Ang Bayan Ng San Diego นิยาย & เรื่องราว

Alas-diyes na ng tanghali, ayon sa napagtanungan niyang naglalako ng bigas sa daan kanina. Umaga pa lamang ay ramdam na ang alinsanagan sa Sitio Bayaac. Ang pinakasentro ng Bayan sa Bolanos. Dikit-dikit ang ilan sa mga ipinasadiyang bahay, nalalanghap ang amoy sa masangsang na estiro na hinahaluan ng iba’t ibang basura galing din sa mga residenting nakatira doon. Kaya kapag may malakas na pag-ulan ay binabaha ang kanilang lugar.

"Maraming salamat ulit. Hinding-hindi ko makakalilimutan itong tulong na ginawa mo sa akin." Sabi niya ng huminto ang sasakyan di kalayuan sa terminal ng jeep papunta sa kanilang bario. Nasa bayan na sila ng San Diego. Pero mula doon ay sasakay pa siya ng jeep papunta sa bario nila. A thirty minutes ride perhaps.

Hindi agad nagsalita si Christian. Nilunok muna niya ang nginuyang pagkain na nasa bibig at uminom ng malamig na tubig sa kanyang baso. Pagkalapag ng baso sa mesa, sandaling sumulyap siya sa nakababata niyang kapatid na nakatitig din sa kanya. Nagsalubong ang mga mata nila hanggang si Angelo ang unang nag-alis ng tingin.

**Yeon Na** Dalawang oras ang lumipas bago ako nakarating sa San Diego De Paz. Ngayon, nasa harapan na ako ng bahay na itinuro ni Tristan. Kahit gabi na, malinaw pa rin ang itsura nito sa ilalim ng malalambot na ilaw sa paligid.

Naka ngiting bulong sa kanya ni Zack, sandali pa siyang napatalon sa gulat nang walang sabing basta na lamng ito sumulpot sa kanyang likuran mula sa kung saan. “Well, kanina nang mag aya kayong mag punta rito, nang marinig ko ang salitang BAYAN ibang bayan na agad ang nasa isip ko, I thought it would be something like Manila or any other cities, nagulat lang ako… Amd yes, this isn’t what I expected to see… Yet I lke it Zack, I like it here so much.” Naka ngiti niya ring sagot sa binata bago ibinalik ang atensyon sa paligid.

Nasa gilid ‘to ng NGala kaya nakikita ko sa kaliwa ‘yong dagat ng San Pedro at nitong lugar namin. Isang oras mahigit lang ang biyahe hanggang sa Dulong Bato. Pinasok ni manong ang sasakyan niya sa maliit na eskinita at medyo nabigla siya dahil kung anong tahimik sa nadaanan namin siya namang ingay dito at dami ng tao. “Bakit maraming tao rito sa lugar niyo sir?”

Daniella's POV June 15, 2017 San Gabriel Parish Church "Live dito sa San Grabriel Parish Church kung saan gaganapin ang pinaka ingranding kasalan dito sa Bayan ng San Frenando. Maya maya nalang po mga kababayan ay matutunghayan na natin ang pag iisang dibdib nila Alejandro Tan at soon to be nitong si Daniella Cris Delvante. Abangan po mamaya sa pag babalik ang live Coverages ng Kasal nila maya-maya po lamang.

Tanong ni Kian at nagsitawanan pa sila. “Hoy, gorilla—I don’t know your name.” “Moron.” Hinablot ni Kian ang kwelyo ni Jan. “I don’t know who you are at ang tapang mong humarap sa amin. Remember this face, I am Kian San Diego. Anak ni Engr. Drian John San Diego na namatay dahil kay Neil Gomez. Tandaan mo ‘yan!” Pabagsak siyang binitawan ni Kian.

“I came from La Trinidad. Mas malayo ang Santa Rita ng ilang oras kung galing dito sa San Gabriel. Nakapunta ka na ba sa bayan namin?” Kahit na halatang ayaw kong pahabain ang usapan ay pinipilit niya pa rin na ituloy iyon. Umiling ako at maliit na ngumiti. “I’ve never been in your town. Maliban sa San Gabriel at Lanayan, wala na akong ibang napuntahan.” “Hindi ka pala mahilig gumala?” He sounded amused. “Do you have car? Once in a week pumupunta kami ng mga kaibigan ko sa mga bayan malapit dito. Lalo na kapag malapit na ang fiesta. It was fun to have a long drive. Gusto mo bang sumama?”

SAN GABRIEL "Yacinda! Naku huwag ka ng humawak diyan. Bumalik kana ng Mansion!" Galing kay lola ang boses. Sa bawat bakasyon ay dumarating dito sa San Gabriel ang mga batang Montiel. Excited na akong makita silang muli. Ang sabi ni Donya Diana ay pati ang kanyang bunsong anak ay kasamang magbabakasyon. Hindi ko pa kailanman ito nakita kaya medyo kinakabahan ako. Balita ko ay mas may edad ang unang apo ng Don at Donya kesa ito. Sobrang bait ng mga Montiel dahil sila ang nagpapa-aral sa akin at okupado ko ang isa sa mga silid sa Mansion kahit na ilang beses ko ng sinabi na hindi na kailangan pa ng Donya na pag-aksayahan ako ng oras at pera ay hindi parin siya natigil.