Novel & Cerita Amor Verdadero

หวังว่าทุกอย่างคงจะปกติดี "ฝันดีนะไพน์" "ค่ะคุณชิน" ยอมรับได้ไหมว่าหัวใจของเธอมันกำลังพองโตจนแทบจะถึงขีดสุด ก่อนลงรถชีวินดึงเธอเข้าไปหอมแก้มแล้วจูบอีกเสียเนิ่นนานโดยไม่ได้นึกแคร์รอยแผลแตกที่ปากเลยแม้แต่น้อย ภัทรพิชายังไม่อยากเชื่อเลยว่าสิ่งเหล่านี้มันคือความจริง ไม่ใช่ความฝัน ได้แต่เดินเข้าบ้านไปด้วยหัวใจที่พองโต มิวายก่อนนอนยังจะได้รับข้อความส่งกลับมาบอกว่าเขาถึงที่คอนโดมิเนียมเรียบร้อยแล้ว ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะผิดแผกไป แต่ถ้าหากเป็นไปได้เธอก็ยังอยากให้ทุกๆอย่างยังเป็นแบบนี้

พวกเขาไม่ได้นัดหมายแต่กลับเอ่ยถ้อยคำนี้พร้อมกัน ดวงตาหวานซึ้งเชื่อมโยง ความรักแตกยอดออกดอกผลิบานท่ามกลางสายลม เพื่อนสนิทในวันวานสู่เพื่อนไม่จริงที่เต็มไปด้วยความสับสน สุดท้ายก็หาทางลงเอยจนได้ โลกใบนี้ไม่เคยจำกัดนิยามความรักและนำพาพรหมลิขิต ข้ามเส้นแบ่งมาแล้วก็ไม่อา จหักห้ามใจให้ถอยกลับ จะยืนหยัดเคียงข้างกันเช่นนี้ตลอดไป

ขอีกต่อไป “พี่ไม่ต้องสัญญาหรอกค่ะ ถ้าเรารักกันมากจริงก็ไม่ต้องมีคำสัญญาอะไร ตรงกันข้าม ถ้าความรักของเราไม่มีจริงหรือหมดลง เมื่อถึงวันนั้นคำสัญญาก็คงไม่มีความหมาย และไม่มีใครอยากรักษาสัญญากันต่อ” ซอนญ่าเอ่ยขึ้นแววตามองออสตินด้วยความเข้าใจ ก่อนจะส่งยิ้มอ่อนโยนใ ห้เขา

แฟนคนแรกนั้นกริชรักมาก พูดให้เพื่อนๆ ฟังเสมอ ไอ้เสือสมิงมันปลอมตัวเป็นกริชได้แต่เรื่องแบบนี้มันคงไม่รู้ “ม่านฟ้า นังสารเลวนั่นไงคบชู้สู่ชายมีกูแล้วยังไปมีคนอื่นอีก” กริชคนแรกตอบเสียงเข้ม “เฮ้ย! คนแรกตัวจริง” ศักดิ์ร้องขึ้นทำท่าจะวิ่งเข้าไปหา

สิ่งที่แตกต่างคือรูปลักษณ์ภายนอกและความชมชอบ บุรุษชอบความอ่อนนุ่มละมุนละไม สตรีชอบความแข็งแกร่งหยาบกระด้าง ทว่าทั้งหมดทั้งมวลพวกเขาล้วนเหมือนกัน คือหลงใหลในกามารมณ์ และนั่นคือพิษภัย

เพื่อนเขาหล่อรวย โพรไฟล์ดีเพียบ แล้วจิราภาก็รักตัวเองเกินกว่าจะมายื้อแย่งผู้ชายของใคร รายนั้นเข้าใจอะไรง่าย พูดง่าย “จริง?” “ครับผม” เสียงทุ้มเครือแผ่ว เขาซุกไซ้ซอกคอขาวอีกครั้งอย่างหลงใหล “ตัวหอมจัง”

"พอไอ้ขุนมันรู้มันจึงบอกเลิกแก้มหวานและเป็นคนนัดให้พวกฉันไปรุมโทรมแก้มหวานที่คอนโดของมัน...." "ไอ้ขุนถึงมันจะเจ้าชู้แต่มันก็รักแค่เธอนะเอริ......"ฟิวพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังและเเววตาที่ไม่ลอกแลก มันบ่งบอกว่าเขาพูดความจริง เรื่องที่เขาพูดมันคือเรื่องจริง และถ้ามันเป็นจริงอย่าง ที่ฟิวว่า ฉันคิดว่าคนอย่างแก้มหวานไม่ปล่อยให้ขุนศึกลุกขึ้นยืนได้อีกครั้งแน่

มันคือเรื่องจริงคือความจริงที่ไม่ว่าคุณอิฐจะทำร้ายฉันให้เจ็บปวดแค่ไหนฉันก็ยังรักเขาไม่เคยเปลี่ยนแต่ความรักของฉันมันเป็นความรักที่เป็นไปไม่ได้ฉันรู้มาตลอดฉันรู้ว่าสักวันเรื่องของฉันกับคุณอิฐยังไงก็ต้องจบลง แต่ขอเป็นฉันได้ไหมที่เป็นคนเดินจากไปเอง กลับมาที่ปัจจุบัน... คุณอิฐย ังคงตักตวงความสุขจากร่างกายของฉัน ร่างกายที่มันเป็นของเขาเพียงแค่คนเดียวรวมถึงหัวใจที่ไร้ค่าดวงนี้

“อามาพูดเพ้อเจ้ออะไร จะมาหลอกหนูอีกแล้วใช่ไหม มาหลอกให้หนูรัก ไม่สงสารหนูบ้างหรือยังไง” “อาไม่ได้หลอก อารักเบลจริงๆ” “ถ้าอารักเบล แล้วอาจะแต่งงานกับคุณอลิซทำไม แล้วมีลูกกับเขาทำไมกัน ฮึก อาใจร้าย อยากให้หนูเป็นมือที่สามมากนักใช่ไหม!” เธอตะโกนออกมาด้วยความเสียใจ

“จะหย่าก็หย่าไม่ต้องอ้างว่าทำทุกอย่างเพราะรักบัวหน่อยเลย ความรักของพี่มันไม่มีจริง มันมีแต่ความเห็นแก่ตัว!” คนฟังรวดร้าวจนไม่อาจทนได้อีก วิธียุติคำพูดรุนแรงจากผู้เป็นภรรยาคือการจูบ รสจูบรุนแรงขมปร่าจุดไฟปรารถนาให้ลุกโชน เรี่ยวแรงถาโถมคล้ายลงทัณฑ์ในทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอทำมันลงไป ทำอย่างเลือดเย็น หลอกลวงจิตใจให้เขาหลงใหลรักใคร่หัวปักหัวปำ ใช้เสน่หามารยาหญิงมัดใจให้เขายอมสยบทุกที เขารู้ซึ้งแล้วว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันปราศจากความรักโดยสิ้นเชิง ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้รักเขา ระหว่างเรามันไม่มีความหมายอะไรเลย นอกจากเพื่อทวงคืนบริษัทและทำให้เขากลายเป็นคนที่ไม่เหลือใคร