รวมถึงรายของอเนกซึ่งกำลังเดินตรงเข้ามาหา“ใกล้เสร็จหรือยังคุณนาง วันนี้ผมต้องขอโทษด้วยนะครับที่ต้องขอออเดอร์เร็วหน่อย พอดีผมมีธุระ เลยต้องเร่งคุณนาง” อเนกเอ่ย หันไปมองถังน้ำนมบนรถเพื่อประเมินว่าใกล้ได้จำนวนตามออเดอร์ที่สั่งไว้หรือยัง“ใกล้แล้วค่ะคุณอเนก เหลืออีกสามถังแค่นั้นค่ะ แล้วไม่ต้องเกรงใจหนูหรอกนะคะ หนูยินดีค่ะ หนูต้องขอบคุณมากนะคะที่ยังคงทำธุรกิจกับเราต่อไป ไม่ทิ้งไปเหมือนรายอื่น” มือสวยพนมไหว้สำนึกถึงบุญคุณ“ไม่ต้องไหว้ผมหรอกครับคุณนาง ผมทำธุรกิจกับคุณรามันมานาน เชื่อมั่นใจตัวของเขาครับ แต่ผมอยากจะเตือนอะไรคุณนางเอาไว้สักหน่อย” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเป็นห
“ลิลลี่ครับ ผมอยากให้คุณรู้เอาไว้นะครับว่า ยังไงผมก็รักคุณ ถึงแม้ว่าคุณจะไม่รักผมแล้วก็ตาม”ลิลลี่เมินหน้าหนี ไม่ยอมมอง ก่อนจะหลับตาแน่นข่มความรู้สึกที่มันกำลังจะพยายามทรยศ มันกำลังเรียกร้องให้หล่อนหันไปมองเขา มันเรียกร้องให้เธอให้อภัยเขา“เจ็บแล้วไม่จำนะลิลลี่” สบถด่าทอตนเอง แล้วรีบวิ่งหนีหายไปยังชั้นสองกิจแสยะยิ้มสมเพชตัวเอง‘แกมันสมควรเจ็บแล้วกิจ แกมันโง่ แกมันชั่ว’ เขาเดินโซเซออกไปอย่างไร้เรี่ยวแรง สิ้นหวังฝ่ายทั้งสามที่นั่งดูเหตุการณ์อยู่ก็ถอนหายใจ ส่ายศีรษะออกมา เขาทั้งสามคนไม่เข้าใจเด็กสมัยนี้เลย ทำไมเวลาทะเลาะต้องใช้แต่อารมณ์ ทำไมไม่ใจเย็นแล้วหันหน้าพูดปรับความเข้าใจกันด้วยเหตุผล ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจ“ผมต้องขอโทษแทนลูกสาวด้วยนะครับ เอาเป็นว่าให้แกใจเย็นก่อน แล้วค่อยมาพูดคุยกันใหม่นะครับ” เขารู้ดีว่าลิลลี่นั้นเสียมารยาทไปมากแค่ไหน“ไม่ต้องขอโทษหรอกครับ ผมต่างหากที่ต้องขอโทษแทนลูกชายผม ที่ทำอะไรโง่ๆ ลงไป”“ผมไม่รู้หรอกนะครับว่าทั้งสองคนทะเลาะอะไรกัน แต่ที่ผมรู้คือ เรื่องนี้พวกเราทั้งสามคนไม่ใช่คนที่จะตัดสินอะไรได้ เรื่องนี้คงต้องปล่อยให้เป็นเรื่องของคนสองคน หากเขาสองคนเกิดมา
“ฮือ พ่อขา นางเหนื่อยแล้วค่ะ นางไม่อยากจะสู้แล้ว เขาไม่เคยมองนางในแง่ดีเลย มีแต่กล่าวหานาง เขาคงเกลียดนางมาก เขาคงไม่อยากให้ใครรู้ว่ามีนางเป็นเมีย ฮือ...นางผิดหรือคะ ที่ทำเพื่อช่วยครอบครัว” น้ำตายังคงไหลริน หัวใจดวงน้อยมีแต่รอยแผล และมันคงยากที่จะเยียวยารามันไม่ได้ใส่ใจคนที่วิ
“ฮือ พ่อขา นางเหนื่อยแล้วค่ะ นางไม่อยากจะสู้แล้ว เขาไม่เคยมองนางในแง่ดีเลย มีแต่กล่าวหานาง เขาคงเกลียดนางมาก เขาคงไม่อยากให้ใครรู้ว่ามีนางเป็นเมีย ฮือ...นางผิดหรือคะ ที่ทำเพื่อช่วยครอบครัว” น้ำตายังคงไหลริน หัวใจดวงน้อยมีแต่รอยแผล และมันคงยากที่จะเยียวยารามันไม่ได้ใส่ใจคนที่วิ
“แกไปหาหนูรีมาเหรอ”รามันพยักหน้าตอบและพ่นลมหายใจร้อนๆ ออกมา“แล้วหนูรีเป็นไงบ้าง?” เขาถามด้วยความเป็นห่วง รู้ดีว่าเด็กน้อยคนนี้มีความสำคัญกับเพื่อนรักมากแค่ไหน เรียกว่าตอนนี้ที่หัวใจดวงแกร่งยังเต้นอยู่บ้าง ไม่ได้ด้านตายไปซะหมด ก็เพราะเด็กผู้หญิงคนนี้“ยังเหมือนเดิม” รามันตอบเสียงเศร้า พลางนึกถึงคว
“แกจะถามอะไรมากมายวะไอ้กิจ แค่รู้ว่ายัยนี่เป็นเมียที่ฉันไม่ต้องการก็พอแล้ว”“ไม่ถามก็ได้วะ งั้นฉันขอไปดูคนไข้รายอื่นก่อนนะ ส่วนแกน่ะเฝ้าเมียแกไป” พูดจบก็เดินออกมาจากห้อง ส่ายหน้ากับความเย็นชาและใจดำของเพื่อนรัก ขนาดเมียตัวเองแท้ๆ ยังใจดำได้ขนาดนี้ แล้วนึกถึงสาเหตุสำ







