Bakit Sumasakit Ang Likod の小説・ストーリー

Good luck! Nahigit ko ang paghinga nang may mainit na kamay ang humagod mula sa ulo ko, pababa sa likod ko, at paikot sa tiyan ko. Naramdaman ko na lang ang mainit niyang katawan na lumapat sa akin, maging ang pagtusok ng naninigas niyang pagkalαlαkȋ right at the bottom of my spine. “You forgot your body wash. Did you do it on purpose so we can bath together?”

Kanina ang cold ngayon nakangisi. "Okay na ako. No need to check up," sabi ko saka umiwas ng tingin. "Di pwede, kailangan mong matingnan baka may na injured sa likod mo." Giit pa nito. Napanguso ako, sabagay masakit nga ang likod ko. Pero 'wag na nga lang. "Basta ayaw ko," sagot ko saka sumubo. Ramdam ko ang titig niya alam kong 'di siya titigil.

Maybe because i'm capable to buy or get everyhing that i want in one snapped. Ilang oras din akong nakasubsob sa laptop ko. Sumakit na din ang likod ko dahil kanina pa ako nakauwi. Tumayo muna ako at nag-stetching. I need to breath. Parang nasu-suffocate ako, eh.

Sigaw naman ni Dustan kaya kahit masakit ang katawan ko ay gumulong ako palayo sa kabayo at narating ko ang pinong damuhan na parang damong pang kalabaw. Napaungol ako at dahan dahan akong bumangon kahit ramdam ko na masakit ang aking likod. Alam ko na magkakapasa ang likod ko, sigurado iyon pero ramdam ko naman na walang bali doon. Malakas lang talaga ang bagsak ko kaya masakit.

Narinig niya ang maliliit na paghikbi ng pagod — karaniwan para sa buntis: madaling mapagod, sumasakit ang likod, lumilitaw ang mga pulikat sa binti, at namimintig ang mga paa. Ano ngayon ang gagawin niya pag dumating ang mga iyon?

Umiling ako at lumapit sa sofa para umupo doon. "Ate, can you massage my back? Sumasakit ang leeg at likod ko pati ulo ko..." sabi ko at napasandal pa dahil sa sobrang pagod. Sunod-sunod ang aga ng call time. Nakakapagod din naman ang makipag-socialize kahit na iyong ibang lakad ko ay hindi naman endorsement shoots. Palagi na akong nakikita sa mga social gatherings for more exposures.

Tumango siya agad. Kumuha ako ng walis tingting at nagsimulang magtabi ng putik. Mabigat siya. Kada hawi, parang dumidikit sa sahig. Ilang minuto pa lang, ramdam ko na agad ang sakit sa likod ko.

Sasakit lang ang likod nito gayundin si nanay kung sakali. Ngumiwi ako. Ako ang nahihirapan sa pwesto niya. Hindi sasakit ang likod pero bawi naman sa batok. Ngalay sa braso at paa. Unti unti kung inangat ang kamay. May nakakapit na dextrose. Mukhang naramdaman ni kuya ang paggalaw ko dahil nag-angat ito ng ulo. Tinignan ko ito.

Inatake ng samo't saring mga katanungan ang kaniyang sumasakit na ulo nang makita niya ang paligid, ang magarang kisame, aircon at ang balkonahe sa likod ng glass door. Padarag siyang natumba sa malambot na unan kung saan siya naka-higa kanina, ipinikit niya ang kaniyang mga mata sa pag-aakalang mawawala ang kirot at pagka-hilo sa gano'ng paraan. But the excruciating pain didn't subside, in fact it only worsen. Most probably, dahil ininda na niya kaya't mas nagpapansin pa.

Lumabas ako ng kwarto para matingnan at hindi nga ako nagkakamali dahil may pasa akong nakita sa itaas ng kaliwang tuhod ko. Bahagya ring masakit ang likod ko kaya napangiwi ako at kaagad kumuha ng gamot para malagyan ang pasa. Medyo kulay purple na ang pasa at medyo malaki kaya kitang-kita at siguradong hindi pa ito maaalis bukas.