Sabay-sabay naglalaro sa isip ko ang mga imahe ng gubat — parang isang sinehan ng mga nilalang na hindi mo malilimutan. Sa unang hakbang palang, maririnig mo na ang malalim na huni ng 'kapre', na nakasandal sa puno, usok ng sigarilyo na parang ulap na gumagala. Hindi ito laging masamang nakita; minsan tagapagbantay lang, pero kilala ang kapre sa pagkakagulo kapag ‘di nirerespeto ang kanyang teritoryo.
May mga maliliit na nilalang na nagtatago sa mga damuhan at punso — sila ang tinatawag na duwende at nuno sa punso. Nakakatuwang isipin pero mapanganib kung napapagalitan; nag-iiwan sila ng palatandaan para kausapin: patak ng tubig, bahagyang nawawalang gamit, o maliliit na himig sa hangin. Sa kahabaan ng daan naman, may tikbalang na pumapandar ng mga manlalakbay, tinutulak pabalik o pinapadala sa maling direksyon; kilala siya sa kanyang paa na parang kabayo at ngiti na nakakalito.
Pagkatapos ng dilim, umiikot ang mga mas maalamat na nilalang: aswang at manananggal na naglalakbay habang nag-iibang anyo, o mga diwata na kumikislap na mistulang ilaw sa gubat. Nung bata pa ako, pinanood ko ang mga ilaw na iyon at napagtanto kong ang alamat ng gubat ay hindi lang takot—ito rin ay paalala na igalang ang kalikasan at ang mga kaibigang espiritu na naninirahan doon.