Bisaya Poem Novels & Stories

Tumango ito. “It only beats like that to you. Sa ’yo lang, Yeisha. . . Sa ’yo lang. . .” Pinaglakbay ni Yeisha ang mga mata sa kaniyang mukha. Pagkuwa'y marahang umangat ang kamay nito at masuyong hinaplos ang kaniyang pisngi. Napapikit siya kasabay ng pagsinghap. “Hindi mo na kailangan pang gawin ang mga bagay na iyan.”

"sabi niya Paglabas namin ng bahay, naroon ang isang sasakyan. “San ba tayo pupunta?” tanong ko muli. Pero ngumiti lang siya. Habang bumibiyahe kami, napansin kong papunta kami sa dalampasigan.At nang huminto ang sasakyan, bumungad sa’kin ang dagat-malawak, payapa, kumikislap sa ilalim ng sikat ng araw.

Isinama siya nito para na rin humingi ng basbas. “Tay, Nay, salamat sa gabay . . . Salamat at dinala ninyo dito sa isla ang taong makakasama ko at magbibigay sa akin ng labis na kaligayahan. Nagalit man ako sa mga alon dahil sa pagkawala ninyo, pero ibinalik nitong muli ang tiwala ko. Mahal ko kayo at lagi pa rin kayong nasa puso ko. Alam kong masaya na kayo kasama ang apo ninyo,” ani Isabella. Napangiti siya at lumapit sa puntod.

Singit ni Maria sa kanyang kalmado ngunit nakamamatay na tono ng boses. Ang kanyang eleganteng pag-uugali ay kitang-kita pa rin. "Sige po, ginang," sabi ni Aishe at pagkatapos ay umatras mula sa kanilang harapan. Bumaling si Maria kay Ruby habang mahigpit na hinahawakan ang kanyang kamay, "nagpapasalamat ako sa Diyos dahil binigyan niya ako ng pagkakataong makita muli ang aking pinakamamahal na apo bago ako umalis sa mundong ito."

"You're more beautiful." Nilingon ko siya. Tumaas ang isa kong kilay. "Ang aga-aga, Carriuz." "What? It's true." Napapailing na lang ako sa kaniya. "Riza.." "Hmm?" "Look." Tinuro niya sakin ang nasa baba. At lumaki ang mata ko nang makita ang isang isla? Islet? Kitang kita mula rito ang white sand ng isla na iyon. Hugis lollipop.

Thalia’s Point of view “Sadyang ang buhay ay kay hirap unawain Walang hanggang kasiyahan Kaakibat ay kalungkutan Pangakong binitiwan Katumbas ay pag-asa Ngunit matamis na salita nagdulot ng matinding kapighatian Bakit kailangan na ako’y paasahin Kung iyong salita ay di kayang panindigan?”

Isasayaw ka sa ulap, damhin ang hangin Ang ihip na nagsisilbing himig natin Kasabay ng tibok ng mga puso nating Nagniningning ang mga bituin Nagniningning ang mga bituin... "Dahil nahanap na kita, pwede na ba kitang ligawan?"

Kaya umupo siya sa tabi nito at sabay silang nagdrowing. Hindi man sila nag-uusap nang marami, ramdam ni Isabela ang unti-unting pagtitiwala ng bata. Paminsan-minsan ay nagtataas ito ng tingin, sumasalubong sa kanyang mga mata. Hindi na ito agad umiiwas. Tumatango ito kapag ginagabayan niya, at may bahagyang ngiti sa mga labi. Isang simpleng sandali—ngunit sapat upang mapuno ng init ang kanyang puso.

He is still strumming his guitar but his eyes never left me. You're wanting me to show more interest To always keep a big bright smile Be that pinky little perfect princess But I'm not that type of child This time, I look at Seiya directly in his eyes. And the storm is rising inside of me Don't you that our worlds collide It's getting harder to breathe It hurts deep inside Memories keep flooding inside my head. Us, seating under that mango tree while singing with everyone. "So, guys! Guys! Listen to this, I just heard it accidentally and I immediately think of us!" Masayang sabi ni Ysa. She even flipped her hair in front of everyone, with her face, full of arrogance.

The heavens on both sides of the roads seemed like God's arms wide open, welcoming the travellers on their endless journey. Let me know if there's something I can do to fix it Let me know if you ever change, if you ever change your mind I can't promise you that I'll be waiting But for you, I'll leave anything behind We past by a series of bridges. The roads so wide and empty gave emphasis to the horizon. Bibihira ang mga sasakyan dahil lahat ay mabilis lang na dumaraan. The calmness I felt is just so unexplainable. Zephaniah's voice, the sunset, the long empty roads, and him, beside me. It felt like perfectly woven poetry.