Horror Story English Novels & Stories

I frowned. "Now I know what scares you," he giggled. "Sige lang, Lev. Make fun of me. Kapag ako nakaganti, huwag kang umiyak," irap ko. "Nakakatakot ka naman. Hoy! Huwag ka nammag masyadong seryoso diyan. Quiet people are always the scariest. What more if ikaw yun." "Nakakatakot pala ha," I paused as I spotted a horror house. "Horror house tayo. The last one that screams, wins."

Isang malalim na buntong hininga ang aking pinakawalan saka ko pinagpatuloy ang pagbabasa. English story siya. It's hockey love story. Kapag talaga English story you need to open minded like bedding women is very normal for them. Pati naman dito sa pinas ganun din pero iba talaga kapag from other country. It's too good to finish this story and I'm hooked with the male lead kahit na medyo red flag siya because parang tinapon na parang basura ang babae nang malaman niyang buntis ito. His career is important than anything else. Wala sa isipan niya ang matali kahit sino pero ang loko pinutok sa loob. Nah! Maybe the condom is not trustworthy. Kung gagamit na nga ng condom yun pang may failure. Mg

Tanong ko habang pumipili ng librong babasahin. "It's up to you mom." Kinuha ko naman ang isang story book na about sa horror. Oo, August is different from other kids. Kung ang ibang bata ay mahilig sa fairy tales of sa mga love story pwes si August ay hilig niya ang horror stories. Exciting daw kasi. Nang makakuha na ng librong babasahin ay lumapit na ko sakanya at umupo sa tabi niya pero inayos na muna namin ang mga librong nakaka- lat sa kama at inilagay yon sa bedside table.

Tanging naririnig ko lamang ay tunog ng mga natutupok na bagay. Ngunit kahit ganoon ang naririnig ko. Natatakot ako. Natatakot akong tumayo at humakbang palabas. Paano kung nakaabang lang ang mga ito sa labas at oras na lumabas ako ay aatakehin ako? Iyon lagi ang nakikita ko sa mga palabas na kinaiinisan ko. Alam na may halimaw na labas, lalabas pa talaga para tingnan. Kaya ang ending, nakain tuloy ng halimaw. Those stupid story line makes me don't want to watch horror movies dahil kadalasan, mga tanga ang karakter.

Kinuha ko naman ito at tahimik na muling itinoon ang sarili sa pagkain. Pagkatapos namin kumain ay agad kong nakita na naglatag ng banig si Kurt sa isang maliit na papag. Mukhang dito nga kami matutulog ngayung gabi at hindi ko mapigilan na kabahan. Baka mamaya pasukin kami ng NPA dito at saktan. Paano kung may aswang at maligno? Naniniwala pa naman ako sa mga nilalang na iyun dahil nahihilig ako sa pagbabasa ng horror stories noong high school pa lang ako. Isa pa liblib ang lugar na ito at kahit na pag-aari na ni Kurt ang lugar na ito ay hindi pa rin pwedeng magpakakampanti.

Umiiyak ako habang niyayakap ang duguan niyang katawang-lupa. "Hindi!!! Hindi pa ako patay!!!" ang sigaw na pumailanlang sa buong paligid. Matapos ang pangyayaring iyon, bigla na lang siyang nawala. --- Mula sa naghatid ng mga nakakatakot kunong kuwentong, MAMAMATAY NA AKO... BUKAS! at PAPATAYIN KITA... MAMAYA! Ay isa na namang kuwentong magpapakilig (Dahil love story talaga ang trip kong gawin. Ewan bakit ako nagsusulat ng horror.)

Gusto lang niyang umalis sa lugar na ito sa lalong madaling panahon. Biglang huminto si Travis Blake, ngunit hindi niya ito pinababa. Bahagyang umangat ang gilid ng kanyang bibig habang sinasabi, “Takot ka bang manood ng horror movies? Paano naman ang mga kwentong multo? Isipin ang hindi mabilang na mga kamay na umaabot mula sa mga libingan ng sementeryo sa kalagitnaan ng gabi. Hinahawakan nila ang iyong mga paa, at sa likod ng mga lapida ay nakahiga ang mga multo ng mga patay.” Nakatingin si Hailey kay Travis Blake, takot na takot. Sa sobrang blankong mukha, kausap siya ng lalaking ito tungkol sa mga horror movies at mga kwentong multo sa isang sementeryo!

Gumawa ako ng sarili kong mundo na para bang hindi ko naririnig ang kanilang mga harutan, hiyawan, kwentuhan, at bastusan. Meron pa palang mga ganito sa panahon ngayon? I mean, everything is digital now a days kaya parang outcast and rare na kung may makita man akong newspaper. I chose to solve the words under the 'across' section. There are six blank boxes and I mumbled the question, "Literary genre with an atmosphere of dread," Dread means 'to fear greatly' and is synonymous with the words anxiety, fear, panic or wait? Horror! Horror is a genre.

But, boy, was I wrong. Pagkarating ko pa lang sa bungad ng dulong bahagi ng park ay kusa na naman akong napahinto. My panic attack even doubled as I stare on what’s in front of me. Mas madilim, mas masukal, at mas tahimik iyon kaysa sa kanina. Mas nakakatakot. Iyon ang tipo ng lugar na fit sa mga naiisip kong settings sa mga horror at thriller stories na nababasa ko. Iyong tipo ng lugar na kahit magsisigaw ka ay wala talagang makakarinig sa iyo. It was even creepier than before.

“Hindi ka ba natatakot?” “Bakit naman ako matatakot?” Tumingin si Leah sa kaniya. Marami na akong napanood na horror stories ten years ako, at dati natatakot pa ako pero paglipas ng ilang taon, hindi na ako natatakot. Hindi naman nakakatakot ang mga patay kaysa sa mga buhay.” Paos na tumawa si Morrison. “Oh, akala ko isa ka sa mga makukulit na babae. Siguro nga may utak ka rin.”