At Least I Tried 소설 & 이야기

But I tried an exam in that school not because he wanted but because I want to. Binasa ko ang nakalagay at na nakapasa ako kaya kahit gustong gusto ko umirit ay pinigilan ko. I passed in my dream school! Kinuha ko ang unan ko at doon umirit. I passed! I passed, oh my gosh! Thank you Lord!

pag makakaawa nito sa akin, napabuntong hininga lang ako at napapikit, bakit ba ako napasok sa problemang ito. "Okay let me try the clothes" sabi ko sa mga ito.

Hindi ko namang maiwasan na mapatitig dito. Nabalitaan ko kung ano ang nangyari sa kanila ni Peanut noon. Isa nga iyun sa ginamit kong motivation na kahit na anong pagsubok ay malalagpasan ko basta magiging matapang lang ako. At lalong walang pagsubok na hindi kayang lagpasan sa tulong ng mga mahal sa buhay.

"Pero Shantall, alam mo ang totoo." Hindi ko alam kung ano ang pinag-uusapan nila pero bigla silang natahimik pareho, bago ko narinig ang mahihinang hikbi ni Shantall. I wanted to move and tell her to stop crying, pero wala akong magawa dahil ayaw talagang makisama ng katawan ko at hindi ako makagalaw, still I tried. But after several minutes of trying, nainis na ako at huminto na sa kakasubok dahil alam kong wala rin namang patutunguhan. Once I again, I succumb in darkness.

I smiled weakly. Tumango siya at hinalikan muli ako nang marahan. "If it's that easy, I would..." "But you can keep on trying, okay?" sabi ko at hinawakan siya sa pisngi. "I'm willing to try everything you want me to do but please, mag-try karin..."

Ayoko ng maulit ‘yon, ayoko ng mangyari sa akin ulit ‘yon. “If ‘di niya nga maalala then huwag mo nang ipilit. At least you tried, then you'll just let him remember you on his own.” “Sige, susubukan ko.” Hindi ko rin naman alam ang mangyayari kapag ‘di ko sinubukan. Pero sige, susubukan ko para sa ikatatahimik ng isip ko at para sa anak ko.

Pero may mga bagay talaga na hindi mo kayang magustuhan dahil gusto mo lang. Bumuntong hininga ako saka tumango. But may mga bagay din na matututunan mong magustuhan. I’m not closing myself to everyone. I too, deserve to be happy. “Yes?” “Yes,” is my final answer. I thought it became more awkward in between us after that. But hindi. Mas naging doble ang mga effort na ginagawa niya each day by day.

tumayo si ate, “Lalabas lang ako saglit, may bibilhin ako.” Bigla nalang nag walk out si ate, marami pa sana akong itatanong sa kaniya pero tuluyan na siyang lumabas. For the next three days ay ginawa ko lahat ng aking makakaya at effort para makontak si Britz pero bigo ako. Sinubukan kong pumunta sa bahay nila pero ni aso ay wala akong naabutan ddon. “Hello?”

99% complete… Ding! D******d failed! Shit! I tried the algorithm again, my face frowning as I watched the code rapidly moved on the screen, pero biglang huminto ang mga number. D******d failed! Shit! Ayaw talaga. Sinubukan ko nang sinubukan hanggang sa pagtingin ko sa oras ay alas-sais na ng umaga. Pero wala pa din. Puro d******d failed!

Magaling silang magpakita ng pekeng emosyon taliwas sa tunay nilang nararamdaman. “Tinangka. Attempted. Ibig sabihin ay hindi natuloy. Buhay ka naman, you have a good life now. Mag-move on ka na. Let me regain the good relationship I had with Ate Chona. H’wag ka nang maging hadlang ulit,” matalim na tingin ang ipinukol niya sa akin.