At Least I Tried の小説・ストーリー

May dinugtong pa siya pero hindi ko na narinig sa sobrang hina. “Layuan mo hanggang sa umamin siya sa’yo. I’ll try to make it work,” saad niya. Feeling ko ‘di gagana ‘tong plano niya pero i-try ko na lang din, wala naman sigurong mawawala. O baka meron? I mean, mas kilala niya kasi si Kiel kaya baka magwork din ang plano niya. Kaya pumayag na ‘ko sa naisip niya.

"𝑆𝑖𝑛𝑎𝑠𝑎𝑏𝑖 𝑚𝑜 𝑏𝑎𝑛𝑔 𝑚𝑎𝑠 𝑚𝑎𝑏𝑢𝑡𝑖𝑛𝑔 𝑚𝑎𝑔ℎ𝑖𝑛𝑡𝑎𝑦 𝑛𝑎𝑙𝑎𝑛𝑔?" "𝐼 𝑑𝑖𝑑𝑛𝑡 𝑠𝑎𝑦 𝑡ℎ𝑎𝑡...𝑎𝑙𝑙 𝑖 𝑡𝑟𝑦𝑖𝑛𝑔 𝑡𝑜 𝑠𝑎𝑦 𝑖𝑠 𝑤𝑒 𝑐𝑎𝑛𝑡 𝑓𝑜𝑟𝑐𝑒 𝑡ℎ𝑒 � �ℎ𝑖𝑛𝑔𝑠 𝑤𝑒 𝑤𝑎𝑛𝑡"

Masaya ako dahil akin lang ang kantang to at ang titig niya sa akin lang nakapasta. 🎶🎶🎶 Of the things that could go wrong along the way You'll get by with a smile You can't win at everything but you can try 🎶🎶🎶 Di man nga lahat ng bagay na sinubukan mo dalay tagumpay. Nariyan parin ang ngiting handa kang salubungin ng pagmamahal. Ngumiti sa akin si Sean na ikinangiti ko din. Napayakap ng mahigpit sa teddy bear niya na ewan kung pinaghirapan nga niya o sanay na maglaro sa bagay na yun.

Walang ideya sa mundong papasukin nila. “At ako…” bulong ko, “…ako ang magiging mundo ninyo.” Napapikit ako sandali. “Mila…” mahina kong tawag. “…I don’t know if I can do this.” Walang sumagot pero sa puso ko at isip ay parang may boses na nagsabi. Kaya mo. Dahan-dahan akong ngumiti. “Okay…” bulong ko. “I’ll try.”

"Screw that. Alam mo namang nakakulong ako sa bahay. Isang pader lang ang agwat natin at ikaw lang ang umiiwas--" "I'm sorry about what happened doon sa lantern feast. I-I should have known that it would make you--" "It's fine. Not all people knows about it. I mean, wala naman akong maraming tyansa na mapunta sa gitna ng dagat. Well...dati." "But I should have..." "Nope. It's not mandatory." "Believe me, I should have." "Jace, you see. I was trying to do those things that you said the other night and please congratulate me cause I'm failing--"

I don't know anymore if I would try again. I'm so done being in pain. I'm so done feeling hurt. Don't I deserve even just a little bit of happiness?

Ang tanga tanga ko! Pabida. Trying hard. That's what I looked like to him. Maybe he was right. God, maybe I was trying too hard. Maybe I was just trying too hard to matter to someone who never really looked my way. Someone who probably never knew I gave up my engineering slot just so he could take it.

I lied at them because thats the only thing I can do para naman maiangat ko ang sarili ko. Ngayon, kailangan ko na talagang makahanap ng trabaho dahil kung hindi pa rin, pagtatawanan ako ni Ate at maging ni mommy at Daddy. Yes, I made a wrong turn once, twice, make bad decision but im not a failure. ALAM KO SA SARILI KO NA KAYA KO! LOOK, I'M STILL AROUND.

Nang mapansin ko na nakatalikod pa rin siya, nadismaya ako. "Bato' nga yata! Oh' well! I tried and failed. So' what! Wala namang mawawala sa akin dahil hindi na uli kami magkikita pa." Bulong ko sa sarili ko, pero I feel defeated talaga.

Hindi ko pa alam kung dapat ko ba siyang ipakilala sa papa niya. Pero nakita ko ang mukha ni TJ. Ang pag-asa. Ang tiwala. Kaya ang tanging sagot na lumabas sa bibig ko ay— “Pwede nating i-try, baby.” Nakangiti siyang pumikit. “Okay po… I’ll wait with you.” At sa gabing iyon, habang nakahiga si TJ sa dibdib ko, unti-unting bumaba ang bigat na kanina lang ay parang bumabalot sa buong katawan ko.