Ang Aking Pamilya Essay Als の小説・ストーリー

aniya kaya malawak akong napangiti. “Don’t worry, they won’t bite,” I chuckled. Minsan naiinis ako sa pamilya. Pero pamilya ko pa rin sila, mahal ko sila. Lagi kasing nag-aaway sila mama, minsan dahil sa pera. Kahit na sabihing tahimik ang pera at may makakain kami araw-araw ay hindi pa rin naman maiiwasan ang mga gastusin, katulad ng tuition f*e namin. Sila Kuya kasi ay hindi naman nakakuha ng scholarship kaya nahihirapan sila mama sa pagbabayad ng tuition nila.

Sinulyapan ko lang siya ng mabilis bago ibinalik ang paningin ko sa paglalakad. “Ahm, hindi mo ba ‘ko sasabayan sa pag-uwi?” mamaya’y tanong niya pa, medyo kumukulot pa ang boses nito na animo’y nahihiya sa pagtatanong niyang ‘yon. Ang totoo’y hindi naman galing si Alice sa marangyang pamilya na gaya ko. Ang alam ko’y isang government employee ang papa niya habang ang ina ay nagta-trabaho bilang isang public servant. Kumbaga nasa average ang income ng pamilya niya kada buwan na sumasapat naman basta ba’t hindi siya magluluho. Apat silang magkakapatid at pangalawa siya, kaya naman siya ang inaasahan ng kaniyang pamilya na mag-aahon sa kanila sa buhay. Ang panganay kasi niyang kapatid ay nag-a

napaisip ako. “Ang butler na ito ay laging kampi kay Alicia, hindi maliit ang papel niya ng mapalayas ako mula sa pamilya. Pero hindi ba’t kinamumuhian na niya ako sobra?” hindi ko mapigilang isipin. “Titignan ko nga ng mabuti, titignan ko—Oh, kadiri! Ew! Yuck!” Naging tuwid ang pagkakaupo ng pamilya, parang nanginig ang mga tenga nila.

"Make sure na maglaan ka rin ng oras para sa sarili mo. Mahalaga ang balance." --- Pagkatapos ng meryenda, umuwi ang pamilya na puno ng pag-asa at pagmamalaki. Ang pag-enroll ni Noah sa Ateneo ay isang milestone hindi lamang para sa kanya, kundi para sa buong pamilya. Ang kanilang suporta at pagmamahal ay nagbibigay ng lakas sa kanya upang harapin ang mga hamon ng kolehiyo.

Iyon ang mga alaala ng kaniyang kabataang pabalik-balik lang sa kaniyang isipan. Lumaki siya sa isang liblib na probinsiya ng Cagayan Valley. Pangatlo siya sa siyam na magkakapatid. Apat na lalaki at limang babae. Pagsasaka ang ikinabubuhay ng pamilya nila. Magsasakang walang sariling lupa ang tatay niya. Kaya kahit gaano kasipag ang kaniyang mga magulang ay masasabing salat sila sa kahit anong bagay. Hindi na nag-aral ang sinundan niyang dalawang kapatid dahil bukod sa malayo ang paaralan sa liblib nilang barangay ay salat din sila sa pangarap sa buhay. Bakit nga daw pa sila mag-aaral kung pagsasaka rin lang naman ang kababagsakan?

Huminga ako ng malalim, gagawin ko ang lahat para magtagal sa trabaho. Hindi ko alam kung ano ang natapos ko, kaya ito ang trabahong pinasukan ko. Mabuti nalang talaga at napakiusapan ni nanay ang isa niyang pamangkin na kunan ako ng I. D sa munisipyo na pinatatrabahuan nito, gamit ang pangalan ng magiging anak sana nila. Nag take din ako ng exam, nag aral ako sa ALS. Mula elementary hanggang high school, at nakapasa naman ako.

Hindi lang puso ko kundi buo kong pagkatao. Oh God...Help me stop the pain. Sobrang sakit na po. Gusto ko na pong tapusin ang lahat. "Thank you Dad, Mom, Ate Ehra." I said after signing the papers. My eyes were full of tears that I can't see them anymore. " For the last time, I want to say thank you for giving me the chance to be part of you family. Wag po kayong mag-alala, hindi po ako manggugulo sa pamilya niyo. Kakalimutan ko din na naging parte ako ng buhay niyo at sana ito na ang huling pagkikita natin. Maraming salamat sa lahat. Dahil sa inyo marami akong natutunan sa buhay."

'Di ko akalain na ganito pala kalaki 'tong eskuwelahan. Today is my first day at Angel Clever University. It's a private school na pagmamay-ari ni auntie. Siya ang nag-transfer sa 'kin dito. I already told her na sa public school na lang ako lilipat dahil sa public school ako nanggaling. But she insisted kaya wala akong nagawa. Pasok ako sa Academic Scholarship kaya wala kaming babayaran. Ang kailangan ko lang gawin ay i-maintain ang mataas na marka na hindi bababa sa 90. Hindi ako sigurado kung magagawa ko 'yon. Mahirap man i-maintain ang gano'n kataas na grades. Pero gagawin ko ang lahat para ma-maintain ang grades na 90 above. Laban lang!

Malaki nga ang naitulong ng pamilya Dela Torre sa amin lalo na ang sa pagpapaaral sa akin. Tatlo kaming magkakapatid at ako ang panganay. Ang kapatid ko na si Jeremy ay nasa high school na at si Angela ay nasa college na ngayon. At dahil nga nagtatrabaho na ako ay ako na ang nagpapaaral sa mga kapatid ko. Kaya laking pasalamat ko sa pamilya Dela Torre dahil sa pagtulong nito sa amin ng nanay ko.

sagot niya, at natutuwa ako na pinili niya ang opsyong iyon. Ang bahay ng aking pamilya ay nasa gitna ng halos limang ektaryang ari-arian. Karaniwan akong nagmaneho upang makapunta mula sa isang dulo patungo sa isa pa. Mas gusto ko kasing kasama ni Luis ang kambal kesa ipagmaneho ako. Minsan na-miss ko ang istilong mansyon ng kung saan ako lumaki, ngunit sa karamihan ng mga bahay, ang isang iyon ay nagdadala ng napakaraming alaala.