Bisaya Poem Novels & Stories

“Basta kayang mag-commit, walang problema. Kung busy at hindi available, puwede namang magpasabi.” Napansin ko ang pagngiti ni Billy, hindi basta smile lang ha. Yung genuine, soft smile na may kasamang slight na tango, na parang sinasabing I’m serious. “Kaya mo ba, bro?” sabat naman ni Isaiah, sabay bagsak ng tingin kay Billy. Nakahinga ako ng medyo maluwag. At least may chance si Isaiah na mapaisip siya or mapaatras.

Bigla akong nagulat nang may narinig akong pamilyar na boses mula sa likuran. “This place is still as beautiful as I remember,” sabi ni Everisha, na nakangiti habang tinitingnan ang paligid. Napalingon ako at nakita siyang nakatayo sa tabi ng waterfalls, mukhang presko pa rin kahit bagong gising. Ang ngiti niya ay tila mas maliwanag pa sa araw. “Good morning,” bati ko. “You’re up early.” “Of course. I wouldn’t miss this view for anything,” sagot niya, sabay lakad papalapit sa akin.

If you’re confused, Sereia is Bisaya (Living in the Gensan, Philippines) and for those who couldn’t understand the language, I put the translation in every sentence na may Bisaya. Hope you’ll understand! Happy reading ♥️💜

I was walking home, Feeling the breeze touch my face Staring at the stars, Then I wonder if the moon ever felt alone. Ang boses niya ay banayad, buo, malalim at nakaka-akit. Yung tipong gwapo na siya pero dahil sa pagkanta niya ay mas nadagdagan pa ito. Hindi ko alam kung anong nararamdaman niya ngayon pero sigurado akong gusto niya ang kantang ito. It was glowing brightly, It speaks quietly, halo's screaming freely Will I get home safely?

utos niya dito. “Sige, Kuya. Ako ang bahala.” PAGBABA ng sasakyan ay sinalubong sila ng malamig na simoy ng hanging dagat. Napangiti si Luisa nang makita ang kulay asul na tubig na tila crystal na kumikislap dahil sa pagtama ng sikat ng araw. “This is beautiful,” sabi ni Levi nang bumaba ito mula sa kotse.

Ximena “I’m sorry po, Sir.” Mahina ang boses ni Isay, halos pabulong, habang nakayuko. Kita ang simpleng kilos niya na parang gusto niyang lamunin ng lupa lalo na at ramdam ko rin ang matalim na tingin na ipinupukol sa kanya ni Natasha. Para bang may babala at tila nagsasabing, ‘Don’t you dare mention me.’

sabi ko "But really, you have to get over this angst you have. Baka kung kaylan singkwenta kana eh saka mo maisipan na ayaw mo palang nag iisa sa buhay. Na mas masarap pala na may katabi sa gabi kahit pa nga sa umaga ay gusto mong sakalin ang katabi mong iyon" sabi ni Calix

Aniya. Bumagsak tuloy ang mata ko sa itim na kabayong tumatakbo. Makintab ang makapal nitong itim na itim na balahibo. Napansin ko ang masukal na gubat na dinaanan namin, malalaki ang puno ang nakikita ko sa paligid. Wala na ding buhangin, ibig sabihin, medyo nakalayo na kami sa isla. Ilang saglit pang pag takbo ni Ambrosio ay may nahagip na akong mga kabahayan. May kung anong nabuhay na pag-asa ang aking puso sa iniisip na pwede ko silang hingian ng tulong.

muling sigaw ni Ysabel na nagpayaot parito sa dalampasigan at sa bukana ng resort. Bagamat nasa tubig ang balsa, ay yari ito halos lahat sa kawayan, kaya mabilis itong kakapitan gn apoy. Pagtingi nmuli niYsabel aa balsa ay lumalagablab na ang apoy.Tuyo ang lahat ng nasa ibabaw ng balsa kaya kumalat agad.

“I’ll give you my Visa card and you can use it to shop or travel in any places here in Bali. Hindi ka tutunganga lang—” “I don’t want to be alone! Hindi mo ba maintindihan ‘yon?” “Isn’t it better for you to be alone than to be with me? Hindi ba’t halos isuka mo ang presensya ko? What happened to your fury, huh, Rosenda Marie?” “This isn’t about me anymore, Cayson Montemayor! Hindi mo ba naiintidihan kung papaano maglihi ang mga babae? I may not like you but the baby inside me wants and needs your attention!”