ใครเป็นผู้เขียนนิยาย ทาสรักปีศาจ ที่ได้รับความนิยมสูงสุด?

บอกตามตรง ผมก็เจอความสับสนเวลาเห็นคำว่า 'ทาสปีศาจ' เหมือนกัน เพราะชื่อนี้ไม่ได้ตรงกับงานสากลชิ้นเดียวที่โด่งดังสุด ๆ ในฐานะแฟนการ์ตูนและนิยาย ผมมักจะนึกไปถึงงานที่คนไทยคุ้นกันดีอย่าง 'ดาบพิฆาตอสูร' ซึ่งผู้เขียนคือ Koyoharu Gotouge แต่ต้องชี้แจงว่าชื่อไทยสองชื่อนี้ไม่ใช่คำแปลตรงกันเสมอไป ผมเองชอบเปรียบเทียบเวลาเจอชือที่คล้ายกัน: บางครั้งคนพูดถึงผลงานที่แปลชื่อไม่ตรงกับต้นฉบับหรือมีชื่อเรียกแตกต่างบนเว็บฟอรัม ทำให้เกิดความเข้าใจผิดได้ง่าย เมื่อใครถามว่าใครเป็นผู้แต่ง 'ทาสปีศาจ' ผมมักตอบว่าถ้าหมายถึงงานระดับโลกระดับการ์ตูนที่เกี่ยวกับนักล่าและปีศาจ ชื่อผู้แต่งที่ควรนึกถึงคือ Koyoharu Gotouge แต่ถ้าหมายถึงนิยายไทยหรือเรื่องสั้นบนเว็บ อาจเป็นคนเขียนรายย่อยที่ต่างกันไปตามแพลตฟอร์ม ท้ายที่สุดผมคิดว่าการตรวจสอบชื่อฉบับต้นฉบับหรือหน้าปกจะช่วยให้ชัดขึ้น แต่ถ้าชื่อที่คุณเจอมาเป็นชื่อที่ถูกเรียกในวงจำกัด เจ้าของผลงานอาจไม่ใช่ชื่อนักเขียนสากลที่ผมยกตัวอย่างไว้

คำตอบนี้อาจฟังดูขึ้นกับมุมมอง แต่นึกง่าย ๆ แล้วคนส่วนใหญ่จะชี้ไปที่ตัวละครแม่มดที่เกิดจากงานวรรณกรรมแล้วถูกยกระดับเป็นภาพยนตร์อนิเมะของสตูดิโอชื่อดัง ผมมักมองว่าเจ้าของไอเดียต้นฉบับสำคัญมาก: ตัวละคร 'Kiki' มาจากนิยายของ Eiko Kadono ที่ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี 1985 แล้วถูกนำมาดัดแปลงโดย Hayao Miyazaki และสตูดิโอ 'Studio Ghibli' ในภาพยนตร์ 'Kiki's Delivery Service' (1989) ซึ่งกลายเป็นหน้าตาแม่มดที่คนทั่วโลกจำได้ง่ายที่สุด เพราะการสื่ออารมณ์ การออกแบบตัวละคร และการกำกับภาพยนตร์ที่จับใจ สาเหตุที่ผมยกกรณีนี้คือมันรวมทั้งต้นกำเนิดจากงานเขียนและการตีความผ่านการกำกับภาพยนตร์ในระดับยอดเยี่ยม ทำให้แม่มดในเรื่องนี้เดินทางจากหน้าหนังสือไปสู่จอภาพยนตร์จนกลายเป็นสัญลักษณ์วัฒนธรรมป็อป ถึงแม้จะมีแม่มดดังจากฝั่งตะวันตกหรืออนิเมะเรื่องใหม่ ๆ แต่พลังรวมของนิยายต้นฉบับกับงานของ Miyazaki ทำให้ 'Kiki' มักถูกยกให้เป็นหนึ่งในแม่มดการ์ตูนที่เป็นที่รู้จักที่สุดสำหรับผม

แปลกใจเหมือนกันที่ชื่อเรื่อง 'สุภาพบุรุษปีศาจกับทาสรักอสูร' ไม่ค่อยโผล่ในฐานข้อมูลอย่างเป็นทางการของงานตีพิมพ์ที่ฉันตามอ่านอยู่บ่อย ๆ จากมุมของคนที่ชอบอ่านนิยายออนไลน์และแปลผลงานต่างประเทศ เท่าที่ฉันมองเห็นมีความเป็นไปได้สูงว่าเรื่องนี้อาจเป็นนิยายบนแพลตฟอร์มออนไลน์ที่ใช้นามปากกา หรือเป็นงานแปลไม่เป็นทางการที่คนอ่านช่วยกันเผยแพร่ ซึ่งทำให้การระบุชื่อผู้แต่งที่แท้จริงยากขึ้นกว่าหนังสือที่มีสำนักพิมพ์ชัดเจน ฉันมักจะนึกถึงงานที่ลงแบบไม่เป็นทางการเมื่อเจอชื่อเรื่องที่หาแหล่งอ้างอิงยาก ดังนั้น ณ จุดนี้จึงต้องบอกว่าไม่มีชื่อผู้แต่งที่สามารถยืนยันได้แน่ชัด แต่ถ้าชอบแนวนี้จริง ๆ การตามอ่านจากชุมชนออนไลน์หรือเช็กหน้าปกฉบับตีพิมพ์ (ถ้ามี) มักจะช่วยให้เจอข้อมูลผู้แต่งได้เร็วขึ้น — อย่างน้อยก็เป็นทิศทางให้เดินต่อได้

ลองนึกภาพว่าคุณกำลังเดินผ่านชุมชนเล็กๆ กลางทุ่ง แล้วได้ยินคนเฒ่าคนแก่เล่าเรื่องปีศาจที่เคยทำให้คนกลัวมาตั้งแต่โบราณ—นิยายไทยหลายเรื่องหยิบเอาตำนานเหล่านั้นมาเล่าใหม่จนกลายเป็นผลงานที่ได้รับความนิยมทั้งในวงนักอ่านและสื่อบันเทิงอื่นๆ โดยที่ตำนานที่ถูกหยิบมาบ่อยและโดดเด่นได้แก่ 'รามเกียรติ์' ซึ่งไม่ใช่แค่เรื่องขององค์พระรามและหนุมาน แต่ยังตีความยักษ์และปีศาจใหม่ๆ ให้มีมิติเชิงมนุษยธรรม, 'พระอภัยมณี' ที่รวมทั้งเงือกและสิ่งลี้ลับที่ถูกนำมาเล่าในมุมแฟนตาซีสมัยใหม่, และ 'ขุนช้างขุนแผน' ที่มีภาพของแม่มด ผี และการใช้คาถาเป็นธีมสำคัญสร้างความสนใจอย่างต่อเนื่องในงานเขียนสมัยใหม่

เรื่องชื่อเดียวกันมักทำให้คนงงได้ง่าย โดยเฉพาะกับงานในโลกออนไลน์ที่นักเขียนอิสระมักตั้งชื่อล่อใจไว้คล้ายกันมาก ในฐานะแฟนงานแนวดาร์กแฟนตาซี ฉันสังเกตว่า 'ทาส ปีศาจ' ไม่ได้เป็นผลงานเล่มเดียวที่ใช้ชื่อนี้ แต่มีหลายเวอร์ชัน—มีทั้งนิยายแปลจากจีนหรือเกาหลีที่ถูกแปลเป็นไทย, เว็บนิยายของนักเขียนไทย, และแม้แต่การ์ตูนออนไลน์บางเรื่อง แต่ละเวอร์ชันมีผู้แต่งคนละคน ดังนั้นถ้าต้องการระบุผู้แต่งชัด ๆ ต้องดูแหล่งที่เจอเรื่องนั้น เช่น หน้าปกหนังสือ, เพจผู้แปล, หรือหน้ารายละเอียดของเว็บลงผลงาน มุมมองส่วนตัวคือถ้าเจอชื่อเดียวกัน อย่าตัดสินจากชื่อเพียงอย่างเดียว ลองดูคำนำหรือตอนแรก ๆ เพื่อหาสไตล์การเขียน แล้วจะพอเดาได้ว่าเป็นงานของใคร—บางคนถนัดโรแมนซ์มืด บางคนเน้นแอ็กชันแฟนตาซี และถ้าผลงานนั้นเป็นของนักเขียนอิสระ คน ๆ เดียวกันมักมีเรื่องอื่นในแนวใกล้เคียง เช่น นิยายโลกปีศาจ, ซีรีส์ภาคต่อ, หรือแปลผลงานจากต่างประเทศ ฉันมักติดตามโปรไฟล์ผู้แต่งไว้เสมอ เผื่อจะตามอ่านผลงานอื่น ๆ ที่มีโทนคล้ายกันและได้ความต่อเนื่องของสไตล์ที่ชอบ

พูดถึง 'แรงรักมรณะ' แล้วต้องยกให้อิทาดะริ จูโซ่จาก 'Tokyo Revengers' เลยค่ะ ตัวละครนี้โด่งดังมากจนกลายเป็นสัญลักษณ์ของความฮอตแบบแบดบอยสายดาร์ค ทั้งหน้าตา ท่าทาง และปมเรื่องราวชีวิตที่ดราม่าเข้มข้น ทำให้มีแฟนคลับเพียบ แม้จะไม่ใช่ตัวเอกแต่กลับเป็นที่จดจำมากกว่าตัว主角ซะอีก ความน่าสนใจของจูโซ่อยู่ที่การเป็นตัวละครที่เต็มไปด้วยความขัดแย้ง ทั้งโหดเหี้ยมแต่ก็ซ่อนความอ่อนไหวไว้ภายใน บุคลิกที่ดูไร้ความปราณีแต่กลับสะเทือนอารมณ์เมื่อรู้เบื้องหลัง สไตล์การแสดงออกที่ดิบเถื่อนแต่มีเสน่ห์น่าดึงดูดเฉพาะตัว ทำให้กลายเป็นไอคอนในหมู่นักอ่านวัยรุ่นไปโดยปริยาย ถ้าให้เปรียบเทียบกับนักแสดงชายอื่นในวงการก็คงคล้ายกับความนิยมของโซมะ ซาโตรุจาก 'Yarichin Bitch Club' ที่มีแฟนคลับกรี๊ดแตกทั้งๆที่เป็นตัวละคร problematic สุดๆ แต่ก็ต้องยอมรับว่าจูโซ่นั้นยืนหนึ่งในแง่ของความโดดเด่นทางภาพลักษณ์และอิทธิพลต่อวัฒนธรรมโอตาคุยุคใหม่จริงๆ

ในวงการการ์ตูนไทยไม่มีผลงานชิ้นเดียวที่คนทั่วไปจะเรียกกันว่า 'ร.10 การ์ตูน' แล้วขึ้นมาเป็นชื่อเดียวที่ทุกคนรู้จักอย่างเป็นเอกฉันท์ จึงต้องเริ่มจากการจัดความหมายก่อนว่าสิ่งที่ถามหมายถึงอะไร เพราะคำว่า 'ร.10' อาจหมายถึงการ์ตูนที่มีตัวละครหรือเนื้อหาเกี่ยวกับรัชกาลที่ 10 หรืออาจหมายถึงชื่อลำดับหรือรหัสงานชิ้นหนึ่ง แต่โดยรวมแล้วผลงานที่เกี่ยวกับสถาบันกษัตริย์ในไทยมักกระจายตัวอยู่หลายรูปแบบและสร้างโดยคนหลายกลุ่ม ทั้งนักวาดการ์ตูนการเมืองในหนังสือพิมพ์ นักวาดอิสระบนโซเชียลมีเดีย และสำนักพิมพ์ที่ทำงานแนวสารคดีหรือการ์ตูนการศึกษา ทำให้ไม่มีผู้สร้างคนเดียวที่โดดเด่นจนสามารถกล่าวได้ว่าเป็นผู้สร้าง 'ร.10 การ์ตูน' ที่ได้รับความนิยมสูงสุดในประเทศ มุมมองอีกด้านหนึ่งคือถามถึงความนิยมในเชิงสื่อสังคมออนไลน์กับสื่อกระแสหลัก ความนิยมบนโลกออนไลน์มักเกิดจากงานแฟนอาร์ตหรือมุกการ์ตูนสั้นที่แชร์ไวขึ้นกับกระแสข่าว ในขณะที่งานที่ตีพิมพ์เป็นเล่มหรือซีรีส์ยาวที่พูดถึงประวัติศาสตร์หรือบทบาทของพระมหากษัตริย์มักมาจากทีมงานสำนักพิมพ์และนักเขียนการ์ตูนที่มีประสบการณ์ การตีความต่างกันตามเกณฑ์ความนิยม — วัดจากยอดแชร์ ยอดขาย หรือความยอมรับทางวิชาการ — และแต่ละเกณฑ์ก็จะเลี้ยงดูผู้สร้างคนละกลุ่มไว้ ฉะนั้นถามหา "ผู้สร้าง" แบบเหมารวมจึงยาก เพราะคนที่ทำงานด้านการ์ตูนเกี่ยวกับหัวข้อนี้มีทั้งนักวาดการ์ตูนการเมืองที่มีสไตล์เฉพาะ สำนักพิมพ์ที่ผลิตหนังสือการ์ตูนเชิงความรู้ และนักวาดอินดี้ที่ปล่อยงานในรูปแบบคอมมิคสั้นบนแพลตฟอร์มต่างๆ ในฐานะแฟนการ์ตูนที่ติดตามงานหลากหลายแนว ผมมองว่าเสน่ห์ของผลงานที่เกี่ยวกับตัวบุคคลสำคัญหรือประเด็นทางสังคมคือความหลากหลายของมุมมอง ถ้าความตั้งใจคืออยากรู้ว่าใครเป็นผู้สร้างงานเกี่ยวกับรัชกาลที่ 10 ที่คนพูดถึงมากที่สุด ลำดับแรกควรนิยามความหมายของคำว่า 'ได้รับความนิยม' ก่อน — ยอดแชร์ ยอดขาย หรืออิทธิพลทางความคิด — แล้วจึงมองหาผลงานตามแพลตฟอร์มนั้นๆ ในที่สุดผมชอบที่จะดูทั้งงานการ์ตูนการเมืองที่คมและงานคอมมิคสั้นที่อบอุ่น เพราะทั้งสองแบบเติมเต็มกันได้และทำให้เห็นภาพรวมของวงการที่ไม่ได้มีเพียงชื่อเดียวเป็นตัวแทนความนิยมทั้งหมด

แฟนคลับหลายคนมักจะยกชื่อหนึ่งขึ้นมาเป็นคำตอบแรกเมื่อพูดถึงแฟนฟิค 'ตำนานรัก' — ผู้แต่งที่ผมคิดว่าโดดเด่นสุดในเชิงความสม่ำเสมอคือคนที่อัปเดตเรื่องยาวแบบไม่ขาดสายและสร้างโมเมนต์ทองให้แฟนๆ ได้จดจำ การเล่าเรื่องของผู้แต่งคนนี้ใน 'ตำนานรัก: คืนแห่งปาฏิหาริย์' มักเล่นกับการพลิกผันอารมณ์อย่างคมและฉากคู่ที่แฟนๆ ชอบนำไปทำฟิคต่อหรือแต่งเพลงประกอบเองเยอะมาก ผมชอบที่งานของเขามีทั้งเส้นเรื่องหลักชัดและซับพลอตที่เพียบพร้อม ทำให้ผู้อ่านไม่รู้สึกเบื่อแม้จะยาวเป็นซีรีส์ อีกเหตุผลที่ผมมองว่าเขาได้รับความนิยมสูงสุดคือการเชื่อมต่อกับชุมชน: แฮชแท็กติดเทรนด์ งานแฟนอาร์ตล้น และมีการแปลเป็นหลายภาษา นั่นไม่ใช่แค่ตัวเลขวิว แต่เป็นสัญญาณว่าผลงานนั้นกระจายไปถึงคนหลากหลายกลุ่มจริงๆ

พูดถึงแฟนฟิค 'ริมุรุ x' แล้ว ผมมองว่าไม่มีชื่อเดียวที่พุ่งขึ้นเป็นตำนานทั่วโลกเพราะแฟนฟิคประเภทนี้กระจายตัวอยู่ตามชุมชนหลากหลาย ทั้งบน 'Archive of Our Own' (AO3), 'FanFiction.net', 'Wattpad' และเว็บไทยอย่าง Dek-D หรือแพลตฟอร์มโนเวลต่าง ๆ ผู้เขียนที่ได้รับความนิยมมักเป็นนามปากกา ส่วนใหญ่เขียนต่อเนื่องจนมีแฟนคลับติดตาม ผลงานบางเรื่องกลายเป็นที่พูดถึงเพราะพล็อตอุ่น ๆ เทคสไตล์สลายล้างความเคร่งเครียด หรือการจับคู่ออกมาเข้ากับคาแรคเตอร์ของตัวละครได้อย่างลงตัว ทำให้คนแชร์ต่อจนยอดวิวและคอมเมนต์พุ่งฉันเห็นฟิคหลายเรื่องที่มีคนติดตามหลักหมื่นจากการตั้งต้นด้วยบทนำสั้น ๆ แต่มีฉากคู่ที่ทำงานอารมณ์กับผู้อ่านได้ดี แล้วค่อย ๆ ขยายเป็นซีรีส์ยาว ซึ่งพอมีการแปลเป็นหลายภาษา ยิ่งช่วยให้ชื่อผู้เขียนกระจายเร็วขึ้นอีกมาก ความนิยมของแฟนฟิคประเภทนี้มักมาจากองค์ประกอบง่าย ๆ ที่ทำให้ผู้อ่านรู้สึกผูกพัน เช่น การรักษาบริบทตัวละครดั้งเดิมของ 'That Time I Got Reincarnated as a Slime' ให้เห็นมิติใหม่ของ 'ริมุรุ' โดยยังคงแก่นของตัวละครไว้ แต่นำเสนอฉากความสัมพันธ์ในมุมที่ผู้อ่านอยากเห็น เช่น ชีวิตประจำวันหลังสงคราม, การออกผจญภัยที่จบด้วยความอบอุ่น, หรือการเล่นมุกคู่ที่ทำให้หัวเราะ ฟิคที่ได้รับความนิยมยังมักมีคุณสมบัติคือจังหวะการเล่าเรื่องที่ดี ไม่ลากช้าจนเบื่อ และใส่รายละเอียดเล็ก ๆ ที่แฟนคลับจับใจ เช่น บรรยายเสื้อผ้า กลิ่นอาหาร หรือการทำความเข้าใจความคิดของตัวละคร อีกเรื่องที่ช่วยขยายฐานคนอ่านคือการอัพตอนสม่ำเสมอและมีปฏิสัมพันธ์กับคอมเมนต์ ทำให้ผู้อ่านรู้สึกว่าผลงานไม่ใช่แค่ข้อความเดียวแต่เป็นชุมชนเล็ก ๆ รอบเรื่องราวนั้น เมื่ออยากหาแฟนฟิค 'ริมุรุ x' ที่ได้รับความนิยม ฉันมักเริ่มจากการกรองตามยอดคอมเมนต์ ยอดกู้ดส์ หรือบันทึกที่คนเซฟไว้ แล้วตามดูนามปากกาเดียวกันว่ายังมีเรื่องอื่นที่เขียนสไตล์คล้าย ๆ กันไหม นอกจากนี้การอ่านรีวิวย่อ ๆ กับตัวอย่างตอนแรกจะช่วยให้รู้ว่าโทนเรื่องถูกใจหรือไม่ ถ้าต้องบอกความชอบส่วนตัว ฉันชอบฟิคแนวอบอุ่นฟื้นฟูที่จับคู่ความอบอุ่นของบ้านกับการฟื้นฟูจิตใจของตัวละคร เพราะมันทำให้รู้สึกเหมือนอ่านนิทานที่โตแล้ว—ทั้งยิ้มและซึ้งไปพร้อมกัน นั่นแหละคือเสน่ห์ที่ทำให้แฟนฟิคประเภทนี้ยังอยู่ในหน้าฟีดของฉันเสมอ

พอเอ่ยถึงชื่อ 'เบบี้เลิฟ' ในวงการหนังสือไทยแล้ว ผมมักจะนึกถึงงานแปลจากภาษาอังกฤษที่คนไทยหลายคนอ่านกันเมื่อหลายปีที่ผ่านมา ซึ่งหนังสือที่มีชื่อว่า 'Baby Love' ที่เป็นนิยายภาษาอังกฤษฉบับคลาสสิก ถูกเขียนโดย Joyce Maynard และมีฉบับแปลเป็นภาษาไทยที่ได้รับความสนใจจากผู้อ่านในช่วงหนึ่ง พอได้อ่านเวอร์ชันแปลก็รู้สึกว่าบรรยากาศและการสื่อความรู้สึกของตัวละครถูกเก็บไว้ค่อนข้างดี ทำให้ผู้อ่านไทยเข้าถึงเนื้อหาได้ไม่ยาก ในมุมมองของคนที่ติดตามทั้งงานแปลและงานเขียนไทย ผมก็ระมัดระวังเพราะชื่อเดียวกันมักจะถูกใช้ซ้ำในผลงานต่าง ๆ บ่อยครั้ง ฉะนั้นถ้าต้องการความแน่ชัดจริง ๆ ให้สังเกตปก หน้าปกด้านใน หรือข้อมูลผู้แปลและสำนักพิมพ์ เพราะบางครั้งนิยายไทยต้นฉบับที่ใช้ชื่อนี้อาจมีผู้แต่งคนละคน เล่มที่เป็นที่นิยมในตลาดหนังสืออาจเป็นทั้งงานแปลหรืองานเขียนไทยแท้ก็ได้ แต่ถาพรวมแล้ว ถ้าพูดถึงฉบับแปลที่คนไทยคุ้นกัน ชื่อนักเขียนต้นฉบับที่มักถูกอ้างถึงคือ Joyce Maynard ซึ่งเป็นผู้แต่งนิยายภาษาอังกฤษที่มีชื่อเรื่องเดียวกัน