At Least I Tried Mga Nobela at Kwento

Mabilis ko iyong pinunasan. Why am I like this? Why can’t I just stop? A sane person would’ve given up already. A sane person would’ve protected their heart. But a small, foolish part of me still wanted to try. Still wanted to believe that maybe, just maybe, there was still a chance. Kahit gaano pa iyon kaliit. Kahit gaano ka-imposible.

Bakit kung kailan pa kasi ako nahulog sa apo niya? Napahilamos ako sa aking mukha at tinakpan ko ang aking bibig upang hindi gumawa ng anumang ingay. Pero kahit anong gawin ko, kahit bali-baliktarin pa ang mundo. Hindi na magbabago ang katotohanang iyon. Nakatatak na iyon sa isipan ko. And no matter how hard I tried to at least feel at peace, it would never happen again.

I'm just trying to be realistic. --

Hindi siya nagsabing babawi siya. Hindi siya nangakong magiging “best dad.” Ang ginawa niya lang—umupo saglit sa gilid ng kama, pinanood ang anak niya matulog, at bumulong ng mahinang: “I’ll try.” At sa tatlong salitang iyon, may katotohanang hindi ko kayang tanggihan. --- Nang isara niya ang pinto at lumabas ng bahay, hindi ko siya pinigilan.

I was about to let my fork dive in the steak nung bigla siyang mag salita, "I'll give it a try."

Hindi ko man lang naamin sa kanya 'yung totoong nararamdaman ko. All my effors are gone. And it resulted to nothing.

Pero sa tuwing susubukan ko na tumayo ay paulit-ulit akong bumabagsak. Sobrang sakit na ng katawan ko sa impact ng paulit-ulit kong pagbagsak. "T-Tulong... A-Ang... S-sakit..." Pagmamakaawa ko, at saka ako sumubok na tumayong muli but like any other attempts. Hindi ko pa rin nagawa, bumagsak akong muli. After constantly trying to get up but constantly failing I found myself giving up. I laid on my back and stare at the ceiling who still spinning.

Pagkatapos ay napamura ito ng malutong. "Bata ka pa nga." Pagpapatuloy niya. "This? Us? This is not going to work out. Sinabi ko na sa iyo, noon pa. Huwag na ako---" "Can we atleast give it a try? Sab, kahit isang beses pa oh. Please..." Muling pakiusap ko pa. Nagsusumamo, nagmamakaawa na rin ako.

Matatas na pagkakasabi nito sa wika ng English. Nakaramdam ako ng inggit and at the same time ay paghanga dahil sa pagiging fluently nito sa pagsasalita ng English. Inaamin ko naman nina mahina ang utak ko pagdating sa bagay na iyon but still, I tried my best. 'Kitam? At least nagta-try di'ba? Walang masama sa nagsisikap at sumusubok. Ang masama ay kung wala kang nagawa para idevelop ang sarili mo.

Ngumiti ako, mahina, halos di mapansin. “Subukan mo.