Ang Aking Pamilya Essay Als Novels & Stories

"Maraming beses ka nang grumaduate, Aerisla. Hayaan mong ang kapatid mo naman ang maging masaya ngayon sa graduation niya!" Mabilis na nag-unahan ang mga luha ko sa pag-agos. Nasasaktan ako dahil sa sariling ina ko, ang sariling pamilya na dapat ko sanang kakampi sa mundong 'to. Napapagod na akong intindihin siya at magparaya nang paulit-ulit para sakanila dahil kahit isang beses, wala akong narinig na pagpapasalamat mula sakanila. I am nothing but an ATM to my family. Hindi ako tao sa mga mata nila, kundi isang bangko na nilalapitan lang nila tuwing kailangan nila ng pera, at binabalewala tuwing hindi.

"Tanging ang aking nakatatandang kapatid na lalaki ang maaaring magkaroon ng isang kamangha-manghang ideya. Mabuti na talagang gumawa sila ng trabaho.” “Paano ka naging buo sa sarili mo? Aba, hindi ka pinadaan ng pamilya natin sa poverty test gaya ko.” Dahil umalis si Alex sa pamilya pitong taon na ang nakakaraan para kumuha ng “poverty test,” wala siyang natanggap na balita o update tungkol sa mga miyembro ng kanyang pamilya.

Alam kong magsisimula ang pag-uusap na ito tungkol sa halaga ng aming pamilya at hindi nga ako binigo ng aking ina. "We are Asun family, Beatrice. The way we are leaving is a shame on Asun's name. We need to return our family name to its place. That's why, we think that it is better for you to get married." Sabi ni Mama na pa utal-utal dahil ata sa takot na magalit ako.

“Talaga ba? Mabuti naman kung ganoʼn.” “Eh, bakit malungkot ka?” “Naiisip ko lang kasi kapag naiwan na rito ang pamilya ko.” “Alejandra, pupunta tayo ng Maynila para magtrabaho. Isipin mo na lang na ginagawa mo ito, para sa kanila. Ano sasama ka pa ba? Bukas nang umaga ang alis ko, para hindi traffic.”

“Ano ka ba perpect na ito tiyak ako na magugustuhan ito ng mga bata.“ Sabi ni Alyssa kaya napangiit ako. Isang simpleng salo-salo lang ang hinanda namin kasama ng buo naming pamilya at wala na akong mahihiling pa. Inakbayan ako ng asawa ko na nalangiting nanonood lang sa mga bata na masayang-masaya na naglalaro. Ang pamilya namin na buo ngayon na narito, nandito rin ang magkakapatid na San Gabriel kasama amg kanya-kanya nilamg pamilya. At ilan pa sa mga kaibigan nina Raphael at kaibigan rin ni kuya. “Wala na akong mahihiling pa Raphael, napakasaya ko sobra.“ Sabi ko dito kaya hinalikan ako nito sa pisngi at niyakap ak ong mahigpit.

"Kung hindi mo kayang pumasok sa klase umuwi ka nalang. Naiintindihan mo? Or why don't you transfer to a different school, mas better yun sa palagay ko lang naman." "A-Ayoko, ayokong m-malaman ng mommy ko ang tungkol dito at lagi nalang akong l-lumilipat ng school." Utal nitong sabi. "So, you're tired? Why? Have even tried fighting them back? Na lumaban sakanila at ipagtanggol ang sarili mo?"

Sa huli ay hindi nakayanan ni Alessandra ang ipinagtapat ng kapatid at napabulahaw ng iyak. "HE will pay, Ally. I don't care kung anak siya ng senator! And I'm sure Alex and Dad will not bend just because his father is a very influential man. We will fight with you, your family is also our family." "Thank you, Ashton. Hindi ko na alam ang gagawin ko kung wala kayo." Buong buhay niya ay siya palagi ang nag-aalala at nag-aalaga sa mga minamahal. Masarap pala ang pakiramdam ng may karamay sa lahat ng bagay. Hindi siya nagsisising lumapit siya sa mga ito.

sabi ko sa kanya at totoo naman ‘yon. Sa lahat ng mga ninong ko ay sa kanya talaga ako naging sobrang malapit. Kaya alam ko sa sarili ko na kapag siya nagkaroon na ng sarili niyang pamilya ay alam ko na darating ang panahon na hindi na ako puwedeng maging close sa kanya. Lalo pa at guwapo siya, ayaw ko naman na mag-away sila ng magiging asawa niya. Okay lang sana kung kasundo ko ito at siya selosa pero kung selosa ay malabo na maging ganito pa kami ka dikit na dalawa.

“Kaya ko pong buhayin ang sarili ko. Ayoko pong bumalik sa inyo.” Nagpalitan ng tingin si Aling Tessie at Mang Andres, ang tingin na alam na alam ni Liana, galit na tinatakpan ng ngiti. “Anak naman…” si Tito Andres ang nagsalita, mababa ang boses. “Kami ang tunay mong pamilya. Bakit ka aalagaan ng hindi mo naman kadugo? Sa amin ka na lang at ng hindi ka makagulo sa pamilya Vergara. Nakarating na sa amin ang tsismis.”

Pinagbigyan ko na lang sila dahil kahit papaano'y mahal ko pa rin ang pamilya ko kahit hindi nila matanggap ang anak ko. My name is Adiel Louisiana Yu Saito, but everyone calls me Alou. I'm half Japanese/Chinese. My family is from Fukuoka, Japan, but we lived in the Philippines due to my Japanese father's furniture business. I've spent almost my entire life in the Philippines, and I enjoy being here. "Salamat sa pag-aalaga mo kay Akio, milabs, ha? Pasensya ka na at-"