Ang Bayan Ng San Diego Novels & Stories

Ang ganitong uri ng maingat na makina ay hindi nagpapasalamat dito sa Esteban. "Sir Esteban Montecillo, ano ang kailangan kong gawin?” tanong ni Ronaldo De Gala. "Ang Binan ay isang maliit na bayan lamang. Mayroong ilang mga lungsod sa malapit. Kapag nakuha mo ang mga lungsod na ito, ikaw ay magiging karapat-dapat na manatili sa tabi ko,” sabi ni Esteban. Mataimtim ang ekspresyon ni Ronaldo De Gala, at sinabi niya, “Sir Esteban, hindi kita pababayaan."

Umalis agad ito matapos siyang tinanguan. The crew was preparing for the ship to dock at the small port of Sta. Fe. Tatlo ang munisipalidad ng Banayan Island: Sta. Fe, Banayan, at Lawis. Ang Banayan ang nasa gitna at ang pinakamalaking munisipalidad ng isla. Hence, its name. Pagbaba Haze ay agad niyang natanawan si Mr. Hao na dala-dala ang kaniyang bagahe. Nakasunod ito sa kaniyang boss na nasa tenga ang telepono.

Naghalo halo ang excitement, takot at kaba at kung ano ano pa sa dibdib ni Kevin kaya halos umusok ang makina ng sasakyan niya sa pagmamadali para lamang makarating sa bayan ng Santa Ines. Malamang sumakay ng bus si Elise para makarating sa lugar na iyon. Hindi naman ito kalayuan sa lugar nila. Kabilang bayan lamang ito ng sang Santa Barbara kung saan halis pagaari nila ang buong lupain. Huminto ang kanyang sasakyan sa isang malaking puno sa gilid ng kalsada malapit sa simbahan.

Wala akong pwedeng pagbilinan sa kaniya kapag nasa trabaho ako kaysa dito kay mama naaraming mag-aalaga sa kaniya. Isa pa hindi pa siya pwede sa San Antonio lalo na at balak na yata ni Delgado na maglungga doon. Dito nga sa Maynila na ang lawak-lawak e nagkakilala na sila paano pa kaya sa San Antonio na maliit na bayan. Baka kapag sinama ko siya ngayon doon mabuking na agad ako. Hindi pa kasi ako handa. Ayaw ko na siyang itago pero natatakot pa rin ako sa maaring mangyari.

Tiningnan ko sya ng sabihin nya iyon, pero wala akong nakitang pagbibiro sa muka nya kaya ito ako ngayon nakangiti na naman ako. “Kasal?.” “Yes love, don't worry kapag ready kapa naman.”Anya. Napatango nalang ako, hindi ko maitago ang kilig sa buong pagkatao ko grabe naman kase sya. Dinala nya ako sa isang malaking building nakatingin ako dito ngayon napaka taas nito. ‘ROSS MANOR’. Yan ang malaking nakasulat sa sa harap ng building.

Nang makitang tinanggap ni Alex ang regalo, ngumiti si Kayla at umupo. “So, pupunta ka sa Philadelphia?" she asked.Tumango si Alex. “Oo, nagpapatingin ako sa isang maysakit na kamag-anak.” “Kaya mananatili ka ng ilang araw,” sabi niya."Ang Philadelphia ay ang aking bayan, kaya maaari kong ipakita sa iyo sa paligid kung gusto mo." Alex chuckled.

At hindi siya makapaniwalang babalik siya roon matapos ang mahabang panahon. Ang San Mateo ay bayan sa norte kung saan siya ipinanganak at lumaki. Mula Maynila ay halos limang oras ang biyahe bago makarating sa lugar na iyon. Para sa kaniya dati ay paraiso na ang San Mateo; a place of new beginnings, perfect for a newly wed couple to build and raise a family. Minsan na rin siyang nangarap na bumuo ng pamilya roon. Kasama ang... lalaking iyon.

Isa kasi sa mga magagandang lugar ang San Martin de la Vega, maraming sakahan doon at probinsya din ang ambiance kaysa sa sentro ng Madrid. "Daddy, may Disneyland ba d'on?" si Ysay. Sabay kaming natawa sa tanong nito. Wala itong kaalam-alam sa sitwasyon namin, ang sabi ko lang kasi ay magbabakasyon kami sa Spain. At maglalaro kami sa beach, where in fact, na 80% sa Madrid ay walang dagat. "It's fine, baby, Daddy will make a Disneyland inside our house." Sa sinabi ko'y biglang nagliwanag ang mukha nito.

Pagod sa pagtatago, sa pagbabantay ng bawat kilos, sa pag-aalala kung may matang nakamasid sa amin ng anak ko. Kaya noong tuluyan kong pinirmahan ang papeles ng isang maliit na property sa probinsya, doon ko unang naramdaman na baka... baka puwede na kaming huminga. Pinili ko ang San Isidro, isang tahimik na barangay sa bayan ng Calatagan, Batangas. Hindi ito sikat. Wala itong malalaking resort. Wala ring magagarang bahay. Isang barangay na para bang hindi hinahabol ng oras—kung saan ang umaga ay dumarating nang dahan-dahan at ang gabi ay hindi nagmamadali. Nasa tabi mismo ng dagat ang bahay. Hindi tabing-kalsada. Hindi rin kita agad. Kailangan mo pang lumihis sa makipot na daan, dumaan sa i

Kaya tumango ulit si Duke. ------ Pagsapit ng eleven o'clock naghanda na kami. "Baby are you ready??" Tanong ni Draven kay Duke ng nakasakay na kami. "Super tatay "Sagot ni Duke Kay Draven, first time kasi naming pupuntang Baguio kaya kahit ako excited na excited talaga. Nakikinig lang ako sa pagkwekwentohan ni Draven at Duke. "Nay I'm super excited, I'm excited to see Baguio City the Summer Capital of the Philippines"Saad ni Duke. Kaya napa tiningin ako sa'kanya at ngumiti