ขี้อาย Mga Nobela at Kwento

คนที่หงุดหงิดเป็นบ้าเป็นบอเงียบกริบมองคนตรงหน้าที่บอกชัดเจนตรงไปตรงมาความโกรธหายไปหมดสิ้น มีแต่เพียงความอายที่ไปอาละวาดใส่ ทิวเขาอายุเท่ากันแต่ทำไมจัดการทุกอย่างได้ดีเหลือเกิน " ขอโทษนะ ที่ม่อนงอน แล้วพูดไม่ดี " คนเมายอมรับผิด ก้มหน้าลง

ข้อความในกระดาษเขียนว่า: "พี่กลัวว่าถ้าพี่พูด พี่จะเผลอแสดงนิสัยไม่ดีใส่พายอีก พี่ไม่อยากให้พายรำคาญ พี่รู้ตัวดีว่าพี่เทียบหมอดรีมคนนั้นไม่ได้... ปกติพี่มันก็น่ารำคาญสำหรับพายอยู่แล้ว พี่เลยขออยู่เงียบๆ เพื่อไม่ให้พายหงุดหงิด" พระพายอ่านจบก็นิ่งอึ้งไป ความรู้สึกผิดแล่นริ้วข� �้นมาจุกที่อก "นี่เขาน้อยใจจนกลายเป็นคนขี้งอแงขนาดนี้เลยเหรอ?"

้วย ดูทุกคนในบ้านก่อนไหม! มีใครขี้อายบ้าง หัวหน้าแก๊งถึงจะพูดน้อยแต่เขากล้าแสดงออกมั่นใจในตัวเองด้วย สมุนตัวน้อยเป็นคนพูดเพราะค่อย ๆ พูด แต่คิดอย่างไหนก็พูดแบบนั้นไม่มีขี้อาย มีแต่ขี้สงสัย ส่วนแม่นางน้อยตัวแทนหมู่บ้านนั้นไม่ต้องพูดถึงความขี้อายเลย ถามก่อนว่าค ำว่าอายสะกดยังไง หายังไง หาให้ตายก็ไม่เจอกับแม่ตัวแทนหมู่บ้าน คิดเหรอว่าถ้ามีน้องสาวแล้วจะขี้อาย!

ผมโวยขึ้นแต่ไม่ได้รู้สึกโกรธมันเลยสักนิด สงสัยอาการของผมมันจะเป็นอย่างที่ไอ้ซาต้ามันพูดจริงๆนั้นแหละ “นายอายที่โดนเปิดซิงหรือว่าอายที่เพิ่งโดนเปิดซิงตอนอายุ30กันแน่ครับ^_^”ซาต้าว่าพลางทำหน้าตาล้อเลียนผม

โรสิตาเอ่ยแซว คนถูกแซวหน้าแดงทันที “บ้า ข้าวใหม่ปลามันอะไร เพิ่งตกลงคบกันเองไม่ใช่แต่งงานกันแล้วเสียหน่อย เปรียบเทียบอะไรแบบนั้น ฉันเขินนะ” ไอรีนย่นจมูกใส่เพื่อน กลบอาการเขินอายของตัวเอง

ผมยังคงตื้อไม่หยุดเพราะผมอยากได้ยินคำนี้จากปากเรียวสวยที่มักจะส่งน้ำเสียงหวานออกมาจนใจผมจักจี้ทุกทีที่ได้ยิน “มะ...ไม่เอาหรอกค่ะน่าอายออก” คนขี้อายออกอาการต่อต้านด้วยเพราะเธอที่รู้สึกทั้งอายทั้งกระดากปากที่จะพูดคำนั้นออกมา อีกทั้งพอเธอคิดไปถึงเหตุการณ์ที่ทำให้เธอกับเ ขาได้ใช้คำนี้ด้วยกันแล้วมันก็อดอายจนหน้าแดงไม่ได้ทุกที

เขาพูดด้วยหน้าตาเฉยไม่มีเขิน มีแต่ฉันเนี่ยเขินแทน “อายบ้างก็ได้ ฉันฟังพี่พูดแล้วยังอายแทนเลย” “อายทำไมวะ คนจะรักกันมัวแต่อายก็โดนหมาคาบไปแดกพอดี” จ้าจ้า พ่อคุณหน้าหนา

ยู่บ้าง "ดาวไม่เป็นไรนะคะคุณติณ" อย่ารู้สึกผิดหรือกังวลใจไปเลย ดาวชอบเวลาคุณยิ้มอย่างหยิ่งทะนงเหมือนไม่แยแสโลก เพราะคุณที่เป็นแบบนั้นช่างเจิดจรัสจนไม่อาจละสายตา เป็นเหมือนดวงอาทิตย์ที่ร่าเริงเร่าร้อนในยามกลางวัน เป็นชีวิตที่ดวงดาวน้อย ๆ ผู้มีแสงในตัวเองแสนริบหรี่ได้แต่อ ิจฉา

มิ้นว่าเพื่อนยิ้ม ๆ อย่างมีเลศนัย "กูจะเมากูจะอายหมาทำไม หมามันต้องอายกูค่ะ แล้วมึงจะโยงหาอิตาเขียวนั่นทำไมให้กูอารมณ์เสียวะ!" ฟาติมาเถียงเพื่อนเสียงดัง

ค่ายก้มหน้าลงหลบซ่อนความเขินอายจากร่างเล็ก “ลี่ขำจนปวดท้อง” แม้จะยังรู้สึกอายกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไปไม่หาย แต่ก็คุ้มค่าที่