Bisaya Poem Novels & Stories

sabi ni Roman, habang nakangiti at tinitingnan ang paligid. “Magandang umaga! Sana gutom ka,” tugon ni Iza, ang kanyang mga pisngi ay namumula sa ilalim ng kanyang titig. Ipinakita niya sa kanya na umupo sa mesa, kung saan maingat niyang inayos ang lahat. Habang siya ay umuupo sa upuan, hindi niya maiwasang mapansin ang paraan ng pagkinang ng kanyang mga mata sa pagka Curiosity at kasiyahan.

Aniya. Bumagsak tuloy ang mata ko sa itim na kabayong tumatakbo. Makintab ang makapal nitong itim na itim na balahibo. Napansin ko ang masukal na gubat na dinaanan namin, malalaki ang puno ang nakikita ko sa paligid. Wala na ding buhangin, ibig sabihin, medyo nakalayo na kami sa isla. Ilang saglit pang pag takbo ni Ambrosio ay may nahagip na akong mga kabahayan. May kung anong nabuhay na pag-asa ang aking puso sa iniisip na pwede ko silang hingian ng tulong.

Ang hilig niyang sumingit sa bawat birit kong kanta. "Mahal kita maging sino ka man!" Taas ng boses ko at natawa lang din si Tiya. "Nakakatawa ba ng boses ko, Tiya?" Humarap ako sa kanya at taas noo ko siyang tinitigan. Ibenandera ko ang katawan, at syempre pati na ang makinis at mahaba kong legs. "Sus, Ginoo! Kung labanan lang ito ng mga balyena tiyak panalo ka na!" kantyaw niya. Tumalikod agad siya at kinuha ang malaking basket.

Ang kaniyang nag-iisang Pretty Boy. ***** NASA tapat nang Quindlen University si Isla Biyernes ng hapon. Naghihintay siya ng traysikel na sasakyan niya pauwi nang isang pamilyar at mamahaling sasakyan ang huminto sa tapat niya. Mabilis niyang naramdaman ang paghuhurumentado ng dibdib niya. Parang pinasok iyon bigla ng maraming nagtatakbuhang daga, habang ang tiyan naman niya ay tila ba pinagpipiyestahan nang sandamukal na nagliliparang paru-paro.

muling sigaw ni Ysabel na nagpayaot parito sa dalampasigan at sa bukana ng resort. Bagamat nasa tubig ang balsa, ay yari ito halos lahat sa kawayan, kaya mabilis itong kakapitan gn apoy. Pagtingi nmuli niYsabel aa balsa ay lumalagablab na ang apoy.Tuyo ang lahat ng nasa ibabaw ng balsa kaya kumalat agad.

Tumango ako nang may determinasyon. "Hindi na ito tungkol sa akin, Mommy. Tungkol na ito kay Daddy. Ayaw kong magtrabaho rito habang alam kong nasa ganoong kalagayan siya." Tumango si Mommy. "I understand. Mag-ready ka na. Lilipad tayo pauwi ngayong gabi." Pagkauwi namin para mag-impake, biglang may dumating na bisita. "Hi, Trisha. Pasensya na kung biglaan ang pagpunta ko. Gusto lang kitang makita bago ka lumipad pa-Cebu," bungad ni Isaiah habang may dalang bouquet at isang cute na teddy bear.

“I’ll give you my Visa card and you can use it to shop or travel in any places here in Bali. Hindi ka tutunganga lang—” “I don’t want to be alone! Hindi mo ba maintindihan ‘yon?” “Isn’t it better for you to be alone than to be with me? Hindi ba’t halos isuka mo ang presensya ko? What happened to your fury, huh, Rosenda Marie?” “This isn’t about me anymore, Cayson Montemayor! Hindi mo ba naiintidihan kung papaano maglihi ang mga babae? I may not like you but the baby inside me wants and needs your attention!”

hahayst! Ayaw maalala ni Trsiha ang pangit na naing buhay. Tuningin ito sa amo na titig na tiitg pa rin sa kanya. "Oi friend na tayo baka nakakalimutan mo sir" Bulong ni Trisha. “Did you write that poem thinking of me Trish?” Jeon could not help but ask her. Her poems are so good and it hit him like she is telling his stories. The message is full of love and longing. Her poem reaches his inner soul as if this woman knew him for a long time.

Ang lamig ng boses na malambing at masarap sa pandinig at in short ANG GANDA NG BOSES NYA! "O, magandang diwata Sana'y may pag-asa Pag-ibig ko'y aking sinulat At ikaw ang pamagat Sana naman ay mapansin Himig nitong damdamin Na walang iba pang hinihiling Kun'di ikaw ay maging akin O, ang isang katulad mo Ay 'di na dapat pang pakawalan Alam mo bang 'pag naging tayo Hinding-hindi na kita bibitawan

Ako’y nakatayo sa lilim ng iyong yakap at halik Ngunit nalulunod pa rin At nangangarap na maanggihan man lang Ng pag-ibig mong binihag ng mga ulap Paano ba patitilain ang bagyo? Kung gusto mo lang ay ambon. - Ambon, Barbie Almadis *** “Vanity and I…” Anticipation is eating her. Kung ano man ang isasagot ng asawa will either make or break her.