Intelligent Affair Web Novels & Stories

“Siya pa rin.” Tatlong salita lamang. Ngunit iyon lang ang kinailangan upang gumuho ang mundong maingat kong binuo sa loob ng limang taon. Hindi man lang umiwas ng tingin si Zane nang sabihin niya iyon. Sa loob ng dalawampung taon, ako ang laging nasa gilid—ang maaasahang anino ng maningning na si Jovienne. Inilibing ko nang malalim ang nararamdaman ko para kay Zane at inamin ko lamang ang mga iyon matapos umalis si Jovi ng bansa at iwan siyang wasak ang puso. Bumuo kami ng buhay. Isang pagsasama. At naniwala akong iyon na ang magiging masayang wakas ko. Ngayon, bumalik na si Jovienne, at nawala ang lahat ng ilusyon. Ang lalaking minahal ko ay hindi pala ako tunay na minahal. Isa lamang akong kapalit. Habang gumuho ang mundo ko, ang huling taong inaasahan kong magbibigay sa akin ng ginhawa ay ang asawa niya—isang lalaking kasing lamig, elegante, at makapangyarihan. Nakita ni Vance sa mga mata ko ang parehong pagtataksil na nakikita niya sa mga mata ng sarili niyang asawa. Lumapit siya at bumulong nang mapanganib. “Nabubuhay sila sa nakaraan. Gawin nating paghihiganti ang isa’t isa. Ano sa tingin mo, Nerissa?” Dapat akong lumayo sa kanya. Ngunit nang tumingin ako sa kanyang mga mata at makita roon ang parehong sakit at kahihiyan na nararamdaman ko, hindi **“hindi”** ang sagot na namuo sa aking mga labi. Isa itong nakakatakot ngunit nakapupukaw na tanong. “Ano,” bulong ko, kahit mas matatag ang tinig ko kaysa sa nararamdaman ko, “ang nasa isip mo?”

Sa araw na dapat sana’y pinakamasaya sa buhay ni Althea Bautista—ang araw ng kanyang kaarawan—malamig at walang laman ang kanyang piling. Ang kanyang asawa na si Joaquin Valdemere, na nangakong siya lang ang iibigin habambuhay, ay hindi man lang nag-iwan ng kahit isang sulyap. Sa halip, naroon ito sa loob ng ospital, walang pagod na nagbabantay at nakahawak sa kamay ng sarili nitong hipag na kasalukuyang nagsisilang ng isang sanggol. Sa mata ng buong mundo, ang batang pumipiglas sa tiyan ng kanyang hipag ay ang naiwang alaala at supling ng namayapang kambal na kapatid ni Joaquin. Ngunit para kay Althea, ang kwentong iyon ay isang napakagandang kasinungalingang itinayo sa ibabaw ng kanyang sariling libingan. Nakatatak sa kanyang utak ang nakamamatay na katotohanan: ang batang iyon ay hindi mula sa kabilang buhay, kundi bunga ng mismong binhi ni Joaquin na ipinahiram nito nang palihim sa dilim. Ngunit ang pusong labis na nasaktan ay ang pusong pinakamabilis na nagiging bakal. Sa gitna ng mga patak ng luha at nawasak na tiwala, pinunasan ni Althea ang kanyang mga mata at binunot ang natitirang pagmamahal para sa lalaking walang galang sa kanyang dignidad. Bitbit ang sarili niyang lihim—isang buhay na pumipintig sa loob ng kanyang tiyan—tuluyan niyang tinalikuran ang pangalang Valdemere at naglaho na tila ba usok sa hangin. Subalit gaano kabigat ang sampal ng tadhana nang ang dating tahimik, martir, at inaaping asawa ay muling lumabas sa ilaw... hindi upang magmakaawa, kundi upang tumayo sa tabi ng pinakamakapangyarihang lalaki sa bansa— na kinatatakutan ng lahat, na walang atubiling sumalo sa kanya at buong-pusong inangkin ang batang nasa kanyang tiyan. Muling lumuhod ang lalaking minsan niyang sinamba, ngunit sa pagkakataong ito, si Althea na ang nakatayo sa tuktok at malamig na nakatitig sa kanya.

Kasal na lang sana ang kulang sa relasyon nina Meg at Jazz. Pero isang araw ay nakipaghiwalay bigla si Jazz kay Meg dahil may ibang babae na itong nagugustuhan. Dala ang pira-pirasong puso, tumakas si Meg at nagpakalayo-layo. Nanalangin siya na sana, habang-buhay na ‘di na sila magkikita ng taksil na lalaki. Dininig ng Diyos ang dasal niya—sa loob ng pitong taon nga lang. Ngayon, nagkrus ulit ang landas nila. Hindi lang isang beses. Hindi dalawa. Parang hindi aksidente. Parang sinasadya. Kung bakit? Hindi niya alam. Ang alam lang ni Meg ay kailangan niyang iwasan si Jazz bago pa nito matuklasan ang kanyang sekreto.

Sa araw ng kaarawan ni Seriña, kasama ng asawa niyang si Khalil ang sister-in-law nito na si Amarah sa ospital habang nanganganak ito. Karamihan ay naniniwalang ang batang isinilang nito ay anak ng namayapang kakambal ng kanyang asawa. Pero alam ni Seriña ang totoo—niloko siya ng kanyang asawa. Nang malaman niya ang katotohanan, nagdesisyon siyang iwan ito. Ngunit hindi alam ni Khalil na ang akala niyang ordinaryong asawa ay may tinatagong lihim.