Habit Artinya

Kaelan noticed I hadn't filed a single medical or living expense request in the pack’s resource channel for a week. He must have thought I’d finally kicked my greedy human habits. At dinner, he tossed a black card at me. It cut a cold arc through the air, landing beside my plate. “Your father’s treatment for next month. The wolf gene serum, the lab fees—it’s all approved.” His voice was pure Alpha command. An order, not a suggestion. “Bringing you and your father here was a risk. I fought the Elders for you. You are my mate. Stop begging for pack funds like a common stray. It’s a bad look.” He didn’t know my fingers were ice-cold when I picked up the card. The papers to sever our mate bond were already signed. So was my will. The hoodie I wore when I left was a faded thing he’d tossed at me three years ago. No one would believe it. The fated mate of an Alpha who ran a corporate empire… had to send a photo of a $10 painkiller receipt to a Beta assistant for approval. All because he thought a fragile human like me was a leech who couldn’t be trusted with cash. But a week ago, when my father’s lupus caused his organs to fail, I needed $50,000. He needed a dose of pure gene repair serum, synthesized in the pack’s high-tech med-bay. I begged him on my knees. His childhood friend, Seraphina, just laughed. She froze my request, saying she was helping me break my bad habit of “cashing in on my mate status.” Kaelan never knew I endured that humiliation just so my father could stay alive in his top-tier medical lab. Now, my father was dead. The medicine was cut off, and his ashes were already in the ground. I didn’t need to be his obedient little pet anymore.

"Mommy!" seorang bocah laki-laki menghampiri Disya yang sedang duduk menikmati es krim bersama dengan ketiga sahabatnya di salah satu caffe. Disya tentu saja membelalakkan matanya, yang benar saja bocah laki-laki di depannya memanggil Disya dengan sebutan 'Mommy' padahal Disya masih duduk di bangku kuliah semester tujuh, dan lagipula Disya belum menikah, bagaimana mungkin dia sudah mempunyai anak? Kailash, nama bocah laki-laki itu. Rupanya dia salah mengira Disya Mommynya. Hingga akhirnya seorang lelaki menghampiri meja mereka. Disya sampai membelalakkan matanya, mulutnya menganga ketika melihat lelaki tampan itu. Devan, lelaki yang dipanggil 'Daddy' oleh Kai. Baru pertama kali bertemu saja, rasanya Disya langsung jatuh cinta. Memejamkan kedua matanya, sedikit membenarkan posisi duduknya, lalu menengadahkan kedua tangannya di depan dada. "Ya Tuhan... jodohkanlah hamba dengan Pak Devan, kalo Pak Devan masih ada istri, ambil saja istrinya!" "Astaga, Disya omogan kamu ih!" pekik ketiga sahabatnya berbarengan. Mereka tentu saja syok mendengar ucapan sembarangan yang diucapkan Disya beberapa detik yang lalu. "Sejak kapan kamu suka sama om-om hah?!" "Sejak hari ini!" Berbeda dengan Disya yang langsung terpikat, Devan malah melihat Disya dengan tatapan tidak suka. Namun, Disya akan tetap bertekad, dia harus mendapatkan hati Devan. Setelah menjadi detektif dadakan untuk mengamati Devan. Sebuah fakta yang berhasil membuat Disya merasa sangat senang. Devan hanya tinggal berdua dengan Kai, yang artinya Devan adalah seorang duda bukan? Benar! Tentunya itu adalah kesempatan besar untuk Disya mendapatkan hati Devan. Tidak perlu mengambil hati Kai—bocah itu sudah menyukai Disya sejak pertemuan pertamanya. Tugas Disya hanya mencari cara untuk mengambil hati Devan. Akankah Disya berhasil? "Otw jadi Mommy Kai." — Nadisya Queensa Fatyavia. "Ck! Gadis kecil!" — Devano Zayn Ganendra. ***

Il y a cinq ans, Giulia a fait le choix le plus déchirant de sa vie : quitter Lorenzo, l’homme qu’elle aimait, pour le sauver d’une ruine financière qu’il ignorait. Elle a endossé le rôle de l’ambitieuse, acceptant d’épouser un homme riche pour que Lorenzo puisse repartir libre. Cinq ans plus tard, Lorenzo est de retour. Riche, puissant et habité par la haine, il l’humilie en la faisant travailler sous ses ordres. Pire, il séduit et demande en mariage sa sœur cadette, Chiara . Giulia se retrouve piégée dans un double martyre : supporter chaque jour le mépris de l’homme qu’elle aime encore, tout en assistant, le cœur brisé, au bonheur apparent de sa propre sœur avec lui. Giulia garde le silence, préférant absorber la vengeance de Lorenzo plutôt que de détruire le bonheur de Chiara. Elle porte seule le poids de son sacrifice et de son amour intact, jusqu’au jour où l’humiliation publique poussée trop loin révèle malgré elle la vérité. Quand sa sœur découvre la lettre qu’elle n’a jamais envoyée , celle qui raconte toute la vérité , le fragile édifice de mensonges s’effondre. Mais pour Giulia, trop de souffrance a déjà eu lieu, trop de silences ont creusé un abîme. Même face au remords de Lorenzo, elle se demande si l’amour qui couve encore sous les cendres de leur histoire pourra jamais renaître… ou si certaines blessures condamnent à aimer dans l’ombre, à jamais.