Bisaya Poem Novels & Stories

Thalia’s Point of view “Sadyang ang buhay ay kay hirap unawain Walang hanggang kasiyahan Kaakibat ay kalungkutan Pangakong binitiwan Katumbas ay pag-asa Ngunit matamis na salita nagdulot ng matinding kapighatian Bakit kailangan na ako’y paasahin Kung iyong salita ay di kayang panindigan?”

Isasayaw ka sa ulap, damhin ang hangin Ang ihip na nagsisilbing himig natin Kasabay ng tibok ng mga puso nating Nagniningning ang mga bituin Nagniningning ang mga bituin... "Dahil nahanap na kita, pwede na ba kitang ligawan?"

Kaya umupo siya sa tabi nito at sabay silang nagdrowing. Hindi man sila nag-uusap nang marami, ramdam ni Isabela ang unti-unting pagtitiwala ng bata. Paminsan-minsan ay nagtataas ito ng tingin, sumasalubong sa kanyang mga mata. Hindi na ito agad umiiwas. Tumatango ito kapag ginagabayan niya, at may bahagyang ngiti sa mga labi. Isang simpleng sandali—ngunit sapat upang mapuno ng init ang kanyang puso.

He is still strumming his guitar but his eyes never left me. You're wanting me to show more interest To always keep a big bright smile Be that pinky little perfect princess But I'm not that type of child This time, I look at Seiya directly in his eyes. And the storm is rising inside of me Don't you that our worlds collide It's getting harder to breathe It hurts deep inside Memories keep flooding inside my head. Us, seating under that mango tree while singing with everyone. "So, guys! Guys! Listen to this, I just heard it accidentally and I immediately think of us!" Masayang sabi ni Ysa. She even flipped her hair in front of everyone, with her face, full of arrogance.

The heavens on both sides of the roads seemed like God's arms wide open, welcoming the travellers on their endless journey. Let me know if there's something I can do to fix it Let me know if you ever change, if you ever change your mind I can't promise you that I'll be waiting But for you, I'll leave anything behind We past by a series of bridges. The roads so wide and empty gave emphasis to the horizon. Bibihira ang mga sasakyan dahil lahat ay mabilis lang na dumaraan. The calmness I felt is just so unexplainable. Zephaniah's voice, the sunset, the long empty roads, and him, beside me. It felt like perfectly woven poetry.

How ironic that you have to experience the ugly side of life before you realize the beauty of it. Walang ibang katabi, kundi ang sarili. Mag-isang aawit sa dilim gamit ang mga liriko at ang sariling tono. Walang nakakaalam... na para bang lihim. Tanging ikaw lang ang nakakabisado. Ganiyan ang mundo. Pero kahit kailan... hindi ko ito kinasuklaman. Because the world has him. It has Hayes. Siya ang maiksing ligaya ko sa malupit na mundong ito.

Iniiwasan niya ‘yong mga tao hanggang sa makalapit siya sa akin. Sampong taon na ‘yong nakakalipas at kung paano ko siya noon nakitang papalapit sa akin ganoon pa rin hanggang ngayon. Mas lalo siyang naging pogi ngayon, mas lumaki pa ang katawan niya, ang braso, ang dibdib, ang hulmadong abs niya na nakatago sa damit niya, o hindi ko alam kung may abs ba siya… at tatay na tatay na rin talaga ang datingan niya. “…hindi nabanggit sa akin ni misis na ngayon ang dating mo, mabuti na lang at lumabas ako rito sa labasan. Kadarating mo lang?”