Novel & Cerita Horror Short Story

tanong pa nito. Marahan siyang umiling. “Hindi na. Baka kung ano pa malaman ko lalo akong hindi matahimik. Matitigil rin naman siguro ‘to.” “In fairness, ang choosy ng panaginip mo, sumusulpot tuwing umuulan. Parang iyong mga napapanood natin sa mga horror movies, iyong magigising ka mula sa bangungot tapos babalikwas ka ng bangon tapos sabay ulan ng malakas na may kasamang kulog at kidlat.”

But in my horror, she suddenly flew. I turned the corner and froze in horror. There, on the ground, was the lady who had been hit hard by a car. Time seemed to slow as I took in the scene before me, unable to look away. My heart raced, and a wave of nausea washed over me. I felt a deep sense of dread and disbelief, unable to comprehend the tragedy that had unfolded before my eyes. “Ahhhhhhh!” “Fuck, no! Naya! Naya, wake up baby!”

Nagkatinginan nalang kami ni Kento, pinilit ang aming mga sariling hindi matawa. We focused on the movie that we were watching. Ang ganda ng story at parang totoo na din. It's about a group of people who are fond of visiting haunted places. Noong una ay biro-biro lang sa kanila 'yung katatakutan. Kalaunan ay naging totoo na. None of them survived. "Kyah! Ayoko na!" sigaw ni Rosie sabay kapit sa braso ni Timothee.

Kapagkuwan ay bigla na lamang itong bumagsak. Malalim siyang bumuntonghininga't lumunok saka siya lakas loob na nilapitan ang lalaki, titignan niya kung buhay pa ito. Pero dahil bata pa siya ng mga panahong iyon ay wala siyang ideya kung patay o buhay pa nga ba ang isang tao. Nang tuluyan siyang makalapit sa nakahandusay na tao ay sinundot-sundot niya ang noo nito. Walang response ang lalaki kung kaya't inisip niyang patay na ito. Binalikan niya ang kapatid niya ngunit laking gulat nila na magsalita ito na humihingi ng tulong. Pero dahil mahilig sila manuod ng kanyang kapatid ng palabas na horror, bumalatay sa kanilang damdamin ang pagkatakot dahil inakala nilang zombie ang lalaki. Kumaripas

Hindi lang isa kundi lima na nag-aabang, napabuntong hininga ako at nakita ko sa dingding na mamamatay ang dim light with in ten seconds kaya naman hinintay kong mamatay ito. Nang mamatay ay tinandaan ko ang isang papasok na pasilyo at mabilis itong tinakbo kahit pa nga ay pakiramdam ko tinakasan na ako ng hininga dahil sa pagpipigil. Ramdam ko rin ang bilis ng tibok ng aking puso, takteng Horror maze to. Maayos naman kaming naglakad kanina dito ah? Nagpatuloy ako sa paglalakad hanggang sa madapa ako.

Epekto na yata ito ng kakabasa ko ng mga thriller at horror books. Nang makarating ako sa isang madilim na pasilyo, napahinto ako. May narinig akong mahina at pigil na paghikbi mula sa kwartong nadaanan ko kanina. Napaatras ako at napatitig sa doorknob. Dahan-dahan kong iniabot ang kamay ko para pihitin iyon. Hindi naka-lock. Napalunok ako sa kaba bago tuluyang binuksan ang pinto.

Hindi daw bagay sa akin na gumanap na isang college students. Ang theme kasi nun ay horror at school based. Pang matandang roles daw dapata ako dahil nasimulan ko na. Habang nag iisip ng malamin ay bigla nalang ako nakarinig ng tawa ng isang lalaki sa gilid ko. Turning, I found myself face-to-face with a man, hindi ko makita ang mukha nito dahil nakatago sa newspaper. Tanging ang suot lamang na white t-shirt at brown short ang napansin ko. Nakataas din ang kaliwang paa nito na ipinatong sa kanan na hita.

Hindi niya iyon maipaliwanag. Para bang may masamang mangyayari anumang oras. Parang nasa isang horror movie siya kung saan ramdam ng bida na may paparating na panganib. Hindi niya maiwasang kabahan. Maya-maya pa ay biglang binitiwan ni Blight ang kaniyang kamay at mabilis na tumakbo paakyat sa ikalawang palapag. Nagmadali rin siyang umakyat.