Anong Tawag Sa Joke

Tahimik ang mansyon. Tahimik… maliban sa mahinang iyak ni Princess sa bisig ko—isang buwang gulang, walang alam, walang kasalanan. Pero siya ang unang nasaktan sa lahat ng ‘to. Siya ang naiipit sa pagitan ng dalawang taong hindi na alam kung paano magmahal nang sabay. Nakaluhod ako sa harap ni Elise. Mahigpit ang hawak ko sa laylayan ng bestida niya, parang batang takot na maiwan sa dilim. Nanginginig ang labi ko, pinipigilan ang mga luhang ayaw na sanang lumabas—pero hindi ko na kayang kontrolin. “Please, Elise…” garalgal kong pakiusap. “’Wag mo kaming iwan. Hindi ko alam kung paano palalakihin si Princess nang wala ka. Hindi ko alam kung paano mamuhay kung wala kayo…” Pero wala. Wala siyang emosyon. Wala siyang luha. Matigas ang titig niya, parang ako pa ang mali. Bitbit niya ang maleta niya—hindi lang punô ng damit, kundi punô ng lahat ng alaala namin. Lahat ng pangarap. Lahat ng ‘akala ko tayo.’ “Hindi ko ‘to pinlano, Levi,” mahina niyang sagot. “Pero kailangan kong piliin ang sarili ko. Pagod na akong umasa. Pagod na akong maging pangalawa sa trabaho mo, sa mundo mo. Hindi ko kayang maging ina habang ako mismo’y hindi buo.” Gumuho ako. Literal. Napayuko ako habang yakap ko si Princess, habang nararamdaman ko ang init ng iyak niya sa dibdib ko. Halik ako nang halik sa noo niya, para bang kaya kong takpan ng pagmamahal ang kawalan ng ina niya. “Anak mo ‘to, Elise. Anak natin…” pabulong kong daing. “Kung hindi mo na ako kayang mahalin… kahit siya na lang. Kahit siya. ‘Wag mong iwan ang anak mo…” Pero wala. Ni hindi siya lumapit. Ni hindi siya tumingin. Tumalikod siya, dala ang katahimikang mas malakas pa sa kahit anong sigaw ng pagtanggi. "Ayoko na" mahina niyang sabi at hinila ang maleta palabas ng mansion.

Disclaimer:THIS STORY IS PURELY WORK OF FICTION. ALL CHARACTERS, NAMES, PLACE OR EVENTS MENTIONED IN THE STORY ARE USED FICTITIOUSLY, PLEASE DON'T ASSOCIATE THE CHARACTER TO THE ACTUAL PORTRAYER. >>> Naglalakad ako ng may marinig akong ingay sa bandang kusina. Nung una benaliwala ko lang yun pero ng may narinig ako iyak ng batang babae ay agad ko tinungo ang kusina dahil alam ko kung sino yung batang babae umiiyak. Pagdating ko ng kusina nakita ko umiiyak ang kapatid ko at bukod dun nakita ko rin na pinapagalitan s'ya ni Beatrice. Agad ko naman nilapitan ang kapatid ko para tanongin kung bakit s'ya umiiyak. "Yana anong ngyari? bakit ka umiiyak?" nagaalala tanong ko. Pinunsan nito ang mga pisnge n'ya bago ako sagutin. "A-Ate ako po kasi sinisisi ni ate Beatrice na kumuha ng necklace n'ya kahit hindi naman po talaga ako ang kumuha." sagot nito sa tanong ko habang umiiyak. "At talagang masisinungaling kapa bata ka! eh! Ikaw lang naman ang pumasok sa kwarto ko bago mawala yung necklace ko!" asik ni Beatrice sa kapatid ko. Hindi ko maiwasang hindi s'ya patulan sa pagbibintang n'ya sa kapatid ko. Alam ko hindi magagawa ng kapatid ko ang binibintang n'ya dahil hindi ko ganon pinalaki ang kapatid ko. "Ano ba Beatrice? Bakit mo naman pinagbibintangan yung kapatid ko? Eh wala ka naman ebendinsya na s'ya ang kumuha ng necklace mo!" sabi ko sa galit na tuno. Pagak itong tumawa bago muling nagsalita. "AT TALAGA KINAKAMPIHAN MO PA YANG KAPATID MO MAGNANAKAW" asik nito sa akin at sa kapatid ko. "Opss! Nakalimutan ko palang anak kayo ng mga magnanakaw! Mga mukang pera! gold digger!" sambit nito sa mapangasar na tuno. Sa puntong yun hindi ko na napigilan ang galit ko. Idamay na n'ya ang lahat wag lang ang kapatid ko at lalong-lalo na

"Yes! I want to be your girlfriend, Kairus Dhan Alvarez. Sinasagot na kita," sigaw ng kaibigan ko. Ouch! Nanigas ako sa kinatayuan ko ng pagpasok ko pa lang sa university kung saan ako nag-aaral, ng marinig ko ang sigaw ng isang pamilyar na boses, o should I say, ng aking best friend. Ang ganda naman ng bungad. Hindi ako makagalaw sa kinatayuan ko. Para akong natulala. Para akong binagsakan ng langit at lupa. "WOAH, CONGRATS NEW COUPLE." Nanlalabo ang paningin ko habang pinagmamasdan ang kaibigan ko at ang lalaking mahal ko. Kitang kita ko kung gaano kasaya si Kairus nang sagutin siya ni Amara. Nagyayakapan silang dalawa, at worst, they kissed each other in front of me. Mas lalong lumakas ang sigawan ng mga tao habang ako naman ay parang nabingi. Hindi ko alam kung anong nararamdaman ko. Basta alam ko lang, unti-unti nang nawawasak ang puso ko. Yumuko ako. Ramdam na ramdam ko ang physical na sakit sa puso ko. "I LOVE YOU, AMARA... SO MUCH!" D@MN! Tuluyan nang nawasak ang puso ko nang marinig ko ang katagang iyon mula sa bibig ng mahal ko na para sa kaibigan ko. Kinagat ko ang aking ibabang labi upang pigilan ang luha na gustong kumawala sa aking mga mata. Dapat handa na ako sa ganito, alam kong darating ang araw na ito, pero p*tangina, bakit parang sobrang sakit? Bakit parang hindi ko kaya? "BESH...!" Kaagad kong pinunasan ang isang butil na luha na tuluyan itong kumawala sa mata ko. Huminga ako ng malalim at saka inangat ang paningin sa kaibigan kong patakbong palapit sa akin na may malaking ngiti. Ngumiti din ako, pero pilit lang. Sinubukan kong maging masaya para hindi siya makahalata. "KAMI NA... I ALREADY SAID YES TO HIM," masaya niyang sabi bago ako niyakap.

"Anak ko ang nakasalalay dito, Jessa, kaya hindi mo kami masisisi kung gumawa man kami ng bagay na kahit alam naming makakasakit para lang madugtungan ang buhay ni Clyde." Mapait siyang ngumiti. Tinignan niya si Xyrius na nakatingin sa kanya sari-saring emosyon ang nagsasalimbayan sa mga mata nito. Iniiwas niya ang tingin dito at bumaling kay Giselle. "Gusto kitang saktan, kung puwede nga lang patayin kita ngayon." Dumaan ang gulat ang takot sa mga mata ni Giselle. "Pero hindi ko gagawin dahil baka mamaya buntis ka na pala. Baka nakabuo na pala kayo ng asawa ko. Sayang yung sakit na nararamdaman ko kung mawawala lang yung batang magdudugtong sa buhay ni Clyde." Pinunasan niya ang luha niya gamit ang manggas ng damit niya. Saka tumayo ng tuwid. Naglakad siya at ng na sa tapat na siya ni Giselle huminto siya. Hinubad niya ang wedding ring niya at iniabot ang kamay nito saka inilagay roon ang wedding ring niya. "Tutal makapal naman ang mukha mo 'wag ka nang mahiya. Sa iyo na rin itong wedding ring ko. Sayong-sayo na si Xyrius..." aniya dito na ikinagulat nito. Saka niya ito nilagpasan at tinungo ang pinto pero hinabol siya ni Xyrius at pinigilan. Malamig ang mga matang nilingon niya ito. "I'm sorry..." umiiyak na anito. "Ayokong mawala si Clyde pero mas ayokong mawala ka sa buhay ko..." humahagulgol na anito. Hindi niya rin napigilan ang pagpatak ng luha niya. "Isa lang puwede mong piliin at pinili mo siya, X. Anong laban ko ro'n e, anak mo 'yon. Dugo at laman mo 'yon..." Marahan niyang tinanggal ang kamay nito sa braso niya. "Hanggang dito na lang ako... hindi ko na kayang magpatuloy na kasama ka. Goodbye, love... be a good father." Tinapik niya ang balikat nito at tumalikod na siya.

It's just a simple love story of two persons. A memories, But Lucas is the only one who can remember it because they're too young at that time, a time when he helped the little girl when he's just a 5 years old kid and the girl named anianette is just 3 years old. Even if it's just a short time he feel something...a strange feeling. "Nako nako! nakatuwa kayong tingnan nito si Ania nako talaga pag nagkita pa ulit tayo ipapakasal ko sa iyo itong si Lucas ko". Will he stick to what his mother said even if he knows it's just a joke or will he choose to believe it because this is what he wants to happen,maybe it's just a puppy love yes...this is just a puppy love. "Thankyou Lucas". And the moment when anianette kissed his cheeks. "Goodbyee Lucas" Maybe destiny will find a way for them to see each other again if it's possible. He knows that it's not the end for them. Because it's just a start.

Brianne Phoebe Henson got her heart broken. She caught his beloved boyfriend and sister on the same bed. They fooled them and she was filled with hatred and pain, the reason that even the strongest alcohol could no longer mend her heart. When she woke up the next day, she decided to forget everything from her past. She buried it deep down to her soul; the pain and the anger. Until this day came when she was kidnapped by her parents, that's the only way for her to come back home, but their reunion ended up so bad. Nalaman niyang gusto ng kaniyang mga magulang na ipakasal siya sa isang lalaki na hindi niya kilala. She was a rebel, she would never let her parents control her. Unintentionally, their arguments caused an accident, her daddy got a heart attack. Ayaw niya mang maipakasal, bumalik siya sa kanilang tahanan at sinubukang isalba ang nalulugi na nilang kompanya at para sa kaniyang ama na biglang na-coma. Ang plano niya'y bayaran ang pagkakautang ng kaniyang pamilya at hindi magpapakasal sa lalaking pinagkakautangan nila. Ngunit nang makilala niya si Pierce Amansa, ang lalaking dapat ay pakakasalan niya, doon niya napagtanto ang lahat. His future husband, the hot CEO, was the same drop dead gorgeous man she kissed years ago in the elevator. Kahit anong subok niyang takasan ang lalaki, para itong patibong na paulit-ulit siyang nahuhulog at hirap na hirap makaahon. He's undeniably handsome, cunning, and rich. Lahat ng gusto ng isang babae ay mahahanap kay Pierce Amansa ngunit ang takot na baka masaktan siyang muli at lokohin ay nagiging dahilan para patuloy niya itong takbuhan. Hanggang saan ang kaya niyang gawin? Hanggang kailan niya ito tatakbuhan? Nakahanda ba siyang buksan ulit ang puso niya para sa lalaking CEO matapos itong madurog?

" Is the moon goddess trying to play a joke on me? how can I be mated to an omega?" Grey roared. When he realizes his fated mate is an omega he must fight his hatred against the omegas even after banishing them from his pack and overcome his demons, will his mate still be willing to accept him back after breaking her?

I'm the female protagonist of a spicy novel. One day, the system tosses me into an innocuous novel to be reformed. What a joke! I turn to the male protagonist. "Hi there. Want to make out?" He has me thrown behind bars and accuses me of molesting him. Much later, he does even naughtier things than the male protagonists in spicy novels do.

She was the model wife, using her inheritance to take care of her husband’s family without even knowing him. Now he’s back from war with a woman he claims to be his true mate. And they want her to plan the wedding? What a joke! Roshida is not the naive girl they think she is and she will show them what a true Luna looks like.

Aliyah’s life changed instantly when her family was massacred. She was the only one who survived and was living with her Tita Celia. Hindi alam ni Aliyah kung bakit pinatay ang kanyang pamilya, they just live happy and contented like what other families do. Kaya kahit anong pag-isip ni Aliyah ay wala siyang ideya kung bakit at sino ang pumatay sa kanyang pamilya. She suffered a lot, causing her to quit from school and find a job to help her Tita Celia. She changed her name into Lily because whenever some people say her name, the ghost from the past will haunt her down every night. People who know her name and identity instantly get killed. So to make sure everyone is safe, She changed her name and hide her true identity. She was living peacefully despite of her dark past, slowly moving on and starting to focus on the present, when suddenly a bunch of men wearing black suit came and was trying to get her. Will she be able to escape and hide away from these people? Or will she face the same fate like her family?