Unrestrained Novels & Stories

Nang makita ko ang pamagat, parang gumuho ang mundo ko. Postnuptial Agreement. “Anong—?” “It's temporary,” sabi niya. “Temporary...” wala sa sariling ulit ko sa sinabi niya, nanginginig pa ang boses ko. "And to keep you in line.” dagdag niya pa. Binasa ko ang laman no'n. Restrictions. No independent interviews. No unsupervised social appearances. No overnight absences without notice. Parang hawla. “This isn't right,” sabi ko at marahas na tumayo. “Asawa mo ako, hindi empleyado.”

Umuulan. Ito ang unang bagay na napansin ni Lauren Jade Miller habang nakatayo siya sa labas ng pintuan ng Department of Architecture faculty office. The heavy evening rain hit the concrete walls of the university, producing a rhythmic, suffocating sound that echoed through the empty hallway. Inside her pocket, her fingers tightly gripped a piece of paper—isang signed withdrawal form. It was supposed to be her ticket out of the mess she created, an escape from the dangerous gravity pulling her toward a person she was never supposed to love.

naaasar nang wika ni Paul. “Pero hindi mo na kailangang pagsalitaan mo siya ng ganoon. You’re hurting her! Hindi pa ba sapat sayo na nasasaktan mo na siya emotionally kaya kailangan mo pang magsampa ng restraining order for her?” galit na sabbi ni Francis. Alam niyang ilang sandali na lamang ay malamang na magpang-abot na ang dalawa base sa mga binibitiwang salita sa isa’t-isa.

Cara Isang bagay na alam ko tungkol sa sarili ko. Hindi ko na kayang umalis sa sitwasyong ito. Imbes na gusto kong matapos kung ano man ang naging kasunduan namin, parang gusto ko na lang pigilan ang lahat. Like I wanted to push him and stop this contract but I kept my mouth shut. Wala akong karapatan. Iyon ang dapat kong tandaan: kahit anong gawin ko, wala akong karapatan sa kahit ano, lalo na tungkol kay Tristan.

Nakagat ko ang pang ibaba kong labi. "Sorry, some promises are meant to be broken." Umusog siya at mas lumapit sa akin. Gamit ang isa niyang palad ay hinawakan niya ako sa aking batok. Inilapit niya ako sa kanya at marahang siniil ng halik sa labi. Napapikit ako. Nagpatianod ako. We agreed. We fucking agreed not to have sex again. I should've let my guard down! Hindi dapat ako nagpapatukso sa kanya. Pero kaloka! Kayang-kaya talaga akong traydorin ng katawan ko.

Ang sarap. Bumagsak si George sa aking dibdid. Suot suot pa niya ang kanyang coat ngunit wala na siyang saplot sa ibaba. Another satisfying round with George. I don't use contraceptives because I wanted to be the mother of George’s children. Napangiti ako sa aking naiisip

Pero imbes na bitawan ay mas idinidiin niya pa. Then I realized that he just won't listen kahit pa ilang beses akong magmakaawa. Kung hindi ako kikilos ay baka mawalan na ako ng braso kaya kahit hirap ay pinilit kong sikuhin siya gamit ang isa kong braso. Luckily, his grip loosened a bit the reason why I got the chance to free myself when I pushed him hard enough. "That's more like it. Hindi mo puwedeng nasasaktan ka na kapag nasa totoong laban ka na. You need to do something to free yourself, and begging is not part of it," aniya nang tuluyan na akong nakawala.

Hindi ko maipaliwanag ang aking pakiramdam. Sa tuwing binabayo ako ni Shawn ng mabilis ay ramdam ko rin na lumalabas ang aking dugo. Nakakainis naman 'to oh! Bakit kasi ngayon pa talaga ako niregla? Ayan tuloy hindi ako makalaban ng maayos. "Ohhhhhh! Ohhhh! Ohhhh!" Hindi ko talaga mapigilan ang aking pag-ungol. Napatigil naman siya sa pagbayo sa akin. "Hinaan mo lang ang iyong boses sa pag-ungol dahil baka may makarinig sa atin!" aniya.

Her voice cracked while striking me those questions. Sinubukan 'kong sandaling yumuko upang humugot ng lakas na sumagot. Marahan akong umiling habang nakikipag-laban ng tingin sa kanya. "Hindi ko naman 'to sariling desisyon lang, Kate. Wala rin akong pagpipilian. Ayaw ko 'tong gawin, pero wala akong magagawa. This is the only way for me to help my family. Ayokong madamay kayo, pero wala na rin akong ibang alam na paraan para lang mapigilan ang pagbagsak ng pamilya namin. You know how supportive I am when it comes to you and Markus' relationship, and you personally know that I just don't have a choice about this. Pasensya ka na. Ayokong makita kang nasasaktan---"

Hindi siya puwedeng umalis ng hindi man lang ito nakakausap. Sa subrang iritasyon ni Vans ay hindi na niya hinintay na pagbuksan siya ng binata. Pumasok siya sa loob kahit wala ang pahintulot nito. Nakatalikod ito sa kanya habang nakaupo sa mahabang sofa na naroroon. Hindi rin niya maiwasan na huwag humanga sa kabuuan ng silid pero hindi ito ang tamang oras para bigyang kumplimentaryo kung gaano ka-laki, ka-elegante at ka-ganda ang silid ng lalaki. Naparito siya upang kausapin ito.