Impassive Novels & Stories

Pero ramdam ko hanggang buto. May humarang. Dalawa. Tatlo. Hindi siya umatras. Hindi siya nagbago ng expression. Isang hakbang. Isang galaw. Isang putok. Isang bagsak. Parang routine. Parang wala lang. At ako? Hindi ko maialis ang tingin ko sa kanya. This is what obsession looks like when it has no limit. Lumapit siya sa akin. Slow. Controlled.

my mouth dropped while my eyes darted on him "What did you just say?" i whisper and he smirk. "Madumi kana nga nag mamalinis kapa" I can feel my heart beat went faster and I can't barely breath, parang iniipit dibdib ko sa sakit at hirap akong huminga, I literally have no idea tungkol sa binabato nya saakin.

Magtiis siya, 'no! Ngunit hindi pa rin siya mapakali. Talagang nahihiya siya. Inamoy niya ang loob ng T-shirt niya. Hindi naman siya mabaho pero kompara sa bango nito, papasa na siyang mabaho. "What the heck are you trying to do, woman?" "S-sorry." "Sleep now, will you?"

I wrinkled my forehead when I meet his emotionless gaze. Blanko ang mukha nitong nakatitig sa 'kin. Ako naman ay hindi siya pinansin kasi hindi ko naman siya kilala. Pinagpatuloy ko nalang ang pagkain. He is silence and impassive. Halatang hindi niya gusto ang mga nangyayari lalong-lalo na siguro ang dinner na 'to. Pinagkatitigan ko lang siya sandali at ang dami ko ng napagtanto habang ginagawa iyon. From his facial expressivity to the way he moves. He is mature yet a threat to every ladies. Mapanganib ang bawat tinging ipinupukol nito sa 'kin ngunit hindi ko siya pinansin. Parehas kaming walang imik habang sandaling nagkatitigan at agad din namang binawi ang

Thank you for answering! Gosh, someone's so grumpy right now because of that! I couldn't reply. I just don't know what to say. I'm not dense and I know what she's talking about. Pero ewan ko ba, I keep on ignoring the thought. Minsan lang ako active sa F******k. Wala akong magawa ngayon kasi wala namang assignments or anything tapos hindi pa ako inaantok kasi ang haba ng supposedly ay 'nap' ko lang, kaya hindi ko namalayang magmi-midnight na and I'm still on F******k. I wouldn't know if it weren't for Sir Troy's chat.

Nagpunta kami ng cr pagkatapos at yung dalawa ay tawang-tawa sa itsura ko, paano ba naman kasi halos mamula at mamaga yung mata at ilong ko kakaiyak nakakainis kaya ayoko manood ng movie na ganto kasi mabilis akong maiyak! "Parang gusto kong mag ferris wheel, maganda yung view don tutal medyo madilim na rin naman kasi 5 na!" aya ni Jaz samin. Sumang ayon si Av dahil gusto nya rin daw matry kaya wala na naman akong nagawa. Mas okay na rin yon para medyo kumalma naman yung mata ko bago magaya yung dalawa na umikot sa Mall.

Hindi ako makapaniwala na isang aksidente lang ang kayang magbago ng isang tao nang ganito. Ang Nick na kilala ko ay hindi impulsive, nag-iimbestiga, nakikinig, mapanuri at reasonable. Ngunit ang Nick na kilala ko ngayon ay tanga at tila robot na sunud-sunuran sa gusto ni Andrea. Walang pakealam sa nararamdaman ng iba. Tinitigan ko siya ng maigi. Nanggigigil ako sa sobrang inis at galit. Walang kwentang kausap si Nick.

Samantalang noong 18th birthday ko bukod sa baril ang hawak ko, kasalukuyan pa akong kumikitil ng tao noong panahong iyon. Elegante siyang naglakad, nakakasilaw ang kaniyang mukha, na kahit tinatamaan ng kislap ng camera hindi pa rin nagbabago ang itsura niya, wala ring siyang ka emo-emosyon, parang hindi masaya. Marami pang ka korniyahan ang naganap, nabigay ng speech ang kaniyang mga ka-anak na parang hindi naman niya dinamdam, dahil ni hindi man lang nagbago ang emosyon niya.

Crazily real she contemplated inside her head. Sa puntong iyon lang niya napansin na napaatras na pala si Hydrus mula sa kinaroroonan nito kanina. Her heart’s and breath’s rate increased upon seeing Hydrus’ impassive pale face. His stone posture tells how horrified he was at the moment. Mukha itong nalulunod sa sandamakmak na paglingap at emosyon. Titig na titig ito kay baby Haven, hindi magawang kumurap at nakatiim-bagang.