Format Bon Kosong

Warning!! 18+, gay couple yang melindungi protagonis kita, violence, bad word. Arimbi Bagas Wijaya, gadis kecil berusia 3 tahun yang harus hidup dalam kebohongan orang-orang yang ada di sekitarnya baik mereka memiliki maksud yang baik atau harus menyalahkan gadis kecil itu untuk hal yang tidak ia mengerti setelah sang mama koma. Kembali dengan ingatan yang dihapuskan agar ia bisa hidup normal, gadis kecil itu harus tumbuh bersama keluarga yang begitu pandai memerankan lakon-lakon tanpa naskah meski Arimbi hanya anak berusia 3 tahun yang bahkan tak mengerti kenapa sang mama tiduran di depan tangga dengan tubuh mendeingin. Gadis kecil yang akan dan harus merasa bersalah atas apa yang terjadi pada sang mama dan dunia harus mengetahui karena itu yang diinginkan keluarganya sendiri! Penghianatan, cinta yang buta, memaksakan kehendak, pertalian darah, keserakahan, kerinduan dan pengharapan kosong, kasih yang tulus. Bisakah Gadis kecil itu tumbuh dengan Normal? mampukah ia tersenyum sepenuh hati setelah tahu apa yang sesungguhnya terjadi? Ataukah ia akan menjadi wanita paling menakutkan yang akan membawa kehancuran pada keluarga yang merenggut sang mama darinya lalu hancur bersamanya?Udah penasaran? baca dong minimal 5 bab ye! Maturnuwon.

21++ Cerita dewasa!!! Bijaklah memilih bacaan! "Aku... mencarimu untuk berterima kasih," ucap Luna pelan, hampir ragu. Luke baru mengangkat pandangan dan tatapannya turun, pelan, tidak sopan, seolah sedang menilai Luna. Merah gaunnya memotong hitamnya ruangan seperti luka yang belum menutup. "Berterima kasih?" tanya Luke, suaranya berat. Luna menggenggam jemarinya sendiri, caranya berdiri terlalu lurus dan kaku. Tidak ada senyum dan tidak mendekati Luke. Ia seperti seseorang yang datang ke ruang pengadilan. "Ya. Berterima kasih karena akhirnya aku mendapatkannya dan semua itu tidak akan terjadi jika bukan karena kamu," ucapnya hampir parau. Luke menyandarkan punggungnya ke sofa. Satu kakinya bergeser, memberi ruang kosong di sampingnya—gerakan kecil, hampir tak terlihat, tapi penuh makna. Sementara bibirnya mengulas senyum licik yang sangat samar. "Terima kasih tidak membutuhkan gaun seperti itu," ucapnya datar. Merah gaun itu bukan sebagai godaan yang ia minta, tapi sebagai tanda Luna tidak sedang bermain melainkan sedang belajar berjalan di wilayah yang salah. Dan Luke tahu—perempuan di hadapannya belum menjadi monster, tapi sudah berhenti menjadi korban. "Namun, kau datang sendiri, dengan warna yang sangat berani. Di duniaku, ini disebut undangan," lanjut Luke dengan tenang.

J'étais le chef Bêta d'Alpha Damien. Pendant six ans, j'ai été sa partenaire au lit et sa seconde. Lorsqu'il a annoncé notre cérémonie d'accouplement, toute la meute a fêté l'événement. Mon rêve était enfin à portée de main. Mais ensuite, à l'extérieur de sa salle des trophées privée, je l'ai entendu se vanter de ses « essais de Luna ». Et comme ça, j'ai appris la vérité. Je n'étais pas sa seule et unique, j'étais l'une des trente candidates. Il avait passé un mois avec chacune d'entre nous, évaluant nos corps, notre soumission, nos performances. Mon score ? Plus bas que celui d'un Oméga, plus bas que celui de Lilou. « Baiser Lilou était incroyable ! » s'est-il vanté. « J'avais du mal à m'en détacher. Puis j'ai regardé Élise, si raide, si contrôlée, et je me suis juste... ennuyé. » La glace a inondé mes veines. Mon corps s'est figé. Six ans de dévotion, d'innombrables nuits passées dans ses draps, tout cela ne valait pas plus qu'un frisson bon marché et une louve qui savait s'agenouiller. Mon chagrin d'amour s'est transformé en glace. J'ai envoyé un message à un Alpha qui m'avait désirée il y a longtemps. « Adrian, tu as dit un jour que ton offre d'accouplement était permanente. Est-elle toujours valable ? Damien et moi nous sommes fini maintenant. »

Elena, seorang wanita cerdas menjadi bodoh setelah bertahun-tahun terjebak dalam cinta sepihak bersama dengan suaminya. Dia meninggalkan dunia cemerlangnya sebagai seorang nona muda kaya hanya untuk mengejar cinta dari suaminya, Marco Sebastian. Di malam hari jadi pernikahannya, Elena datang ke kantor sang suami untuk memberi kejutan. Namun siapa yang sangka jika di malam itu bukan suaminya yang terkejut, namun dia yang mendapatkan kejutan hebat. "Setelah hari-hari yang aku habiskan untuk mengejarmu, ternyata ini yang kau lakukan di belakangku! Kau bilang wanita itu hanya sekretarismu, tapi ternyata wanita ini tidak lebih dari seorang pelacur untuk menyenangkanmu! Aku membencimu, Marco!" teriak Elena penuh kemarahan, menatap suaminya dengan pandangan penuh kebencian, sebelum akhirnya berlari meninggalkan suaminya yang tertegun, dengan kue anniversary yang hancur berserakan di lantai. Elena berlari tanpa arah, didorong oleh rasa frustrasi dan sakit hati yang mendalam. Pikirannya yang kosong membawanya pada pemikiran untuk menabrakkan diri ke mobil yang melintas di jalan, sebagai cara untuk mengakhiri semua kekacauan dan rasa sakit yang dia rasakan dalam hidupnya. "Aku tidak ingin mencintaimu lagi, Marco!" lirih Elena menangis, sebelum tubuhnya terpental keras di atas jalanan aspal, dengan darah yang mengalir setelah dirinya tertabrak oleh mobil.

Après la Grande Guerre entre les Humains et les Bêtes, un accord était conclu : le monde serait désormais gouverné par les Hommes-Bêtes. Tous les cent ans, une union sacrée était scellée entre les deux races, et celui ou celle qui donnerait naissance en premier à un enfant hybride deviendrait le dirigeant de la prochaine génération. Dans ma vie antérieure, j'avais choisi d'épouser Jordan Malet, le fils aîné du Clan des Loups, réputé pour sa passion fidèle. Je lui avais donné un Homme-Bête au sang sacré de loup blanc. Notre enfant était devenu le successeur désigné de l'Alliance Humano-Bestiale, et Jordan avait logiquement acquis un pouvoir absolu. Ma sœur Denise Vasseur, elle, séduite par la beauté des Renards, avait épousé l'aîné du Clan des Renards. Mais ce dernier, au cœur volage et à la vie dissolue, lui avait transmis une maladie et l'avait rendue stérile. Dévorée par la jalousie, Denise avait mis le feu à notre demeure et nous avait brûlés vifs, moi et mon jeune fils… Quand j'ai rouvert les yeux, je me suis retrouvée le jour même de l'union entre Humains et Bêtes. Denise, plus rapide cette fois, s'était déjà glissée dans le lit de Jordan. Oui, elle aussi s'était visiblement réincarnée. Mais ce qu'elle ignorait, c'était que Jordan, derrière son apparente noblesse, cachait une nature brutale et violente. Il n'avait jamais été, et ne serait jamais, un bon partenaire !

Il m'a exécuté pour trahison. La déesse de la Lune m'a donné 100 jours pour prouver mon innocence, dans le corps de quelqu'un d'autre. L'alpha Kieran Drake a tué sa compagne il y a deux ans. Il a cru les preuves. Il a cru les mensonges. Il m'a transpercé le cœur d'argent sans hésiter. Maintenant, je suis de retour, piégée dans le visage d'une étrangère, et son loup reconnaît ce que son esprit refuse d'accepter : **je suis toujours sa compagne.** Mais je ne suis pas ici pour me réconcilier. Je suis ici pour découvrir la vérité. Quelqu'un m'a piégée. Quelqu'un d'assez proche pour falsifier des lettres, manipuler des témoins et s'en tirer à bon compte pendant que je mourais. Et cette personne est toujours là, empoisonnant mon compagnon, détruisant ma meute de l'intérieur. Il me reste 100 jours avant que ce corps emprunté ne me lâche. 100 jours pendant lesquels mes souvenirs disparaîtront un à un, notre premier baiser, le visage de ma sœur, et même mon propre nom. 100 jours pour dévoiler un complot, sauver l'Alpha qui m'a assassinée et décider si le lien qui nous unit mérite une seconde chance. **Le problème ?** La culpabilité de Kieran est aussi dangereuse que son amour. Et le monstre qui a orchestré ma mort ne me laissera pas survivre une seconde fois. On dit que l'amour vaut la peine de mourir, mais le mien exige que je vive.

Les murs suintent l’humidité et l’odeur de lessive bon marché. Ici, les journées se ressemblent, rythmées par les hurlements des gardiens et les murmures des détenues. Mais depuis son arrivée, Léo est une anomalie dans ce monde de femmes. Lui, le seul homme dans cet univers carcéral féminin, détonne. Trop sûr de lui. Trop calme. Trop… fascinant. Les premières semaines, il a essuyé les regards en coin, les provocations, les tests. Mais il a tenu bon. Parce qu’il sait survivre. Parce qu’il sait se battre. Ce soir, dans la cour, l’atmosphère est électrique. Mira, assise sur un banc, le fixe, mâchoire serrée. Depuis qu’il a posé les yeux sur Sasha, une brune au regard brûlant, la tension monte. Ici, l’amour et la passion sont des feux de paille qui enflamment tout sur leur passage. Et Mira n’aime pas partager. Léo le sait. Mais il ne recule pas. — Tu te prends pour qui ? crache Mira en s’approchant, son gang derrière elle. Il se lève lentement, un sourire au coin des lèvres. Il n’a pas peur. Il a connu pire. — Je prends ce que je veux, répond-il, voix posée. Sasha, à quelques pas, le regarde, fascinée. Il la veut, et elle le sait. Mira ne supporte pas ce défi silencieux. Son poing part, rapide, furieux. Léo l’évite de justesse et riposte. L’impact claque, Mira titube, mais ne lâche pas l’affaire. Elle revient à la charge, et bientôt, la bagarre éclate sous les cris des détenues qui encerclent la scène.

Caca Aurora Tifani atau orang-orang di sekelilingku biasa memanggil Caca, aku tak pernah menyangka hidupku akan berubah menjadi mimpi buruk setelah dijual oleh ibu tiriku sendiri. Di usia tujuh belas tahun, aku dipaksa menikah dengan putra seorang wanita kaya raya yang memiliki mata tajam seperti ular dan senyum yang tak pernah benar-benar sampai ke mata. Orang-orang bilang, aku beruntung karena akan menjadi menantu keluarga terpandang. Tapi kenyataannya jauh lebih mengerikan dari yang kubayangkan. Suamiku, pria yang bahkan belum pernah kutatap langsung wajahnya, dikurung dalam sebuah kamar gelap di sayap timur rumah besar itu—sebuah ruangan yang selalu tertutup rapat, lembap, dan sunyi, seolah menyimpan rahasia kelam yang tak boleh diusik. Mereka bilang dia sakit. Tapi tak ada dokter yang berani memeriksanya. Tak ada pelayan yang selamat setelah masuk ke ruangannya. Setiap yang masuk… tidak pernah keluar dalam keadaan sama. Beberapa hilang tanpa jejak. Sisanya, ditemukan dalam keadaan mengenaskan—penuh luka, pandangan kosong, atau sekadar tubuh dingin yang tak bernyawa. Kini, aku adalah istrinya. Dan waktuku tinggal sedikit sebelum aku harus masuk ke kamar itu… ke dalam kegelapan yang bahkan cahaya pun takut memasukinya. Apa sebenarnya yang disembunyikan keluarga ini? Siapa sebenarnya pria yang kini menjadi suamiku? Dan... kenapa aku merasa semua ini bukan kebetulan?

Di sebuah desa kecil yang terhampar di lereng gunung, hiduplah seorang pemuda bernama Takeshi. Dari kecil, Takeshi telah dibesarkan di dojo kecil di desa itu. Dia bermimpi untuk menjadi seorang pendekar pedang yang hebat, seperti yang sering digambarkan dalam cerita-cerita legendaris yang didongengkan oleh orang tua desa. Takeshi adalah sosok yang teguh dan bersemangat, meskipun sering dianggap terlalu naif oleh rekan-rekannya yang lebih tua. Wajahnya yang penuh dengan semangat dan mata yang berbinar-binar ketika mendengar kisah-kisah pahlawan zaman dulu menjadi ciri khasnya. Namun, di balik keberaniannya, Takeshi masih belum memiliki keterampilan yang cukup untuk dianggap serius sebagai seorang pendekar. Di dojo, Takeshi sering menjadi sasaran cemoohan dari rekan-rekannya yang lebih mahir dalam seni bela diri. Mereka meremehkan tekadnya yang kuat, menyebutnya sebagai "pemimpi bodoh" yang tidak mampu menghadapi kenyataan kejam dunia luar. Meskipun begitu, Takeshi tidak pernah kehilangan semangatnya. Baginya, impian menjadi seorang pendekar pedang bukanlah sekadar fantasi kosong, tetapi tujuan hidup yang sesungguhnya. Saat usianya mencapai 17 tahun dia pergi dari Dojo itu untuk mencari pengalaman baru karena dia berpikir tidak akan berkembang di lingkungan yang buruk itu. Di perjalanannya, Takeshi mendengar pembicaraan tentang katana pusaka, katana yang sudah sering di gunakan oleh pendekar pendekar pedang terdahulu, dia lalu tertarik untuk mencari katana itu, mengahadapi segala rintangan yang ada.

Doni terjebak dalam cinta lokasi dengan seorang model cantik bernama Dona dalam project sebuah syuting iklan. Perkenalan yang manis berlanjut ke pertemuan-pertemuan intens dan panas yang lain membuat Delon merasa nyaman. Doni akhirnya menikahi Dona secara siri menjadi istri keduanya. *** “Angkat dulu, Sayang. Mana tahu panggilan penting,” ucap Dona. “Tidak ada yang lebih penting bagi ku saat ini selain hal ini, Sayang.” “Angkat dulu sayang. Nanti kita bisa teruskan sampai puas.” Dona bangkit dari baringnya dan duduk menghadap Doni. Doni menggeram. Dengan terpaksa dia beranjak dari sofa menuju meja tempat dia meletakkan tasnya dan mengambil ponselnya. “Jihan,” ucap Doni sambil melihat ke arah Dona. Dona mengerti maksud ucapan Doni. Dengan cepat dia mengangguk dan memakai kembali pakaiannya. “Halo sayang,” ucap Doni begitu mengangkat panggilan telepon dari istri pertamanya itu. Dona tersenyum sinis mendengar pembicaraan Doni pada Jihan. Dona berdiri dan melangkahkan kakinya ke dapur untuk mengambil air minum. Tenggorokannya tiba-tiba terasa kering. Dona menghabiskan satu gelas penuh air minum dingin. Diraihnya kursi di meja makan dan duduk sendiri disana. “Lihat saja Jihan, akan kamu rasakan kepedihan yang aku rasakan dulu. Kamu harus menerima pembalasan atas perbuatan kejammu terhadap aku sepuluh kali lipat dari yang aku rasakan dulu. Bukan, seratus kali lipat dari itu." Dona meremas gelas kosong yang ada di tangannya.