At Least I Tried Novels & Stories

“Jared, we both know na matagal na tayong lumalaban sa isang bagay na hindi natin kayang ipaglaban mag-isa. The damages were already there. The cracks were already showing.” “And you didn’t even try to fix it with me,” he whispers. “You just… walked away.” “I tried,” bulong ko. “Pero minsan trying isn’t enough.”

I tried to listen but every word just kept getting ridiculous. "Then i tried to let other people in my life, dahil ayokong masyadong masaktan pag kinalimutan mo na ko! So can't you just let me do what-- naputol ko sya when i snapped. "STOP TRYING TO MAKE EXCUSES! GUSTO MO LANG SUBUKAN MAKIPAGRELASYON KAY LEROI AND YOU CAN'T CHANGE THAT FACT!"

She would always go for excellence. I, on the other hand, is an architect in profession. Bakit ito ang kinuha ko? Kasi ito ang gusto ko. Kaia and I both took the program that we wanted. Ang kaibahan lang sa amin ay I only do the bare minimum. I know how to make plates, but I'm not the best in it. You know what I mean? Malalamangan talaga ako ng iba and it sucks because I always try best pero hindi ko talaga makuha. Palaging sinasabi sa akin na bakit hindi ko daw lagyan ng effort yung mga ginagawa ko. I did! Ginawa ko lahat ng effort pero wala akong magagawa kasi hanggang dun lang ang kaya ko. I can't be the best!

Hindi naman enough para saktan ako nang sobra, pero enough para ipaalala na hindi ako free. Every step pababa, parang mas lumalala yung pakiramdam ko. Parang bawat hakbang ko, papalapit ako sa something na hindi ko na kaya takasan. YOLO na lang ata ‘to. Pagliko namin sa isang corridor— bigla akong kumilos. Tumakbo ako. Second attempt na ‘to. Escape plan version 2.0. Will it work? Syempre hindi. Pero at least may attempt, diba?

Bigla niyang tanong, “I mean… Kung natatakot ka sa isang bagay baka ma- disappoint ka sa huli, at least you tried diba?” “T-that’s…” Hindi ko naituloy ang sasabihin ko ng makita ko si Darius na kababalik lang galing sa lunch, “paano kung una palang alam ko ng imposible, kailangan ko pa ba na i-try?” Kung hahayaan ko ba ang feelings ko may patutunguhan ito… Gusto kong malaman, gusto ko na sumugal.

Walang mangyayari kung hindi ko susubukan. Nagtagal ako sa pagligo at nang matapos ay nagtagal din ako sa pagpapatuyo ng buhok. Gising pa ba siya? O tulog na? Pumikit ako bago lumabas ng banyo. I’m still wearing the bathrobe, and just remove this if I see him still awake. I should try. I will still try.

Parang kahit sa isang simpleng salita lang niya ay ang bigat-bigat at ang sakit sakit sa pakiramdam. "Yeah, maybe I did not try enough." it is true, isn’t it? Kasi dapat nagpumilit ako na makita si Jacob o kaya nag-isip manlang ako ng ibang paraan para makausap ko s’ya. I tried but is not enough. I should be able to handle all the repels that JayEm did. I insisted should be compelled to approach or even to talk to him or maybe at least to see him. But why is it I have not done for?

Lahat ng mga pagsubok na dumadaan sa buhay natin ay nilagay ng Diyos para maging mas malakas tayo. “Did something happened?” Gusto kong tumawa dahil sa naging tanong ni Iwatani. Right. Kung nahahalata ni Louella na may bumabagabag sa ‘kin, tiyak na mahahalata rin ‘yon ni Iwatani lalo pa at laging kaming magkasama. Kaya ano pa bang silbi para itago sa kaniya? “May nabanggit sa ‘kin si Aling Tryna kaninang umaga.” Nagtungo ako sa treadmill at nagsimulang tumakbo. Sumunod naman siya sa ‘kin at nagsimula ring tumakbo sa tabi ko.

I want us to talk. ‘Yun lang, saka ko tuluyang isinend sa kanya. I was certain he wouldn’t give a damn at this point. Mainit ang dugo niya sa akin, for sure. But there’s no harm in trying. Hindi na sa akin mahirap ang sumubok—I’ve done it almost my whole life. At nang hindi nga siya mag-reply, hinayaan ko na lang. I have plans B to Z, anyways. Kahit maubos pa ang letra sa alphabet, hindi ako mauubusan ng paraan.

Mabilis na siyang tumayo at parang hangin na nawala sa harapan ko. I was trying to calm myself,trying convince it that it was just a fvcking dream. That's not real right? That's not real.