แผนสมรสไม่สม เลิ ฟ ดัดแปลงจากนิยายเล่มไหน?

ข้ากับสามี คือคนสองคนที่เกลียดชังกันมากที่สุดในโลกนี้ เขาเกลียดข้า เพราะข้าพรากเขาออกจากผู้หญิงที่เขารัก และข้าก็เกลียดเขา เพราะหัวใจของเขายังคงถูกผู้หญิงอีกคนครอบครองอยู่เสมอ ตลอดแปดปีของชีวิตแต่งงาน คำพูดที่เรามอบให้กันมากที่สุด ไม่ใช่ความรัก ไม่ใช่หน้าที่ หากแต่เป็นคำสาปแช่ง แต่ในวันที่เมืองล่มสลาย ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ธงศัตรูปรากฏให้เห็นแล้วเบื้องหลังประตูชั้นใน เขาควบม้านำหน้า และยืนขวางเส้นทางไว้ ใช้ร่างของเขากั้นกลางระหว่างศัตรูกับเส้นทางหลบหนีของข้า “จงมีชีวิตอยู่” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา จากนั้นเขาก็ยกดาบขึ้น และไม่หันกลับมาอีกเลย ลูกธนูโปรยปรายลงมาราวกับสายฝน ขณะที่มันพุ่งทะลวงร่างเขา เขาหันหน้ามามองเพียงครั้งเดียว—เพียงครั้งเดียวเท่านั้น— หลังจากนั้น ร่างของเขายืนหยัดขวางเส้นทางไว้ และไม่มีสิ่งใดผ่านไปได้อีก “หากมีชาติหน้า…ขอฝ่าบาทโปรดเมตตา ให้ข้าได้เป็นของนาง” คืนนั้น เมื่อเมืองกลายเป็นซากปรักหักพัง และผู้คนล้มตายหรือหลบหนี ข้าปีนขึ้นไปยังหอคอยที่สูงที่สุดของพระราชวัง แล้วข้าก็กระโดดลงมา เมื่อข้าลืมตาขึ้นอีกครั้ง ข้าก็ไปเข้าเฝ้าพระราชา “อาณาจักรทางเหนือกำลังต้องการเจ้าสาวเชื้อพระวงศ์” ข้ากล่าว “ข้าจะไปเอง” ในชาตินี้ ข้าจะเป็นฝ่ายก้ามข้ามพรมแดนนั้นเอง ในชาติก่อน เขาตายไปโดยเชื่อว่าตนล้มเหลวในการปกป้องนาง ครั้งนี้ ข้าจะไม่ยอมให้ความเสียใจนั้นเกิดขึ้นอีก ข้าจะรับการแต่งงานที่เดิมทีเป็นของนาง ข้าจะสวมมงกุฎที่ถูกกำหนดมาเพื่อเนรเทศนาง ข้าจะก้าวเข้าสู่อนาคตที่นางไม่ควรต้องเผชิญ ให้นางได้อยู่ต่อไป ให้เขาได้ปกป้องนาง ให้เขาใช้ชีวิต โดยเชื่อว่าในที่สุดเขาก็รักษาคำสัญญาได้แล้ว

ในชาติที่แล้ว... "แพรมุกดา" ถูกทิ้งให้ตายในกองเพลิง พร้อมหัวใจที่แหลกสลาย ตลอดชีวิตแต่งงาน เธอไม่เคยได้รับความรักจากสามีผู้เย็นชาเลยแม้แต่น้อย แต่เมื่อโชคชะตามอบโอกาสให้เธออีกครั้ง... แพรมุกดาจึงย้อนเวลากลับมาในวันจดทะเบียนสมรส ครั้งนี้ เธอเลือกเป็นฝ่ายเดินออกมาเอง "หย่า" คือสิ่งแรกที่เธอต้องการ เธอจะไม่รักเขาอีก จะไม่ร้องไห้เพื่อเขาอีก และจะไม่มีวันยอมตายเพื่อเขาอีกเด็ดขาด ทว่า...ยิ่งเธอผลักไส ผู้ชายที่เคยเย็นชา กลับยิ่งตามง้อ จากคนที่ไม่เคยใส่ใจ กลับกลายเป็นคนที่ทั้งหึง ทั้งหวง และคลั่งรักเธอจนหมดหัวใจ แต่เมื่อหัวใจของเขาเริ่มเปลี่ยน... โชคชะตาและเส้นเวลาที่เคยเกิดขึ้นในชาติเดิม ก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไปเช่นกัน เมื่ออดีตกำลังถูกเขียนใหม่ เมื่ออนาคตกำลังเปลี่ยนทิศทาง และเมื่อคนที่เคยไม่รัก... กลับยอมทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้เธอเดินจากไปอีกครั้ง แพรมุกดาจะเลือกเดินจากเขาตามที่ตั้งใจไว้...หรือจะยอมเปิดหัวใจให้ผู้ชายที่เคยทำลายมันอีกครั้ง

เพราะคำว่าบุญคุณ และครอบครัวค้ำคอเธอจึงต้องจำยอมสวมรอยเป็นคู่หมั้นในวัยเด็กของบุตรชายผู้มีพระคุณ แต่ความฉิบหายดันมาเยือนเมื่อเมื่อคู่หมั้นตัวจริงของชายหนุ่มปรากฏตัวขึ้น "เธอเป็นใคร..?" "ฉันชื่อ...เมษา..." "เธอคงไม่ได้โง่จนไม่รู้ใช่ไหมว่าการสวมรอยเป็นคนอื่นมันผิดกฏหมาย" "ที่ฉันทำไปเพราะจำเป็นจริง ๆ อย่าแจ้งความจับฉันเลยนะ จะให้ฉันทำอะไรเป็นการชดใช้ก็ได้" "เธอคิดว่าควรชดใช้ ยังไงมันถึงจะเหมาะสมกับที่เธอเข้ามาสวมรอย เป็นคู่หมั้นฉันจนทำให้ฉันกับคนรักต้องเลิกกัน เธอคิดว่าตัวเองต้องชดใช้ยังไง" "ฉะ..ฉันไม่รู้..." "แต่ไม่ต้องห่วง เธอได้ชดใช้สมใจแน่...เมษา..."

“ฉันก็ไม่อยากจะได้เธอมาเป็นเมียหรอก รสนิยมกูไม่ชอบกินกล้วยบวชชีเหมือนยัยป้าเฉิ่มนั่น!” เพราะไม่อยากเสียบริษัทตัวเองให้คู่หมั้นตามสัญญา เจมส์ จีรกิตต์ จำใจแต่งงานกับน้ำค้าง นรินดา ลูกสาวเพื่อนสนิทของป๊าเขาด้วยพันธะสัญญาการหมั้นหมายไว้ตั้งแต่เด็ก การแต่งงานครั้งนี้เป็นเพียงการแต่งเพื่อธุรกิจ ไม่จำเป็นต้องมีความรักเข้ามาเกี่ยวข้อง ครบสัญญาหนึ่งปีเมื่อไหร่ เขาหย่ากับเธอแน่! เธอชอบเขา แต่เขาไม่ชอบ เธอยิ้ม เขาทำหน้าบึ้ง เธอชอบกินลูกอม เขาชอบกินสาวสวย เธอไม่ตรงสเปค แต่เขากลับตกตะลึงความสวยจากข้างในของนอกสเปคคนนี้...

กาฝากที่ถูกเก็บมาเลี้ยงในตระกูลเศรษฐีอย่างเธอ จำต้องแต่งงานกับทายาทอย่างเขาเพื่อทดแทนบุญคุณผู้ชุบเลี้ยง เขามีคนรักอยู่แล้วจึงปฏิเสธเสียงแข็งแต่ก็ไม่อาจขัดคำสั่งผู้เป็นย่าได้ พาลให้เธอต้องกลายเป็นเจ้าสาวที่อยู่ภายใต้ความเกลียดชัง เป็นเพียงภรรยาในทะเบียนแต่ไม่เคยได้หัวใจ ราวกับถูกกักขังอยู่ในกรงแห่งรักที่มิอาจบินหนีออกไปได้

[สามีเลวเย็นชาใส่นางเอกในตอนแรก หลังจากนั้นยอมทำทุกอย่างเพื่อให้นางเอกกลับมา+พระเอกแต่งก่อนแล้วรักทีหลัง+นางเอกสั่งสอน ทำให้อับอาย] แต่งงานมาสองปี ตอนเจียงหร่านทำทะเบียนสมรสใหม่ พบว่ากระดาษที่ตัวเองเก็บไว้เหมือนสมบัติล้ำค่า เป็นของปลอม...... เธอจะไปถามสามีอย่างฮั่วจี้หมิง กลับได้ยินชายที่รักและทะนุถนอมตัวเองมาหกปี แต่งงานกับอาจารย์ที่อายุมากกว่าตัวเองหกปีมาได้ห้าปีแล้ว! นอกจากเธอเป็นโล่กำบังให้ทั้งสองคนแล้ว ยังโดนชายหนุ่มตราหน้าว่าไม่สามารถมีลูกได้ และรับเลี้ยงลูกของทั้งสองคน! สะกดกลั้นความสะอิดสะเอียน เจียงหร่านโทรหาทนายที่ติดต่อเธอเรื่องสืบทอดมรดก “โสด ไม่มีลูก ฉันสืบทอดมรดกทั้งหมดเพียงผู้เดียว” เจียงหร่านตัดสินใจออกจากตระกูลฮั่ว ฮั่วจี้หมิงมั่นใจว่าเธอไม่มีใครให้พึ่งพา จึงรอเธอกลับมาอ้อนวอนตัวเองอย่างไร้กังวล คิดไม่ถึงว่าวันหนึ่ง ดันเห็นเจียงหร่านอยู่ในข่าวการแต่งงานทางธุรกิจ ซึ่งเป็นที่จับตามองของคนทั้งประเทศ ในตอนนี้ เธอมีทรัพย์สินล้นฟ้า ยืนอยู่ภายใต้แสงไฟเคียงข้างกับชายหนุ่มผู้อยู่บนจุดสูงสุดของอำนาจ กำลังรับคำอวยพรและชื่นชมจากผู้คนทั่วโลก...…