Amado V Hernandez Famous Works Novels & Stories

Napabuntong hiningang sabi sa akin ni Mommy. "Opo, mommy. Kakainom ko lang ulit ng gamot." Seryosong sabi ko. " I'm sorry, baby. Nagmamadali kasi talaga akong umuwi kahapon dahil nagkaproblema ang isa sa mga Amiga ko. Medyo malayo na ako sa Hacienda ng Lolo mo kaya hindi na ako nakabalik. Inuna pa talaga niya ang Amiga niya. Tsk.

“Nalulong sa sugal ang ama ni Hernan. Si Amado Sandoval. Dumating sa punto na naisangla nito ang kanilang mansyon na naging dahilan ng kamatayan ni Ines, ang kan’yang asawa. Dahil ang bahay na iyon ay ipinamana pa kay Ines ng kan’yang mga magulang.” Tila lalong bumigat ang dibdib ni Helena dahil sa mga naririnig. Ganoon pala kabigat ang pinagdaanan ng pamilya ni Efraim…? “Nang maratay si Amado sa karamdaman, unti-unti, gumuho ang kabuhayan nila. At pilit iyong isinasalba ni Hernan, ngunit mas pinagtiwalaan ng isang sangay ng gobyerno ang iyong ama sa kontratang sana’y mag-aahon sa pamilya ni Hernan sa pagkakadapa.”

saad niya dahil ang mismong baso niya ang inabot niya sa'kin. Napatingin ako kay Grasya na mukhang papatayin ako sa tingin ng kanyang elegant eyes. Napatikhim ako bago uminom ng tubig. "P-pasensiya na po, magsasalita sana ako kaso bigla akong nasamid"Saad ko. Napailing-iling naman ang Don habang natatawa pa. Bigla kaming natahimik lahat. "Bukas na bukas rin ng umaga ay ipapahatid ka na namin sainyong Hacienda" saad ni Don Teodoro kay Grasya.

Masama ba talaga siya kung siya ngayon ang nagmamay-ari nito, at hindi ang kaisa-isang lehitimong apo ng namayapang Don Renato Escobar? Pero walang nangahas na magsabing siya ay isang magnanakaw o mang-aagaw. Tuwang-tuwa ang mga tao na siya ang pumalit kay Geronimo dahil tulad ng isang natural na haciendero, yumaman at gumanda ang kabuhayan ng mga nasasakupan niya. Tanyag siya sa buong probinsya at kilala siya saan mang panig ng mundo. He is the face of Hacienda Escobar and he made it the sole living paradise on Earth.

Kahit pa sabihin kong hindi ko nirerespeto ang sarili kong ama, pasalamat sila sa mga pangangaral ni Mama na kinalakhan ko. Sa totoo lang nanginig ako kanina pa. Sa galit sa dalawang iyon. Matagal nang nangyari ang walang kapatawarang kasalanan mo, Arturo Arevalo. Halos labing-apat na taon na ang nakakaraan. Isang malalim na buntong-hininga ang aking pinakawalan. At tinitigan ang litrato ni Mama Maureen.

Hindi rin ako dinadapuan ng kahit na anong sakit. Naging mas mapanuri ako sa aking kapaligiran. Nasaksihan ko ang pag-gawa nila ng tatlong tulay na siyang nagdudugtong sa kabilang parte ng ilog. Mas pinadali nito ang transportasyon pabalik at palabas ng bayan. Gumawa sila ng tatlong tulay na gawa bato, sa magkalalayong bahagi ng ilog kung saan hindi kayang tawirin ng kahit na anong kalesa, karwahe o paa. Tinabas nila ang malaking bahagi ng kagubatan at mas pinalawak ang kanilang nasasakupan. Di kalaunan ay bumuo sila ng malalawak na sakahan at taniman. Nabibilang sa pinakamayamang pamilya dito sa San Lazaro ang pamilyang Amor, Dela Cruz, Dela Peña, Gonzales, Vergara, and Sedeño.

panenermon nito sa kanya. Hindi naman talaga siya natatakot sa sinabi nito. Ang totoo, parang gusto pa nga niya. Naalala niyang sinabi niya kanina sa mga kaibigan na hindi niya haharutin si Amadeus, pero ngayon parang hindi niya kaya panindigan iyon. Pinisil ni Amadeus ang ilong niya. May sabon pa ang kamay nito kaya natawa siya nang malagyan ang ilong niya. Sinamaan niya ito ng tingin.