Dark Romance Novels & Stories

เมื่อถูกรุ่นพี่ร่วมสถาบันกล่าวหาว่า “ซื่อบื้อ” คุณหนูคีพลุคอย่างเธอจึงตัดสินใจพิสูจน์ ว่าเธอไม่ได้ไร้เดียงสาอย่างที่เขาคิด “ความสัมพันธ์นี้… มิขอให้เรารู้กันแค่สองคนนะคะ”

ขวัญข้าว ทะลุมิติมาเป็นนางร้าย ในนิยายที่เธออ่าน แถมยังอยู่ในตอนที่เสียตัวให้พระรองสุดเย็นชา และ ไม่ชอบเธอ นั้นคือต้นเหตุของความเจ็บปวดที่นางร้ายจะได้รับ

นักฆ่าสาวผู้เย็นชาต้องมาอยู่ในร่างหญิงสาวขยะไร้ค่าที่กำลังถูกคู่หมั้นหาทางทอดทิ้ง คนไร้ความสามารถเช่นนางต้องมาต่อสู้เพื่อความอยู่รอดของตระกูลไม่ว่าต้องแลกด้วยสิ่งใดก็ตาม

คำโปรยปราย 'น้องสาว' คำนี้เธอเริ่มใช้ตั้งแต่ได้พบเจอกับเขา... ส่วนคำว่า 'พี่ชาย' คือสถานะที่เขา 'ไม่ต้องการ' ใช้กับเธอ น้องแพร: เดี๋ยวนี้...พี่เคนชอบทำ ให้ฉันใจเต้นแรงอยู่เรื่อยเลย พี่เคน: น้องสาวผม ผมหวง ผู้ชายคนไหนก็ห้ามแตะ ห้ามมอง ...และก็ห้ามยุ่งกับเธอเด็ดขาด! และจะหาว่าผม 'ไม่เตือน'

เพราะถูกคู่หมั้นและรุ่นน้องคนสนิททรยศหักหลัง ดารัณญา จึงหนีไปเลียแผลใจไกลยังเชียงคาน เมืองเล็กๆ ทว่ายังคงไว้ซึ่งขนบธรรมเนียมประเพณี แถมยังทำให้หัวใจที่แตกสลายกลับมาเต้นได้อีก เพราะ เขา คนที่ถูกเธออ้างว่าเป็น แฟนใหม่ต่อหน้าอดีตคู่หมั้น *คนสองคน เมื่อได้มีโอกาสใช้เวลาร่วมกัน ในบรรยากาศสวยงามและเป็นใจ มีหรือหัวใจที่อ่อนแอจะไม่อ่อนไหว *ใครที่ชอบแนวฟิลกู๊ด เรียบเรื่อย ดราม่านิดหน่อย พระเอกพูดจาคะขา มีมุขหยอดจีบกันไปมาคุณเลือกถูกแล้วค่ะ นิยายเรื่องนี้ตอบโจทย์ค่ะ “เชื่อแล้วว่าฮ็อตจริง” เมื่อแขกเดินกลับไปเขาจึงเอ่ยแซวคนตัวเล็กที่ทำหน้าที่ปิ้งย่างด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่มือที่ยังพาดบนไหล่กลับไม่ยอมเลื่อนออก “ช่วยไม่ได้ ก็คนมันสวย” เธอพูดทีเล่นทีจริงแล้วใช้มือสะบัดผมทำท่าประกอบ จนชายหนุ่มอดหมั่นไส้ไม่ได้ ยื่นมือที่พาดบ่าไปลูบผมเธอเบาๆ “ใช้พี่เป็นข้ออ้างห้ามผู้ชายมาจีบแบบนี้พี่จะคิดจริงแล้วนะ” “พูดแบบนี้ตกหลุมรักรัณแล้วเหรอคะ” เธอเอี้ยวตัวช้อนตาขึ้นมองใบหน้าครึ้มเคราอย่างยั่วยวน นัยน์ตาคมจ้องเธอกลับอย่างไม่แพ้เช่นกันกลับเป็นฝ่ายเธอเสียเองที่หลบสายตาคู่นั้นวูบ

แม่ทัพไร้พ่ายอย่างเขา ต้องแต่งงานตามสัญญาหมั้นหมายกับเจ้าสาวที่ได้ชื่อว่าเป็นสตรีที่เรียบร้อยอ่อนหวาน แต่ที่อยู่ตรงหน้าข้านี่คือสิ่งใด ''เรียนท่านแม่ทัพ ฮูหยินน้อยหายไปขอรับ''

“ที่ข้าแต่งกับเจ้า ก็เพียงเพื่อรับผิดชอบ ดังนั้นสิ่งใดที่เป็นหน้าที่ ข้าจะไม่อาจบ่ายเบี่ยง” ประโยคนี้คือสิ่งที่ อวิ๋นเหยาเหยา ต้องทนฟังจากปากของ เฉินอู๋หมิง มาชั่วชีวิต ฟังเสียจนหูแว่วเอียนและชินชาดั่งเสียงลมพัดผ่าน จวบจนวาระสุดท้ายที่ลมหายใจจะปลิดปลิว อวิ๋นเหยาเหยาได้แต่ทอดถอนใจพลางคิดในใจว่า ‘ช่างหัวความรับผิดชอบพรรค์นั้นปะไร! ชาติหน้าข้าขอสาบาน... จะต้องแต่งให้แก่บุรุษที่รักข้าจนจะเป็นจะตายให้จงได้’ ทว่าใครจะคาดคิด เพียงหลับตาลงแล้วลืมตาขึ้นอีกครา นางกลับย้อนเวลากลับมาเมื่อหลายปีก่อน! ยามที่ต้องเผชิญหน้ากับบุรุษผู้นั้น... ผู้ที่กำลังจะเอ่ยคำว่า ‘รับผิดชอบ’ ใส่หน้านางอีกครั้ง ครานี้นางหาได้รั้งรอไม่ นางตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวที่จะเป็น ‘กิ่งท้อแดงปีนข้ามกำแพง’ เสาะแสวงหารักใหม่ให้รู้แล้วรู้รอดไป! ... นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องสมมุติ

หลี่เหม่ยถิง เกิดอุบัติเหตุหลับไหลไป 1 เดือนแต่ดวงจิตกลับข้ามมิติติดตามดูจุดจบไม่สวยนักของตัวเธอในต่างโลกนานนับ 10 ปี ฟื้นกลับมาอีกครั้งเธอจะไม่เชื่อฟังทั้งแม่ไม่แท้และนังน้องดอกบัวขาวอย่างโง่งมอีก

ทะลุมิติมาไม่ทันไร ก็ถูกกล่าวหาให้อับอาย ถ้ารำคาญใจนักเช่นนั้นนางจะไม่ตามตื๊อเขาแล้ว แต่ทำไมกลายเป็นเขามาตอแยนางแทนล่ะ

เธอรอให้เขากลับมา โดยไม่รู้เลยว่าการกลับมาของเขานั้นจะสร้างความเจ็บปวดอันแสนยิ่งใหญ่ให้กับเธอ