Florida Kilos Lyrics

Sa edad na 19, gumuho ang mundo ni Eliana “Yana” Ledesma. Biglang namatay ang ama, at lahat ng ari-arian nila misteryosong napunta sa kanyang malupit na madrasta. Pinalayas siya at ilang araw syang nagpalabuy-laboy sa kalsada. Isang gabi, muntik na siyang mapahamak… Mabuti na lang ay nailigtas siya ng isang estranghero. Si Adrian Villaverde. Siya ang kasalukuyang CEO ng Villaverde Group. Isang bilyonaryong laging nasa front page ng dyaryo. Hindi lang dahil sa galing niya sa negosyo kundi dahil sa misteryong bumabalot sa pagkawala ng dati niyang asawa na si Leira. Habang nakikituloy si Yana sa puder ni Adrian, nagulat siya nang bigla itong nag-abot ng kontrata na kailangan nilang magpakasal. Hindi kailangan magkaroon ng seremonya, sex, o kahit damdamin man lang. Sa papel lang talaga. Pero habang tumatagal ang pananatili niya sa mansyon, mas dumarami ang tanong kaysa sagot: Pinili ba sya ni Adrian pakasalan dahil kamukha niya ang ex-wife nito? Ano ba talaga ang dahilan ng biglaan na pagkawala ni Leira? At bakit sa bawat kilos ni Adrian, parang may pinipigilan itong sabihin? Kasabay ng paglalapit ng loob nila ni Adrian, isang bagay ang hindi maikaila ni Yana… Mas dumadami ang mga tanong kaysa sagot. Kailangan niyang maging mapagmatyag kung gusto niyang makasiguro na ang lalaking pakakasalan niya ay hindi isang halimaw na nagpapanggap lang.

“They are obviously my children” usal ni Juancho kay Orelia. Natigilin ang babae at naibagsak ang inaayos na mga bulaklak. ”Ano ang ibig mong sabihin?Ni hindi nga kita kilala!” iwas tinging depensa ni Orelia sa lalaki at agad niyang itinago ang dalawang bata sa kanyang likuran. “Hmm, hindi nga ba ikaw yon? But why do these children have my face then?” paninindigan ni Juancho. Pilit na nagpapakita ng matapang na mukha si Orelia, desidido na siyang hindi masangkot sa lalaki matapos ang isang gabi ng pagkakamaling iyon. Mamamatay muna siya bago niya hayaang mapasakamay ng lalaki ang kanyang mga anak. “Or would you rather have me let you remember what transpired that night,” usal ng ni Juancho sabay ng pag haplos sa mga labi ni Orelia gamit ang kanyang daliri. “Don’t touch our mom you bad guy!” biglang pumigitna ang batang babae at pilit na itinulak si Juancho. Nakasunod rito ang takot na batang lalaki. Laking gulat ni Orelia sa biglaang kilos ng mga bata kaya hindi niya napigilan ang agarang paghawak ni Juancho sa mga ito. Handa na siyang itulak ang lalaki at bawiin ang bata nang nakita niya ang mga mata ni Juancho na nakatitig sa kambal, ang malamig at walang emosyon nitong mga mata ay napalitan ng lambot. Ito ay mga matang matagal niya ng hindi nakikita, ang mga matang minsan ng nagpapabilis sa tibok ng kanyang puso. Saksihan ang mainit, matamis at masakit na relasyon ng dalawang mag kaibang indibidwal mula sa magkasalungat na estado ng buhay. Ang kanilang katapusan ba ay magsisimula sa ligaya o patuloy na magbabadya ang paghihirap sa kanilang mga buhay?

A los 24 años, Sonia Sánchez medía 1.70 m y pesaba 90 kilos. A los 25, seguía midiendo 1.70 m, pero ya había bajado a 50 kilos. En solo un año, perdió 40 kilos y pasó de ser el hazmerreír de todos a convertirse en el centro de todas las miradas. Tenía una cintura fina, curvas perfectas, piernas largas, piel clara y un rostro precioso. Por sentarse en la mesa equivocada durante una cita, terminó casándose con Javier Cejudo, el heredero de la familia más poderosa de la capital. Javier era famoso por ser frío, severo y exigente; jamás se le veía cerca de una mujer. Todos esperaban verla fracasar. Decían que esa familia la echaría tarde o temprano. Pero la realidad era muy distinta: noche tras noche, Javier perdía el control con ella, la besaba con una pasión feroz y la dejaba temblando, sin aliento… *** Javier era guapo, rico, con abdominales marcados y un físico imponente. Se había casado con Sonia como parte de una alianza empresarial, y su idea de un matrimonio ideal era sencilla: respetarse y no meterse en la vida del otro. En la cama, eran fuego puro: intensos, ardientes y completamente entregados. Pero, fuera de ella, apenas parecían pareja: cordiales, distantes, casi como dos desconocidos. A Sonia parecía no importarle si él tenía gripe, dolor de cabeza o hasta un esguince; lo único que decía era: —Cuídate. Si él se iba de viaje de negocios durante un mes entero, Sonia no le mandaba ni un solo mensaje. Ella le daba toda la libertad del mundo, pero él se sentía cada vez más insatisfecho. Cuando volvió de uno de sus viajes, le impuso tres reglas. A partir de entonces, todos los días, como mínimo, Sonia tenía que abrazarlo veinte veces, besarlo cuarenta y llamarlo "esposo" ochenta veces. Y, si no cumplía, se aplicaría la cuarta: hacer el amor trece veces en una sola noche. Sonia no lo entendía. Si su matrimonio era solo una fachada, ¿por qué tenía que abrazarlo, besarlo y llamarlo "esposo" todos los días? Javier le tomó los pies helados y se los colocó sobre el abdomen para calentárselos. —No quiero seguir fingiendo. Quiero que seamos una pareja de verdad. Quiero enamorarme de ti… y que tú también te enamores de mí. Quiero que tengamos un bebé.