Impassive Novels & Stories

Kung may duda man si Bradley, wala siyang mahahawakan laban sa akin. Nanatili siyang tahimik sa loob ng ilang segundo, at doon ko mas lalo napansin ang ekspresyon niya—stoic, halos walang mabasang emosyon. Parang kahit anong sabihin ko, hindi sapat para makakuha ng reaksyon mula sa kanya. Grabe. Mukha yata talagang iyon na ang default setting ng mukha. Wahaha!!!

Marami syang pinasukang trabaho at madalas nyang i-peke ang kaniyang edad para lamang magkaron ng trabaho at sumweldo. Dumating rin sa punto na lumaki din ang ipon nya sa mga nakaraang taon pero napaisip din sya sa kinabukasan nya. "All of this feels so pointless..." napapikit sya ng mariin at maiyak-iyak ng alalahanin nya lahat ng kaniyang pinagdaanan. Para sa kaniya, walang katuturan ang pagsusumikap nya. Parang ayaw nya na mabuhay dahil parang meaningless ang buhay niya.

"Imposible!" .

sabi niya habang pinapasok ang key card ng kwarto niya. Nakakagulat itong si Sir Dio, he is very different from the person at the office. Masyado syang chill ngayon unlike sa hot-headed at short tempered na akala mo mag-memenopause. Sana palagi siyang ganyan. Nakakakilabot kasi pag lalapagan ka niya ng card sa table mo. Yung card na yun ay binibigay niya pagka sobrang intimate ng meeting or private masyado ang agenda. I am continuously receiving the same card from him mula nung nawala si Tam. Sabi ko nga, nakaipon na ako ng isang box non.

Para itong isang bakanteng silya lang sa kaniyang paningin. Naiwang nakatayo si Lauren sa gitna ng kawalan, litong-lito at nasasaktan. Pakiramdam niya, ang unang halik na nagpabago sa buong mundo niya ay isang panaginip lang na siya lang ang nakakaalala. Ang matapang at mapangahas na Lauren Jade Miller na mahilig mag-critique ng mga building structures ay tila unti-unting nagigiba mula sa loob dahil sa matinding silent treatment ng kaniyang propesor.

Hinalikan niya noo ko ng paulit-ulit na nagpagaan sa nararamdaman ko. Nahihiya akong sumulyap sa mga kasama. They are all silent. Wala akong narinig at nakitang panghuhusga sa kilos at salita nila pero wala ring ginawa para pagaanin ang nararamdaman ko. And it's fine with me because it is not their responsibility to make me feel better. Tito Luca sighed heavily and looked at me with a apologetic smile. “Don't listen to Luke, hija. Hindi niya lang tanggap ang pagkawala ng kambal n'ya sa gano'ng paraan. Pagpasensyahan mo na.”

There was a terrifying stillness in him—yung tipong kahit may sumabog sa harap niya, hindi man lang siya kukurap. Dahan-dahan niyang inangat ang kaniyang tingin kay Tomi—not with anger, but with a terrifying, cold indifference. Para bang isang langgam lang ang tinitingnan niya na nag-iingay sa harap niya. There was no apology in his eyes, only a silent challenge that made the air in the veranda turn thin and suffocating.

My nerves are calm and my face is now void with any emotion. ©️charmaineglorymae

She pushed the plate away from her and held her wine glass. Alex did not answer. He stared us one by one. Blink his eyes and sigh. "Nothing.." he calmly and shortly said. Para lang itong nakatingin sa kawalan. He seems to be thinking deeply. May palagay akong anuman ang naalala niya ay hindi na niya binanggit pa. I can feel the confusion surrounding his mind, it shows in his eyes.

Mayroong humahanga, mayroong nagnanasa, mayroong nang-uuri at mayroon din namang nagugustuhan lang talagang titigan siya. Pero kakatwang wala siyang mabasang kahit ano’ng ekspresyon sa anyo ng lalaki. Panay man ang tingin nito sa kanya, wala naman siyang makitang emosyon sa anyo nito. Para itong dispassionate bystander na napasulyap lang sa pinagkakaguluhan ng mga miron pero hindi nais mag-aksaya ng panahong makiusyoso din.