First-Person POV Romance Web Novels & Nanny Affair Stories

"Money over men." 'Yan ang motto ni Ladja Ronquillo simula noong saktan siya ng pinakaunang lalaking minahal niya. Walang mga magulang at pinapaaral pa niya ang kaniyang nag-iisang kapatid kaya mas importante na sa kaniya ngayon ang pera. Hanggang sa nakilala niya si Radzmir Al-Andas, isang napakamayamang businessman na gagawin ang lahat para lang matikman ang kaniyang mga labi at makasama siya. Dahil dito, nagdesisyon siyang gamitin ang lalaki para sa pera. Akala niya magiging mas maayos na ang lahat sa halip, ito ang naging dahilan nang muling pagkadurog ng kaniyang puso.

Nawala kay Ana Lancaster ang lahat sa loob lamang ng isang araw. Pinakasalan ng kanyang nobyo ang kanyang matalik na kaibigang buntis, at iniwan siya na may isang malupit na paalala: walang lalaking magnanais kailanman sa isang mahirap at plus-size na babaeng katulad niya. Ngayon, isa na lamang siyang utusan sa mansyon ng pamilya Leon, tahanan ng pinakamakapangyarihang pamilya ng mga negosyante sa lungsod. Ang kanyang buhay ay puno ng mga utos, panghihiya, at mapanlait na mga tingin—hanggang sa magsimulang mapansin siya ng tatlong mapanganib na lalaki. Si Leon, ang malamig at dominante na lalaki na tumitingin kay Ana na para bang pag-aari na niya ito. Si Adrian, ang matatag at mahinahong lalaki na unti-unting nagpaparamdam kay Ana na siya ay kanais-nais. Si Sebastian, ang mailap at mapang-akit na lalaki na hindi kailanman itinatago ang kanyang pagkahumaling sa panunukso sa katawan at isipan ni Ana. Nang ang utang sa ospital ng kanyang yumaong ina ay nagbantang sirain ang kanyang buhay, napilitang mapasok si Ana sa isang lihim na kasunduan kasama ang tatlong lalaking napakayaman, napakamakapangyarihan, at masyadong obsesibo upang tanggihan. Isang desisyon lamang ang humila kay Ana sa isang mundong puno ng pera, pagnanasa, at mapanganib na mga laro sa pagitan ng tatlong matalik na magkaibigan na unti-unting nagsisimulang sirain ang isa't isa dahil sa kanya. Sa likod ng mamahaling mga damit, nag-aalab na mga haplos, at makasalanang mga bulong, dahan-dahang napagtanto ni Ana ang isang bagay: Hindi lamang ang kanyang katawan ang gusto nila. Gusto nila siyang angkinin nang buo.

Tahimik ang mansyon. Tahimik… maliban sa mahinang iyak ni Princess sa bisig ko—isang buwang gulang, walang alam, walang kasalanan. Pero siya ang unang nasaktan sa lahat ng ‘to. Siya ang naiipit sa pagitan ng dalawang taong hindi na alam kung paano magmahal nang sabay. Nakaluhod ako sa harap ni Elise. Mahigpit ang hawak ko sa laylayan ng bestida niya, parang batang takot na maiwan sa dilim. Nanginginig ang labi ko, pinipigilan ang mga luhang ayaw na sanang lumabas—pero hindi ko na kayang kontrolin. “Please, Elise…” garalgal kong pakiusap. “’Wag mo kaming iwan. Hindi ko alam kung paano palalakihin si Princess nang wala ka. Hindi ko alam kung paano mamuhay kung wala kayo…” Pero wala. Wala siyang emosyon. Wala siyang luha. Matigas ang titig niya, parang ako pa ang mali. Bitbit niya ang maleta niya—hindi lang punô ng damit, kundi punô ng lahat ng alaala namin. Lahat ng pangarap. Lahat ng ‘akala ko tayo.’ “Hindi ko ‘to pinlano, Levi,” mahina niyang sagot. “Pero kailangan kong piliin ang sarili ko. Pagod na akong umasa. Pagod na akong maging pangalawa sa trabaho mo, sa mundo mo. Hindi ko kayang maging ina habang ako mismo’y hindi buo.” Gumuho ako. Literal. Napayuko ako habang yakap ko si Princess, habang nararamdaman ko ang init ng iyak niya sa dibdib ko. Halik ako nang halik sa noo niya, para bang kaya kong takpan ng pagmamahal ang kawalan ng ina niya. “Anak mo ‘to, Elise. Anak natin…” pabulong kong daing. “Kung hindi mo na ako kayang mahalin… kahit siya na lang. Kahit siya. ‘Wag mong iwan ang anak mo…” Pero wala. Ni hindi siya lumapit. Ni hindi siya tumingin. Tumalikod siya, dala ang katahimikang mas malakas pa sa kahit anong sigaw ng pagtanggi. "Ayoko na" mahina niyang sabi at hinila ang maleta palabas ng mansion.