Bl Pregnancy

ปากซอยสี่ มีร้านขายบะหมี่ เจ้าของร้านกล้ามล่ำเป็นมัดๆ แต่สิ่งที่เด็ดกว่าเจ้าของร้านคือเมีย นามว่า'เกี๊ยว' วันไหนที่น้องเกี๊ยวใส่ขาสั้นมาเสิร์ฟบะหมี่วันนั้นร้านจะขายดีเป็นพิเศษ แต่วันต่อมาร้านปิด!!

เมื่อขี้เมากลัวเลือดอย่างแอลพนักงานโรงงานช่างยนต์เมาจนเกิดอุบัติเหตุเข้าโรงพยาบาลในเครือประกันบ่อยครั้งต้องมาเจอกับคุณหมอดุอย่างหมอแอลความวายป่วงจึงเกิดขึ้น ณ โรงพยาบาลริมหาด

"พอแล้วนาวิน เราจะไม่มีแรงอยู่แล้ว" "พี่ตัวหอมจัง ผมขอดมหน่อย" "นาวินนายจะหื่นตลอดเวลาไม่ได้นะ วันนี้หลายรอบแล้ว ยังไม่พออีกหรือ" "ผมยังไม่ได้พูดเลยว่าจะขอทำอีก แสดงว่าพี่อยากให้ผมทำอีกใช่ไหม" พระเอก - นาวิน หัวหน้าทีมวิศวกรออกแบบไฟแรงวัย 27 ปี รูปร่างสูง ขาว ตี๋ ใส่แว่น มีบุคลิกเป็นคนเงียบเงียบ หน้านิ่ง พูดน้อย ไม่ค่อยชอบแสดงความรู้สึก แต่ถ้าเป็นคนพิเศษของใจ เค้าจะกลายร่างเป็นเจ้าลูกหมาโกลเด้นตัวโตที่แสนจะขี้อ้อน เอาใจเก่ง และจ้องจะเลียปากเจ้านายอยู่เรื่อยไป นายเอก - ณัฐฏ์ ผู้ชายผู้จัดการฝ่ายขายมือหนึ่งของบริษัทวัย 29 ปี รูปร่างสูงโปร่ง คิ้วหน้า ตาโต ยิ้มมีเสน่ห์ พูดเก่ง อัธยาศัยดี เป็นที่รักของทุกคนที่ได้รู้จัก ได้พูดได้คุยด้วย และชีวิตที่แสนสนุกสนานของเขาต้องเปลี่ยนไป เมื่อเขาถูกโอนย้ายให้มาทำงานประกบคู่กับคุณวิศวกรหนุ่มหน้านิ่ง ที่ใครๆก็ว่าเขาคนนั้นโหด แต่เอ๊ะ..ทำไมไม่เหมือนกับสิ่งที่เขาเห็นเลย **พระเอก ที่คนอื่นเห็น = สุนัขพันธุ์บางแก้ว** **พระเอก ที่นายเอกเห็น = สุนัขพันธุ์โกลเด้น**

ก็ไม่เคยบอกไหมว่าเป็นอัฟฟ่า พวกนายก็แค่ตัดสินกันไปเองทั้งนั้นแหละ จาก ‘คู่กัด’ สมัยมัธยม สู่ ‘บัดดี้ร่วมแล็บ’ และ ‘รูมเมท’ ในรั้วมหาลัย? เรื่องวุ่นๆ จึงเริ่มต้นขึ้นเมื่อ ด้าย ได้รู้ความลับว่าที่จริงแล้วอัลฟ่าที่เขาคอยจิกกัดมาตลอด กลับเป็นโอเมก้าพิเศษที่ทำให้ไม่มีอัลฟ่าคนไหนรู้ได้เลยว่าเขาไม่ได้มีเพศรองอย่างที่คนทั่วไปเข้าใจกัน

"ผมไม่อยากเป็นฆาตกรนะ" ชายหนุ่มอายุยี่สิบสองปีดันถูกส่งตัวเข้ามาเป็นพระเอกในนิยายคลั่งรักซาดิสม์ซะได้ ไม่รู้แหละส่งเขามาอย่างไม่เต็มใจใครจะไปยอมทำตามเนื้อเรื่อง!!!

ว่ากันว่าอัลฟ่าและโอเมก้าต่างดึงดูดกันด้วยกลิ่นฟีโรโมน แต่ทว่าโชคชะตากลับเล่นตลก เมื่อพวกเขาต่างดึงดูดกันด้วยโรคประหลาดที่ต่างฝ่ายต่างพึ่งพากัน แยกขาดจากกันไม่ได้

As my due date approached, a massive discrepancy surfaced in the Galante family's arms accounts. The leadership made a swift decision. They sent me, Sophia Vitale, the Don's wife, the woman everyone claimed had nothing better to do, to personally inspect the armory and verify the inventory. I believed it was a routine check. I never imagined my husband's godsister, Monica Leone, would use it as cover to blow up the entire armory. The explosion was deafening. Fire ripped through the sky. Concrete collapsed around me, crushing my body as a searing pain tore through my abdomen. I did not call my husband on his highest-priority private line. Instead, I sent a distress signal to my father. In my previous life, the moment the explosion occurred, I had used that same priority channel to call my husband. The child had survived. Monica had been obliterated in the blast. My husband had claimed he did not blame me. He had said Monica was an outsider and that an heir mattered more. He had spared no expense, hiring elite obstetric specialists to monitor me day and night. He had told me to stay calm and wait for delivery. Then, on the day I went into labor, he personally locked me and the baby inside an abandoned warehouse drenched in gasoline and burned us alive. "If you hadn't deliberately delayed, she wouldn't have died. Do you really think playing the innocent victim could fool me? Dream on," he said. "You like playing with fire so much? Fine. I'll let you experience her despair yourself." When I opened my eyes again, I was back at the armory, at the exact moment of the explosion.

I’m a werewolf, eight months pregnant with my vampire mate's hybrid child. When the contractions hit, my vampire mate, Justin, locked me in an ice coffin carved with runes meant to suppress childbirth. I screamed. I begged him. He just said, "Wait." But this was all for his childhood sweetheart. Isolde. The pureblood vampire had used dark blood magic to carry his pure-blood heir without having sex. The first vampire child born in a millennium would receive the Progenitor's ultimate blessing. It would purify the bloodline. It would break a curse generations in the making. "That honor belongs to Isolde's child," Justin said, his voice pure ice. "You already have my love, Gracie. This coffin just ensures you give birth after her." The pain of the contractions tore through me. I begged him to take me to the Bloodspring Sanctuary. He leaned in, his cold fingers gripping my chin. "Stop the act. I should have seen it sooner. You never loved me. You were an outcast in the werewolf world. You only wanted my power and my title." "You're so desperate you'd risk our child with your savage wolf tricks, just to ruin a pureblood's blessing... You're poison." Tears streamed down my face. I trembled, my voice shattering. "The baby's coming—I can't stop it. Please, I'll make a blood oath. I don't care about the blessing. I just want you!" He scoffed, a hint of pained betrayal in his eyes. "If you loved me, you wouldn't have run to my mother. You wouldn't have poisoned her mind against Isolde." "I'll be back after she receives the blessing. After all, the child you're carrying is mine, too." He stood guard outside the sanctuary where Isolde's ritual was taking place. He didn't give me another thought. Not until he saw the halo of the blessing crown Isolde. He ordered his blood thrall to release me. But the thrall's voice trembled with terror. "My lord… Lady Gracie and the child… their life signs… they're gone." In that instant, Justin’s world shattered.

จะเกิดอะไรขึ้น เมื่อคนที่ไม่ชอบขี้หน้ากันทั้งยังเคยมีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน ต้องมาเจอหน้ากันแทบทุกวันด้วยเหตุจำเป็นบางอย่าง 'น่านฟ้า' ลูกชายเจ้าของไร่องุ่นและ 'เฟยหลง' ลูกชายเจ้าของโรงสีใหญ่ เรียกได้ว่าเจอกันเมื่อไหร่พร้อมใส่นวมขึ้นสังเวียน ขิงก็ราข่าก็แรง เริ่มแรกตีกันแทบตาย พร้อมจดชื่อลงบัญชีหนังหมาทุกวินาที แต่พอได้อิงแอบแนบชิดกลับเกิดความรู้สึกปั่นป่วนขึ้นกับทั้งคู่ เขาคงไม่ได้ชอบคู่กัดของตัวเองเข้าแล้วใช่ไหม?!

รับจ้างเลี้ยงลูกให้เค้า สุดท้ายได้เป็น "เมีย" คุณเค้าซะงั้น คุณรัน [35 ปี] & อาคิน [25 ปี] 🍼 น้องฌอน [3 ขวบ] อาคิน ตัดสินใจลาออกจากงาน เพราะทนไม่ไหวกับป้าหัวหน้าที่แสนจะท็อกซิก ลาออกทั้งที่ยังไม่ได้หางานใหม่ แต่อาคินคิดว่าอดตาย ยังดีกว่าประสาทกิน แต่งานสมัยนี้ก็หายากเสียเหลือเกิน ประกาศรับสมัครพี่เลี้ยงเด็ก กับคุณสมบัติที่ใครอ่านแล้วต้องงง คุณสมบัติเดียวที่ผู้ว่าจ้างต้องการคือต้องเป็น ‘ผู้ชาย’ เท่านั้น “ฉันตกลงรับนาย ถ้านายยอมรับข้อแม้ทั้งหมดได้” “เงินเดือนชั้นให้มากกว่าที่เก่าสองเท่า กินอยู่ที่นี่ไม่ต้องเสียอะไร เบิกเพิ่มได้ทั้งหมด” ขอเสนอดีขนาดนี้มีหรือที่อาคินจะปฏิเสธ แต่มันชักจะยังไง ๆ อยู่นะ...