At Least I Tried Mga Nobela at Kwento

itinuro ko ang kaliwa kong mata na natatakpan ng eyepatch. "Pero siguro nga, ito iyong nakatadhana sa akin. Tatanggapin ko iyon nang hindi nagtatanong kung bakit. I'm always trying my best to live with it. Hanggang ngayon sinusubukan ko pa rin. I'm just praying, darating ang araw na masasabi kong ayos na ako. Na tanggap ko na nang buo. And that, I hope you two will guide me wherever you are. May hindi pa pala ako nasasabi sa inyo," napangiti ako nang malumbay.

Napabuntong hininga naman ako pero gusto ko naman lumubog sa kinatatayuan ko ng sa akin na ngayon nakatingin lahat ng mga aplikante doon. I tried my best not to let my expression falter. I kept on slamming in my mind that it was just an act and everything is not real. Pumihit ako patalikod pero halos takasan naman ako ngayon ng kaluluwa ko dahil sa taong hindi ko inaasahan.

Mas lalo lang lalaki ang agwat ng scores kung wala pa rin kaming ma-out sa kanila. Isang beses lang naman. Susubukan ko. Baka gumana. Kung suswertihin, baka makahabol kami. Pero paano kung hindi? I shook my head. It’s okay. At least I tried, right? Kasi hindi ko rin naman malalaman ang resulta kung hindi ko susubukan. “Strike two!” sigaw ng Umpire.

paalala niya sa akin, trying to look into my vulnerable side. "Even if it happens again, I'm sure you can survive it now. At least, you tried. Ang pinakamahirap na parte ay 'yung may regrets ka sa huli dahil lang sa hindi mo man lang binigyan ng isang shot."

"The kids only wants attention. Sapat na iyon para sa kanila, anong mahirap sa bagay na iyan?" "It's still not enough—" "You didn't try. Sabi mo nga duwag ka, paano mo malalaman na hindi sapat kung hindi mo ginagawa?" He bit his lip. "I'll try..." He smiled. "I will try." Tumango ako at binalik ang tingin sa bintana. As he should.